M’ αφορμή την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων

cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

Με αφορμή την επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων, οι σελίδες Ιστορίας της ‘Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» (06/04/2014) που επιμελούμαι φιλοξένησαν ένα αφιέρωμα στο οποίο συνέβαλε η εκπαιδευτικός Κουήν Μινασιάν:  http://enet.java1.eworx.gr/?i=issue.el.home&date=2014-04-06&s=istorika

Εκκαθάριση στο όνομα του νέου έθνους

 

Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

Η Γενοκτονία των Αρμενίων αποτελεί πλέον μια αποδεδειγμένη ιστορική σελίδα, καταχωρισμένη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η ανάμνηση αυτή τιμάται κάθε χρόνο στις 24 Απριλίου, γιατί θεωρείται ως η ημέρα έναρξης (του 1915) της προγραμματισμένης εθνικής εκκαθάρισης.

 

Η επέτειος έχει έναν έντονο ουμανιστικό και αντιαυταρχικό χαρακτήρα, παρ’ ότι στα καθ’ ημάς η τάση της Αρνησης δεν είναι αμελητέα. Μια τάση που υποβοηθείται από την παραδοσιακή πολιτική του απολυταρχικού τουρκικού κράτους, που έχει αλώσει, όσον αφορά τις ερμηνείες, ένα σημαντικό τμήμα των Νεοελλήνων ιστορικών.

Αν εξαιρέσουμε όμως τους στρατευμένους στο άρμα του τουρκικού εθνικισμού ιστορικούς, η πλειονότητα -έστω και σιωπηλά- φαίνεται να αποδέχεται τη διαπίστωση του Enzo Traverso: «Λόγω του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτισμικού τους ρόλου στους κόλπους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι αποτελούν ένα εμπόδιο στην πορεία της διαδικασίας εθνικής ομογενοποίησης, η οποία προωθείται από το κίνημα των Νεότουρκων. Πρόκειται για την πρώτη γενοκτονία που διαπράττεται στο όνομα του νεοτερικού εθνικισμού, ως πράξη γέννησης ενός έθνους-κράτους δυτικού τύπου, στη θέση της παλιάς πολυεθνικής αυτοκρατορίας».

ΚουήνΜινασιάν η κάποτε ελληνική γειτονιά στο Εβερέκ. Οι σύγχρονοι κάτοικοι είναι απόγονοι ανταλλαγμένων μουσουλμάνων από Καβάλα και Σέρρες (1923-24) και ιδιαίτερα φιλικοί.

Αριστερά: Η κάποτε ελληνική γειτονιά στο Εβερέκ (μεταξύ Σεβάστειας και Ερζερούμ). Οι σύγχρονοι κάτοικοι είναι απόγονοι ανταλλαγμένων μουσουλμάνων από Καβάλα και Σέρρες (1923-24) και ιδιαίτερα φιλικοί  (αρχείο ΚουήνΜινασιάν) 

Το χριστιανικό Ολοκαύτωμα της Ανατολής

Η Γενοκτονία των Αρμενίων υπήρξε η πλέον γνωστή σελίδα μιας γενικευμένης εθνικής εκκαθάρισης που οργανώθηκε από μια μικρή ομάδα ακροδεξιών στρατιωτικών, των Νεότουρκων, που κατέλαβαν την εξουσία το 1908 και βασίστηκε σε θρησκευτικά κριτήρια.

 

Το παραγνωρισμένο αυτό Ολοκαύτωμα άρχισε το 1914 και ολοκληρώθηκε το 1924 με την περάτωση της Ανταλλαγής των πληθυσμών, αποτέλεσμα της αναθεωρητικής Συνθήκης της Λωζάννης. Θύματα ήταν οι περισσότερες γηγενείς χριστιανικές ομάδες, πλην των λεγόμενων Φραγκολεβαντίνων και των ελάχιστων τουρκοορθόδοξων της Καππαδοκίας. Οι μονοφυσίτες (Αρμένιοι, Ασσύριοι και λίγοι Κούρδοι), οι ορθόδοξοι (Ελληνες στον Πόντο, την Ιωνία, την Καππαδοκία και την Ανατολική Θράκη, καθώς και Αραβες Σύροι στον οθωμανικό Νότο), οι προτεστάντες (Αρμένιοι και Ελληνες) και οι καθολικοί (Αρμένιοι και Αραβες) ανέρχονταν σε τέσσερα εκατομμύρια, περίπου. Μετά το τέλος της μεγάλης ανθρωποσφαγής, λίγες μόνο δεκάδες χιλιάδες παρέμειναν στα πατρικά τους εδάφη.

Οι Νεότουρκοι εθνικιστές είχαν αποφασίσει από το 1911 τη γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών. Είναι γνωστή πλέον η ανταπόκριση του περιοδικού «The Times of London» στις 3 Οκτωβρίου του 1911, με τίτλο «Οι Νεότουρκοι και το πρόγραμμά τους». Στο άρθρο τού ανταποκριτή της εφημερίδας παρουσιάζεται η επικράτηση των ακραίων σοβινιστικών επιλογών στο συνέδριο του Κομιτάτου «Ενωση και Πρόοδος» που βρισκόταν ήδη στην εξουσία. Η διά της βίας αφομοίωση όλων των κατοίκων αποφασίζεται τελεσίδικα. Το μέσο θα ήταν οι εξοπλισμένοι μουσουλμάνοι: «Η Τουρκία είναι πρωτίστως μια μουσουλμανική χώρα και οι ιδέες του μουσουλμανισμού και η επιρροή του πρέπει να κυριαρχούν. Κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα πρέπει να κατασταλεί, αφού δεν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί τους χριστιανούς, οι οποίοι πάντα δούλευαν για την κατάρρευση του νέου καθεστώτος… Αργά ή γρήγορα η πλήρης οθωμανοποίηση πρέπει να επιτευχθεί, αλλά είναι πλέον καθαρό ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει με την πειθώ, αλλά με τη δύναμη των όπλων».

Η εξέλιξη είναι γνωστή. Από το 1914 -και ώς το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου- με την κάλυψη των Γερμανών συμμάχων θα υλοποιήσουν τα σχέδια για γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών. Μετά το τέλος του Πολέμου, το εθνικιστικό κίνημα τυ Μουσταφά Κεμάλ θα ολοκληρώσει το έργο των Νεότουρκων.

* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικόςhttps://kars1918.wordpress.com/

cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

To PDF με το Πρόγραμμα της εκδήλωσης για την 99η επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων εδώ:

Πρόγραμμα και πρόσκληση ΑΡΜΕΝΙΟΙ 2014

  • Κουήν Μινασιάν -ένα και μοναδικό χατσκάρ όρθιο στο συλημένο αρμενικό κοιμητήριο στο Πινάρμπασι
  • Ένα και μοναδικό χατσκάρ όρθιο στο συλημένο αρμενικό κοιμητήριο στο Πινάρμπασι (Κουήν Μινασιάν).
  • Η Γενοκτονία των Αρμενίων

    Η τουρκική κοινωνία, το νέο έθνος και η ιστορική αλήθεια

  • Της ΚΟΥΗΝ ΜΙΝΑΣΙΑΝ*

    Αρμένιοι πρόσφυγες φωτογραφημένοι από τη Νορβηγίδα Bodil Catharina Bjiorn.
    Αρμένιοι πρόσφυγες φωτογραφημένοι από τη Νορβηγίδα Bodil Catharina Bjiorn.
    Εχουμε αγώνα στο όνομα της δικαιοσύνης, της μνήμης των άταφων νεκρών, μιας προοπτικής για ένα υγιές μέλλον για όλους. Κι απ’ ό,τι φαίνεται ο δρόμος για δικαίωση δεν έχει τερματικό σταθμό.

    Ο ρατσισμός, που εμφύσησαν από το παρελθόν οι εθνικιστές, όχι μόνο δεν έχει μαλακώσει, αλλά εξακολουθεί να ανθεί και μάλιστα να είναι καθοριστικός παράγοντας της κρατικής πολιτικής στη γείτονα χώρα. Η ιστορία αποδεικνύει ότι όσο η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τις γενοκτονίες, τα εγκλήματα συνεχίζονται σε βάρος όλων των μειονοτήτων της. Το ίδιο αφορά και τους Αρμένιους που συνεχίζουν να ζουν εκεί. Τελευταία γινόμαστε μάρτυρες εξαγωγής αυτού του μίσους. Οι ισλαμιστές αντάρτες, που επιτίθενται στους αμάχους στην περιοχή Κεσάπ της βόρειας Συρίας -οι επιθέσεις ξεκίνησαν πριν από δέκα ημέρες, στις 21 Μαρτίου-, φαίνεται να έχουν ως ορμητήριο την Τουρκία, από όπου περνούν ανενόχλητοι και πάνοπλοι με σκοπό να αφανίσουν τους Αρμένιους αλλά και όλους τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς που ζουν εκεί.

    Στον αντίποδα όλων αυτών, μέρα με τη μέρα αυξάνονται οι πολίτες στη γείτονα που απαιτούν την αλήθεια, που απαιτούν δικαιοσύνη. Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένες φωνές κάποιων διανοουμένων, αλλά για κίνημα αναγνώρισης των γενοκτονιών από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κόμματα, συλλόγους, απλούς Τούρκους πολίτες. Στην Τουρκία το θέμα 1915 συζητείται πλέον περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια όλοι οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι εφημερίδες, τα πολυμέσα, άλλοτε θετικά κι άλλοτε αρνητικά, κάνουν αναφορές στην τραγική επέτειο. Δεν μπορούν άλλωστε να το αποφύγουν, διότι οι εκδηλώσεις μνήμης είναι πολλές και δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο.

    Επιστρέφοντας στην Ανατολή

    Το κάστρο της πόλης ΚαρςΤο κάστρο της πόλης Καρς

  • Το να δω με τα μάτια μου τους τόπους των προγόνων μου, να περπατήσω στις γειτονιές που έζησαν, να βρω πώς ξεκίνησε κι εξελίχθηκε η γενοκτονία, αλλά και να κατανοήσω τη σύνδεση με το σήμερα, ήταν οι ανάγκες που με έσπρωξαν αρκετές φορές απέναντι, ώς τα βάθη της Τουρκίας. Και πρέπει να παραδεχθώ ότι αυτά τα «οδοιπορικά μνήμης» ήταν πράγματι πολύ διαφωτιστικά και γεμάτα θετικές αλλά και αρνητικές εκπλήξεις. Και όλα αυτά αξίζει πιστεύω να τα μοιραστώ μαζί σας.

    Επιστροφή στην Ελλάδα με το λεωφορείο της γραμμής Κωνσταντινούπολη-Αθήνα. Στις 14 ώρες που διαρκεί το ταξίδι, σιγοτραγουδώ αυθόρμητα το «Power in the darkness, Frightening lies from the other side, Stand up and fight for your rights…» των Τομ Ρόμπινσον Μπαντ. Το βλέμμα μου είναι καρφωμένο στο παράθυρο. Κι ενώ κοιτάζω φευγαλέα την εικόνα της σύγχρονης Τουρκίας, έχω το χρόνο να αναλογιστώ, ότι μόλις πριν από 3 χόνια, με αφορμή το Πανευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ των Κινημάτων του 2010 στην Κωνσταντινούπολη, έκανα το πρώτο μου σεργιάνι στη γείτονα. Κρατούσα ένα πανό που έγραφε «Ελευθερία – Δικαιοσύνη» και ένωνα τη φωνή μου με τους διαδηλωτές: «Μπασκά μπιρ ντουνιά μομκιούν ντουρ!» – «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός!». Αυτή ήταν η πρώτη επαφή. Και είχα ξύσει ανεπούλωτες πληγές…

    Τουρκία. Ιστανμπούλ, Κωνσταντινούπολη ή απλά Πόλη. Κι έπειτα ευθεία ανατολικά: Καρς, Ανί, Ικντίρ, Μπεγιαζίτ, Αραράτ, Βαν, Αχταμάρ. Μετά Καππαδοκία, Καισάρεια, Νίγδη, Κερμίρα, Αγιος Προκόπιος, Εβερέκ, Ταλάς, Πινάρμπασι. Υστερα Κιλικία, Χατζίν, Σις, Αδανα, Αναβαρζά, Αλεξανδρέττα, Χατάι, Αντιόχεια, Μουσά Νταγ. Επίσης, στις ορεινές κοιλάδες του Ντερσίμ, Οβατσίκ, Μουνζούρ και Ελαζίγ. Κι ακόμη: Μερζεφούντα, Αμάσεια, Τοκάτ, Σεβάστεια και τα χωριά τους. Οντως, είναι πολλά τα μέρη, φαντάσου όμως πόσες είναι οι ιστορίες των ανθρώπων του κάθε τόπου! Και το κάθε ταξίδι, μια επαλήθευση της θεωρίας της φυσικής για τα παράλληλα σύμπαντα…

    Εκεί, στα άκρα και στα απάτητα -μα τι λέω; Ακόμη και στις καρδιές των πόλεων- υπάρχουν συλημένα κοιμητήρια, ερειπωμένοι ναοί, κάστρα και αρχοντικά, που μαρτυρούν την ύπαρξη αλλοτινών πολιτισμών, αυτών που πολλοί σύγχρονοι κάτοικοί της και κυρίως η άρχουσα τάξη δεν θέλουν να θυμούνται. Ολοι όμως ξέρουν.

    Μιλώντας για τη γενοκτονία

  • Κουήν Μινασιάν - Κάστρο Χατζίν (Saimbeyli) στην οροσειρά του Ταύρου, στον δρόμο από Καισάρεια προς Άδανα
  •  
    Αριστερά:  Κάστρο Χατζίν (Saimbeyli) στην οροσειρά του Ταύρου, στον δρόμο από Καισάρεια προς Άδανα (αρχείο Κουήν Μινασιάν)
  • Εκεί συνάντησα πολλά από τα ξεχασμένα αδέρφια μας: Αρμένιοι, Ελληνες-Πόντιοι, Καππαδόκες, Ασσύριοι, Ζαζά, Αλεβίτες, Συροχαλδαίοι, Κούρδοι. Και πολλούς, μα πάρα πολλούς Τούρκους. Οι άνθρωποι μαρτυρούν σφαγές, βασανιστήρια και εξορίες που υπέστησαν οι ίδιοι ή που επέβαλαν στους άλλους. Ποιους να θαυμάσω περισσότερο: αυτούς που αντέχουν και κρατούν την ταυτότητά τους, παρά τους συνεχείς διωγμούς, ή εκείνους που γεμάτοι ενοχές τολμούν να δηλώνουν δημοσίως στην Τουρκία ότι είναι απόγονοι εγκληματιών; Παραδέχονται υποχρεωτικούς εξισλαμισμούς και εκτουρκισμούς, ακόμη και ώς πρόσφατα. Μιλούν για υποταγή με το μαχαίρι στο σβέρκο. Κάποτε κατηγορήθηκαν για εθνικισμό, αλλά ποιοι; Οσοι καταπίνοντας το ρατσισμό και το χλευασμό των «καθαρόαιμων εποίκων» κατάφεραν να κρατήσουν την πανάρχαια παράδοσή τους. Οι άνθρωποι λένε πως παρά τα όσα τραγικά έζησαν και ζουν, δεν μπορεί να μείνει για πολύ θαμμένη η αλήθεια, η διά πυρός και σιδήρου εθνική και θρησκευτική ομογενοποίηση στην Τουρκική Δημοκρατία. Δεν μας διέπουν αυταπάτες. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, στις πέντε ηπείρους, η ιστορία του ανθρωπίνου είδους έχει δυστυχώς να επιδείξει πολλά μαζικά εγκλήματα. Γιατί άραγε μερικά από αυτά δεν καταφέρνει ο χόνος να τα πετάξει στη λήθη; Μια εξήγηση υπάχει. Πονάνε ακόμη. Και δύο και τρεις και τέσσερις γενιές μετά, πονάνε ακόμη αυτά τα εγκλήματα. Και όσο δεν αναγνωρίζονται ως τέτοια, όσο δεν δικαιώνονται οι λαοί, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη για την αναζήτηση της Δικαιοσύνης.

    …Η μεγάλη στροφή ξεκίνησε το 2007 με τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ, όταν οι εκατοντάδες χιλιάδες στην κηδεία του μετέτρεψαν το πένθος σε διαδήλωση διαματυρίας. Κορυφώθηκε στο πάρκο Γκεζί στην πλατεία Ταξίμ, με αφορμή το οποίο ξεχύθηκαν εκατομμύρια πολίτες σε πολλές πόλεις και επαρχίες της Τουρκίας. Και παρά την αφόρητη καταστολή, ο κόσμος δεν σταματά να διεκδικεί τα δίκαια ώς σήμερα.

    Η παράλογη ποινικοποίηση ακόμη και της απλής αναφοράς στη γενοκτονία τόσων και τόσων γηγενών πληθυσμών, η απόκρυψη και παραποίηση της ιστορίας, η πρακτική της συστηματικής άρνησης είναι πλέον απαράδεκτη, όπως και αυτή της ισοπέδωσης των άλλων λαών με τον «οδοστρωτήρα» του παντουρκισμού. Το «όλοι ξέρουν αλλά δεν τολμούν να μιλήσουν» φαίνεται να έχει ξεφύγει από τον απόλυτο έλεγχο των κατασταλτικών μηχανισμών της ασφάλειας και του στρατού. Ακόμη και η Αριστερά, η οποία απαξίωνε τέτοια ζητήματα, έχει πια αλλάξει στάση εξ ολοκλήρου.

    Αναζητώντας την αλήθεια

    Σε αντίθεση με εμάς εδώ, σήμερα εκεί, στην απέναντι όχθη του Αιγαίου, εκατοντάδες βιβλία ιστορίας, λαογραφίας, έρευνας και λογοτεχνίας βλέπουν πια το φως της δημοσιότητας και υπάρχει ένας πραγματικός εκδοτικός οργασμός «επικίνδυνων θεμάτων». Διατριβές, διπλωματικές, πτυχιακές και μεταπτυχιακές εργασίες, διδακτορικά και άπειρες πανεπιστημιακές δημοσιεύσεις στα τουρκικά πανεπιστήμια απογυμνώνουν καθημερινά τη σκοταδιστική, τραγελαφική και τρομοκρατική συνάμα φαρσοκωμωδία που στήθηκε σε βάρος όλων όσοι ζουν στην τουρκική επικράτεια. Δημοσιογράφοι, ακόμη και των πιο συντηρητικών εφημερίδων ή ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, άνθρωποι προικισμένοι με θάρρος και κουράγιο, γνωρίζοντας ότι τους περιμένουν διώξεις από το επίσημο κράτος, ή ακόμη χειρότερα, ότι καραδοκούν σε μια γωνιά οι σκοτεινές δυνάμεις του παρακράτους, ανοίγουν και αποκαλύπτουν συνεχώς ανέγγιχτα θέματα.

    Τολμά να εκφραστεί ακόμα και το βίαια εκτουρκισμένο και εξισλαμισμένο «πλήθος», μια ανομοιογενής μάζα ανθρώπων, που έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την καταπίεση. Και ήταν διπλά καταπιεσμένοι αυτοί οι άνθωποι. Από τη μια πλευρά από τους Τούρκους, το κράτος και το δημόσιο, ώς τον πιο απλό γείτονα, που ήξεραν ότι δεν ήταν δικοί τους αλλά ντονμέ, «αλλαγμένοι» και άρα παρακατιανοί. Από την άλλη, οι λιγοστοί συμπατριώτες τους, που είχαν καταφέρει να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και ήξεραν ότι ήταν δικοί τους, αλλά αφού ήταν ντονμέ, ήταν και για εκείνους παρακατιανοί. Πώς να σωπάσει αυτό το τεράστιο «πλήθος», που για κοντά εκατό χρόνια δεχόταν βολές από παντού!

    Η προσωρινή οικονομική ευμάρεια, το άνοιγμα των συνόρων και κυρίως η απρόσκοπτη πρόσβαση στη γνώση μέσω της πληθώρας των μέσων πληροφόρησης έκανε εφικτό αυτό που με τα όπλα και τη βία ήταν ανέφικτο. Επιπλέον, πολλοί Τούρκοι, που μεταναστεύουν σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, έρχονται αντιμέτωποι με τις κρυφές αλήθειες. Τα παιδιά τους μορφώνονται σε ελεύθερα πανεπιστήμια, ζυμώνονται με «άλλες» γνώσεις και τις μεταφέρουν πίσω στον τόπο τους. Και οι αλήθειες αποκαλύπτονται σαν χείμαρρος…

    Το ποτήρι έχει και πάλι ξεχειλίσει. Παντού στον κόσμο. Μα εκεί δίπλα, αυτοί που ανοίγουν δρόμους ελπίδας και είναι μπροστάρηδες στο κίνημα, είναι αυτοί που διέπονται από το πνεύμα της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Σήμερα, όλοι αυτοί συνυπάρχουν με τις πολυποίκιλες εκείνες ομάδες ανθρώπων, που για διαφορετικούς λόγους βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας. Τώρα πια αυτοί που ξέρουν και τολμούν, που «στέκονται και μιλούν», είναι πολύ περισσότεροι από αυτό που θα αποκαλούσαμε ισχνό περιθώριο. Είναι τα παιδιά, τα εγγόνια, ακόμη και τα δισέγγονα αυτών, που όχι μόνο γνωρίζουν, αλλά και απαιτούν την αναγνώριση της ταυτότητάς τους. Μαζί τους και κάποια από τα παιδιά, τα εγγόνια ή τα δισέγγονα αυτών που κάποτε ήταν από την άλλη μεριά του στρατοπέδου, στη μεριά της αδίστακτης εξουσίας και των συνεργατών της.

    Είναι ενεργοί πολίτες, συμμετέχουν σε συλλόγους με πολλές και πλούσιες δαστηριότητες, έχουν συνείδηση της αξίας της ανεκτίμητης κληρονομιάς και ιστορίας τους. Μάλιστα, αντί να γκετοποιηθούν, αναλύοντας απομονωμένοι το πρόβλημά τους, μπαίνουν στο μεγάλο κύκλο, σ’ αυτόν της γης των κολασμένων.

    Επιστρέφοντας

    Στάση στον Εβρο, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα. Ελεγχος διαβατηρίων. Ελεγχος ταυτότητας. Ταυτότητας! Σοβαρά τώρα; Υπάχει κάτι ουσιαστικό για μας σ’ αυτά τα πλαστικοποιημένα έγγραφα; Κι ενώ σμήνη κουνουπιών εισβάλλουν στο λεωφορείο κατά πάνω μας, μέσα στα ρουθούνια μας, και είναι αναπόφευκτα τα τσιμπήματά τους όσην ώρα, μέσα κι έξω από το πούλμαν, περιμένουμε το συνοριακό έλεγχο, ο νους, παρά την πίκρα της αλλοτρίωσης, ταξιδεύει μετατρέποντας το βουητό τους στη μελωδία του «Αερικού»… «όσες κι αν χτίζουν φυλακές, κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό, που όλο θα δραπετεύει».

    * Εκπαιδευτικός

Κουήν Μινασιάν - Πόλη Ανί, απομεινάρια γέφυρας

Πόλη Ανί, απομεινάρια γέφυρας

————————————————————————————–

7 comments so far

  1. Armenian Genocide and the German Ambassador BARON VON WANGENHEIM’s report!
    From the Ambassador in Constantinople (Wangenheim) to the Reichskanzler (Bethmann Hollweg)

    Report

    No. 341
    Pera, 29 December 1914

    Because of the report of the Imperial Consul in Adana about the unfavourable mood of the Armenian population of those territories towards the German cause, I took the opportunity to approach the local Patriarch of the Gregorian Armenians to find out about his understanding of the relevant conditions.

    According to the report by Dr. Buege, the Armenians in his district are afraid that in case of a German victory the existence of the Armenian people on Turkish ground will be annihilated, because Germany supported and even encouraged the Turkish government during the persecution of the Armenians, but that if Turkey should fall into the hands of the English or French, then all these stricken Armenians would finally find peace, etc. I therefore assured the Patriarch that the reform action for the Eastern Anatolian districts, which was started before the beginning of the war, although stalled now, is not dead, and that as soon as peace is restored, I will arrange for the resumption of the reform work, just as the early attempts of the Russian government to this end were supported by us.

    It was obvious to the Patriarch that, because of the prevailing war circumstances, this work was postponed and could not be resumed again before the end of the war. For the moment he complained about the mistrust of the Turkish authorities towards the Armenians and especially about the fate of the Armenian districts close to the war zones, specifically around the area of Erzurum. All men between the ages of 20 and 45 who are able to bear arms were conscripted, the rest were engaged to help with transports and other related work; therefore, the villages were without protection from encroachment and assault from pillaging soldiers. Things seem to be calm in the other provinces with Armenian populations, but since the cut-off of correspondence there has been no reliable news.

    Generally speaking, the Patriarch observed that every reasonable Armenian would wish to remain under Turkish rule and would reject an annexation of the districts concerned to a foreign state; but it is imperative that with the impending reforms in mind, equality before the law and protection of life and property for all Armenians in East Anatolia is guaranteed.

    Referring to the sympathies of Armenians for one or the other power which is at war with us, the Patriarch explained that through border traffic with Russian regions, Russian sympathies are often brought in. Each year in spring, thousands of Armenians move to Russia to work there and return in fall to the Turkish homeland with their savings; at that point they draw a parallel between the treatment they receive abroad and their situation in Turkey, but they have no real idea how their destiny would shape up should they come under Russian rule. During the massacre of Armenians in Erzurum (1898), the Russian Consul Maximov is said to have turned away not only those Armenians who sought refuge in the consulate, but he is supposed to have instigated the fanatical mob by shouting encouragement for more atrocities. The Patriarch provided other details and added that the Russians entered into negotiations for reforms in Turkish Armenia out of consideration for the Armenian population in the Caucasus.

    If there are sympathies for France, it is mainly because of French being taught as a first foreign language; knowledge of this language is the basis for introducing French ideas and French sympathy. Up to now, German has been introduced only in a few schools due to a lack of suitable teaching personnel. Pronounced sympathies exist for the U.S., even though the practice of proselytising of the English and the American missionaries often causes offence. The Patriarch avoided talking in detail about the Armenians’ unfavourable sentiments toward Germany and the underlying reason, but he meant that German politics under the rule of Abdul Hamid, which is viewed by the Armenians as hostile, was led by other considerations and that at present, due to different circumstances, there is no reason to reflect on the past and its occurrences. The extended and blessed activities of the Kaiserswerther deaconesses and other German associations meant to serve the Armenians in Turkey were rightly praised by the Patriarch.

    The above statements of the Patriarch should be taken as more or less correct and sincere. As far as I know, he, like the majority of the Supreme Council of the Armenian community, is a member of the moderate party (“Ramgavar”). But it seems impossible to influence the broad masses of the Armenian population in a pro-German direction through the medium of the patriarchate, since the Ramgavar party does not own a suitable party organ. It might be possible to win over one or the other party newspapers for to causes, and I hold out the possibility of coming back to this matter as soon as the steps I have initiated show a tangible result.

    Wangenheim

  2. Turkey’s Armenian syndrome

    On April 20, a solemn couple lit candles and prayed in a church in Derik, a town near Turkey’s ancient city of Mardin, that has come to symbolize religious peace. They were there all alone, for the Surp Kevork Armenian Church has neither a bishop nor any parishioners but them. Muslim neighbors, however, visited the Demircis — Yursalin, 58, and Naif, 66 — to convey their good wishes for Easter, and were treated with sweets and candy by their hosts.

    Summary⎙ Print Turkey wants to reconcile with the Armenians without taking any real step to appease them, marking the 99th anniversary of 1915 as that of the «Armenian atrocities» — signaling its denial policy is growing even tougher ahead of the centenary of the massacres.
    Author Fehim TaştekinPosted April 22, 2014
    Translator (s) Sibel Utku Bila
    On the same day, in the village of Gedikli in Igdir province, the Igdir Azerbaijan House Association and the Igdir Cyprus Peace Operation Veterans Association commemorated villagers killed by Armenians in 1919 at the spot where the mass grave of 96 people was dug up in 2003. Speaking at the ceremony, Igdir Gov. Davut Haner said, “We struggled a lot to survive as a state in these lands. We sacrificed a lot. The Turkish people, however, have not nourished hatred.” The head of the veterans association, Ismet Tagal, said, “Armenian gangs brutally killed our grandfathers and grandmothers and buried them here. The Gedikli people will never forget the atrocities of the Armenians.”

    In Istanbul, meanwhile, a series of events kicked off April 21 to remember the Armenian genocide, backed by the European Grassroots Antiracist Movement and prominent figures such as French-Armenian singer Charles Aznavour, former French Foreign Minister Bernard Kouchner, French philosopher Bernard-Henri Levy and Turkish academic Ahmet Insel.

    The three simultaneous events above illustrate Turkey’s “Armenian syndrome,” which recurs on each anniversary of April 24, 1915. The Armenian couple in the first story represents the legacy of a historical tragedy and a numerical proof of what happened. The empathy accorded to the couple shows that facing up to history is possible in places of cohabitation. The second story reflects the popular sentiment that matches the state’s narrative of the “Armenian atrocities.” It’s symbolic of the large social base in which the official policy of denial of the events of 1915 is readily embraced. The third story is quite new for Turkey. It represents the urge to face its own history, a trend that currently lacks popular support.

    It took ages for a small group of Turkish intellectuals and politicians to utter the words “Armenian genocide” in a country where the 1915 chapter of history books was headed the “Armenians’ atrocities.” A newly published book — «1965: 50 years before 2015, 50 years after 1915» by Aris Nalci and Serdar Korucu — provides a striking account of Turkey’s attitude on the “genocide” throughout the years.

    According to the book, the first serious international accusation of genocide against Turkey came on the 50th anniversary of the 1915 events. A rally held in Beirut remained the focus of media attention for weeks. To counter the global Armenian campaign, the Turkish press carried articles about the “Armenians’ atrocities” and the loyalty of remaining Armenians, arguing that those people were considered “Christian Turks,” that the commemoration events were the work of a small Armenian group incited by Greek Cypriots seeking to revive the Sevres Treaty, that Turkish Armenians were equally supportive of the Cyprus cause and that the Armenians of the diaspora did not actually hate the Turks.

    In the meantime, shipments of an issue of Le Monde that featured a story about the “genocide” were confiscated before they could enter Turkey.

    The first trauma of 1965 is now decades past. Yet, the narrative of deportations necessitated by the “Armenians’ atrocities” came to use the word “massacre” only in conjunction with «so-called.» Today the use of the word “genocide” remains equivalent to treason in social and political terms. Hence, organizing a commemoration at Taksim Square means taking risk.

    The Justice and Development Party (AKP) government’s drive to normalize ties with Armenia had raised hope that certain fears could be laid to rest. But soon it became clear that what Ankara meant by facing its history had nothing to do with recognizing the genocide, as the Armenians expected. Rather, the Turkish government envisages a reconciliation process in which the Turkish thesis is also given a voice, and then the story is left to history without any chance for accountability.

    Hence, with one year to go to the centenary of 1915, Ankara sticks to sustaining the denial policy. That is, Ankara pursues the goal of rapprochement with Armenians on the one hand, while waging a propaganda war with its counter thesis on the other. This approach meshes with the AKP government’s recent policy to backpedal from the goal of peaceful resolutions to chronic problems besieging Turkey and turn inward to cater to its conservative-nationalist roots. Yet, it stands no chance of success.

    The government dropped hints of its intentions back in November, during a parliamentary debate on the 2014 budget of the Turkish Historical Society (TTK). A budget of 8.2 million lira ($3.8 million) was allocated to the TTK, which planned to hold 14 meetings to refute the genocide claims. One of those gatherings is now scheduled for April 24-25 in Van, not far from the Armenian border. The event is being promoted as a “scientific” symposium by TTK Chairman Metin Hulagu, who argues that the deportations of Armenians became necessary after they torched Van and started a revolt.

    “There was no Armenian genocide, for our culture would not sanction anything like that,” Hulagu told Al-Monitor, adding that a series of panels titled “Historians Discuss 1915” will be held this year in Sakarya, Kayseri, Erzurum, Ankara and Karabuk.

    In the meantime, the Foreign Ministry draws attention to itself with moves that seem to signal tough diplomatic lobbying, including Hakki Akil’s appointment as Turkish ambassador to France, which is home to a large Armenian diaspora. Akil is known for being on especially good terms with the Armenian community in Marseille.

    In a recent interview with Hurriyet, Akil revealed his great-grandfather’s second wife was Armenian, while arguing that the genocide issue was up to international courts rather than parliament, and calling for an end to policies of hate speech that fuel enmity between Turks and Armenians.

    “It breaks my heart to see hate speech antagonize two peoples that have lived side by side and still listen to the same music, eat the same food, laugh at the same jokes and resemble each other so much,” he said. “I grew up in Anatolia. I saw how close Turks and Armenians are.”

    But while posting a sensible diplomat to Paris, the Turkish Foreign Ministry left the ambassador’s office in Washington vacant, just when a genocide resolution came up on Congress’ agenda. The new ambassador, Serdar Kilic, hit the road to Washington in haste only after the Senate Foreign Relations Committee passed the resolution April 3. The tenure of the former envoy, Namik Tan, ended March 31.

    “Our ambassador there was asked to leave in April. What kind of a foreign minister we have? To make such a move in the most critical month of the year is either ill intention or poor planning,” said Faruk Logoglu, deputy chairman of the main opposition Republican People’s Party and a former ambassador to Washington.

    The Foreign Ministry said the delay in dispatching Kilic to Washington resulted from purely logistical reasons. Yet, one should remember that Tan was recalled to Turkey in March 2010 in protest of a vote at the House Foreign Relations Committee that approved a genocide resolution.

    Judging by the countermeasures the government is drawing up over 1915, it seems that Turkey facing up to its past is still far away.

    Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/04/turkey-armenia-genocide-1915-responsibility-observances.html#ixzz3070HRdax

  3. Γιατί η Αρμενία παραμένει στο άρμα του Κρεμλίνου
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 23/04/2014 16:19

    Φτηνά εντυπωσιοθηρική – αν όχι ευθέως υποκριτική -, είναι η «έκπληξη» που εξέφρασαν αξιωματούχοι της Ευρωπαΐκής Ενωσης (ΕΕ) μετά την ανακοίνωση της κυβέρνησης του Ερεβάν ότι προσανατολίζεται προς τη Ρωσία, ότι προτιμά να ενταχθεί η Αρμενία στην (υπό κατασκευήν) «Ευρασιατική Οικονομική ‘Ενωση», ότι αρνείται να συνάψει στενότερες οικονομικές σχέσεις με τις Βρυξέλλες.

    Ηταν το προαναγγελθέν αποτέλεσμα της επίσημης επίσκεψης που έκανε στην Αρμενία ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν τον Σεπτέμβριο του 2013, συνοδευόμενος από πολυπληθή αντιπροσωπεία αξιωματούχων και επιχειρηματιών. Επέστρεψε στο Κρεμλίνο μεταφέροντας στις αποσκευές του 12 συμφωνίες συνεργασίας με τους Αρμενίους σε ζητήματα-κλειδιά, όπως η ασφάλεια, η ενέργεια, οι εμπορικές συναλλαγές.

    Από τότε, η κυβέρνηση του Ερεβάν είχε ξεκαθαρίσει την επιλογή της: θα παρέμενε στην ρωσική σφαίρα επιρροής, επιβεβαιώνοντας την προνομιακή σχέση ( κατά ορισμένους, σχέση υποτέλειας ) με τη Ρωσία, όπως αυτή σφυρηλατείται μεθοδικά και αναπόφευκτα, ήδη από τον 19ο αιώνα, από τον ρωσοπερσικό πόλεμο του 1827-1828, όταν τα τσαρικά στρατεύματα κατέκτησαν την ανατολική Αρμενία.

    Οσο κι αν η ΕΕ κλαψουρίζει ( μέσω διαρροών από ανώνυμους αξιωματούχους ) ότι «είναι ύποπτες οι τελικές προθέσεις της Μόσχας» και ότι η ρωσικής εμπνεύσεως αντι-ΕΕ «πάσχει από έλλειψη σταθερότητας και διογκωμένη επιθετικότητα», η Αρμενία ήταν ήδη, και προφανώς παραμένει, προσδεδεμένη στο άρμα του Κρεμλίνου.

    Πέντε είναι οι βασικοί λόγοι αυτής της πρόσδεσης:

    -Σοβιετικού τύπου μπίζνες για τις ελίτ

    Το «διαφανές» οικονομικό περιβάλλον της ΕΕ δεν είναι καθόλου ελκυστικό για τις κυβερνητικές, τραπεζιτικές και επιχειρηματικές ελίτ της Ρωσίας και της Αρμενίας. Βουτηγμένες μέσα στην διεφθαρμένη, μιζοκρατούμενη και μαφιόζικη αντίληψη της σοβιετικής και γελτσινικής μετασοβιετικής εποχής, οι ολίγοι πλούσιοι προτιμούν να κάνουν μπιζνες όπως ξέρουν, παρά να ξανοιχτούν – και μάλιστα για λόγους…ιδεολογίας και δήθεν κεραυνοβόλου φιλοευρωπαΐκού έρωτα ! -, στα αχαρτογράφητα νερά της ΕΕ. Και μάλιστα χωρίς οι Βρυξέλλες να προσφέρουν τίποτα χειροπιαστό για την πολιτική τους ενίσχυση, όπως και για το αυγάτισμα των μυστικών λογαριασμών τους.

    -Ρωσική στρατιωτική παρουσία

    Εδώ, τα πράγματα είναι απλά: 3.000 Ρώσοι στρατιώτες, με σύγχρονο εξοπλισμό, εδρεύουν στην 102η Ρωσική Στρατιωτική Βάση στο Γκουιμρί, 120 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας της Αρμενίας, Ερεβάν. Οι Σοβιετικοί έχτισαν τη συγκεκριμένη βάση την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τίποτα δεν δείχνει ικανό να μπορεί να τους διώξει από εκεί.

    -Ανάχωμα απέναντι στη Δύση και το Ιράν

    Ρίξετε μια ματιά στο χάρτη: η Αρμενία είναι «σφηνωμένη» ανάμεσα σε διάφορες χώρες. Στη Γεωργία οι φιλοδυτικοί ηττήθηκαν τον Αύγουστο του 2008 αλλά οι τάσεις απομάκρυνσης από την ρωσική «σκιά» σιγοκαίνε. Στο Αζερμπαΐτζάν απλώνεται ένας παράδεισος των δυτικών πετρελαϊκών εταιρειών. Στο Ιράν το Κρεμλίνο έχει μεν αναπτύξει σοβαρούς δεσμούς ( μέσω του ρωσικής τεχνολογίας πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης ), αλλά αν το θεοκρατικό καθεστώς τα βρει με τους Αμερικανούς το Ιράν γίνεται αμέσως δυνητικός ανταγωνιστής στην διεθνή αγορά ενέργειας. Στην Τουρκία η κυβέρνηση Ερντογάν «παίζει» με όλους στο γεωπολιτικό παιχνίδι των αγωγών, λόγω γεωγραφικής θέσης. Το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί την προνομιακή σχέση του με την Αρμενία ως γεωπολιτικό ανάχωμα απέναντι στη Δύση και στο Ιράν.

    -Αρμένικος αλυτρωτισμός στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ

    Τυπικά, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν βρίσκονται ακόμη σε εμπόλεμη κατάσταση. Ο αρμένικος αλυτρωτισμός στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και διεθνή σχέδια αποσταθεροποίησης μπορούν να οδηγήσουν σε νέα αντιπαράθεση τις δύο χώρες. Ισχυρό χαρτί της Αρμενίας, ας πούμε στην περίπτωση ενός θερμού επεισοδίου, είναι η παρουσία των Ρώσων στρατιωτών στο έδαφός της και η διπλωματική κάλυψη της Μόσχας στα διεθνή fora και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

    -Φτηνό Γκάζι για τον πάμφτωχο λαό

    Προς 189 δολάρια ανά 1.000 κυβικά μέτρα πουλάει «στα σύνορα» με την Αρμενία η Μόσχα το ρωσικό φυσικό αέριο. Με τους διάφορους μεσάζοντες το προϊόν φτάνει αρκετά ακριβότερο στους καταναλωτές, σε μια χώρα όπου ο ένας στους τρεις ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Παρόλα αυτά, τα τιμολόγια παραμένουν σχετικά χαμηλά. Και ο Πούτιν – που ο ανθρωπισμός, η αλληλεγγύη και η δημοκρατία δεν είναι ακριβώς το φόρτε του…-, έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα ανεχτεί την μοναδική εναλλακτική ενεργειακή λύση για τους Αρμένιους: την αγορά φυσικού αερίου από το Ιράν.

    Αυτά. Και δεν αναφερόμαστε καν στα προσφιλή στα Βαλκάνια και στα καθ’ημάς ιδεολογήματα – ενίοτε με τραγικά αποτελέσματα, απ’ την εποχή των Ορλωφικών του 18ου αιώνα μέχρι τις προσδοκίες των Ελλήνων κομμουνιστών στον εμφύλιο του 1946-1949 -, του τύπου «η Ρωσία είναι η προστάτιδα των απανταχού ορθοδόξων».

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=588989

  4. capital. on

    Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

    Γιατί ο Erdogan απευθύνεται στους Αρμενίους

    Του Κώστα Ράπτη

    Όσο και αν δεν συνιστά αναγνώριση ευθύνης, η γραπτή ανακοίνωση που εξέδωσε το πρωθυπουργικό γραφείο της Τουρκίας σχετικά με τα “γεγονότα του 1915” την παραμονή της 99ης επετείου της γενοκτονίας των Αρμενίων αποτελεί ιστορική χειρονομία, με οποιοδήποτε μέτρο και αν κριθεί.

    Για πρώτη φορά η πολιτική εξουσία στην Άγκυρα εγκαταλείπει την τακτική της απλής άρνησης και τοποθετείται στο ζήτημα, όχι αντιδρώντας σε κινήσεις τρίτων, αλλά εξ ιδίας πρωτοβουλίας, “απενοχοποιώντας” ταυτόχρονα με τον τρόπο αυτόν τις ετήσιες τελετές μνήμης σχετικά με τη γενοκτονία, οι οποίες πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια και στην ίδια των Τουρκία, με πρωτοβουλία της εναπομείνασας τουρκο-αρμενικής κοινότητας και των συμπαραστατών της.

    Δημοσιευμένη σε εννέα γλώσσες (συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Αρμενικής που ομιλείται στη Δημοκρατία της Αρμενίας και της Δυτικής Αρμενικής που κυριαρχεί στη Διασπορά), η ανακοίνωση αυτή επιβεβαιώνει την ικανότητα του Tayyip Erdogan να εκπλήσσει – όπως όταν ανέθεσε στον αρχηγό των μυστικών του υπηρεσιών την αποστολή να συνομιλήσει με το ΡΚΚ, σε μία συγκυρία κατά την οποία η σκληρή επίσημη ρητορική έδειχνε ότι το Κουρδικό έχει περιέλθει σε αδιέξοδο.

    Το διεθνές ακροατήριο, στο οποίο πρωτίστως απευθυνόταν η ανακοίνωση της 23ης Απριλίου, δεν έχασε το μήνυμα. “Χαιρετίζουμε την ιστορική δημόσια αναγνώριση των δοκιμασιών που υπέστησαν οι Αρμένιοι το 1915. Θεωρούμε ότι αποτελεί θετική ένδειξη πως μπορεί να υπάρξει πλήρης, ειλικρινής και δίκαιη αναγνώριση των γεγονότων, η οποία και ελπίζουμε ότι θα προωθήσει την συμφιλίωση Τούρκων και Αρμενίων” δήλωσε η εκπρόσωπος του του αμερικανικού υπουργείο Εξωτερικών Jen Psaki.

    “Ευχόμαστε οι Αρμένιοι που έχασαν τη ζωή τους στις συνθήκες των αρχών του 20ού αιώνα να αναπαύονται εν ειρήνη και απευθύνουμε τα συλλυπητήριά μας στα εγγόνια τους” είναι η κεντρική φράση της ανακοίνωσης Erdogan, όπου μεταξύ άλλων τονίζεται ο “κοινός πόνος” των λαών της Ανατολίας για τα γεγονότα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

    Πρόκειται ασφαλώς για μία προσπάθεια της Τουρκίας να προλάβει και να διαχειρισθεί τα χειρότερα – καθώς η συμπλήρωση το 2015 εκατό ετών από την έναρξη της σφαγής προεξοφλείται ότι θα δώσει τεράστια ώθηση στην διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας.

    Άλλωστε, οι καιροί κατά τους οποίους η Ουάσιγκτον προτιμούσε να αποφεύγει το ζήτημα και το φιλοϊσραηλινό λόμπι στήριζε την Άγκυρα έχουν παρέλθει. Στις 11 Απριλίου η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Γερουσίας υιοθέτησε και προώθησε προς την Ολομέλεια ψήφισμα με το οποίο ζητείται η καθιέρωση της επίσημης μνημόνευσης της γενοκτονίας των Αρμενίων και προτρέπεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ να εργασθεί για την εμπέδωση μιας “δημιουργικής και σταθερής” τουρκο-αρμενικής σχέσης που θα περιλαμβάνει την πλήρη αναγνώριση από την Τουρκία των γεγονότων σχετικά με την γενοκτονία. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Bob Menendez βρίσκεται ως γνωστόν πολύ κοντά τόσο στο φιλοισραηλινό όσο και στο ελληνικό λόμπι.

    Ακόμη πιο ανησυχητική για την Άγκυρα είναι η τοποθέτηση του Πάπα Φραγκίσκου ο οποίος (εξοικειωμένος με το θέμα από την ισχυρή αρμενική παρουσία στην πατρίδα του Αργεντινή) δήλωσε αυθόρμητα λίγο μετά την εκλογή του ότι η σφαγή των Αρμενίων αποτελεί την “πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα”. Αν η θέση αυτή μεταφρασθεί σε επίσημη γραμμή της βατικάνειας διπλωματίας ενόψει της εκατοστής επετείου, οι εξελίξεις θα είναι αναμφίβολα θεαματικές.

    Εξ ού και ο Erdogan επιχειρεί να στρέψει τη συζήτηση στην ανάγκη για μία “απροκατάληπτη” ιστορική έρευνα, που θα αναγνωρίζει “χωρίς εθνοθρησκευτικές διακρίσεις” τις δοκιμασίες όλων των λαών της περιοχής και δεν θα επιτρέπει τη μετατροπή της μνήμης των γεγονότων σε “απαράδεκτο πρόσχημα καλλιέργειας εχθρότητας έναντι της Τουρκίας για πολιτικούς σκοπούς”.

    Απέναντι στις προσπάθειες ποινικοποίησης της άρνησης της αρμενικής γενοκτονίας σε χώρες όπως η Γαλλία και η Ελβετία, η τουρκική πλευρά προβάλλει μάλιστα την ανάγκη “ελεύθερης και πλουραλιστικής έκφρασης των διαφορετικών απόψεων, στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής νεωτερικής κουλτούρας”.

    Η σημασία αυτής της τοποθέτησης για το εσωτερικό της Τουρκίας δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ενισχυμένος πολιτικά από το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών και έτοιμος για το άλμα στην προεδρία της Δημοκρατίας το οποίο θα εξασφαλίσει άλλη μία “δεκαετία Erdogan”, ο Τούρκος πρωθυπουργός αισθάνεται αρκετά ασφαλής ώστε να ανοίξει “υπαρξιακά ταυτοτικά ζητήματα” για την Τουρκία – κλείνοντας και σε αυτό το επίπεδο τους λογαριασμούς του με τον κεμαλισμό.

    Ωστόσο, ο παράγοντας που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον επιτάχυνε στη συγκυρία την αλλαγή στάσης της τουρκικής κυβέρνησης είναι… η ουκρανική κρίση. Με το δημοψήφισμα της Κριμαίας να δημιουργεί προηγούμενο και για την “παγωμένη” από το 1994 σύγκρουση Ερεβάν-Μπακού για το Ναγκόρνο Καραμπάχ και με τη Δημοκρατία της Αρμενίας να συντάσσεται πλήρως με τη Μόσχα, εγκαταλείποντας και την την Ανατολική Εταιρική Σχέση της Ε.Ε. υπέρ της Ευρασιατικής Ένωσης του Putin, η ανάγκη για βελτίωση των τουρκο-αρμενικών σχέσεων προβάλλει επιτακτική για το δυτικό στρατόπεδο.

    Η ανάγκη μεγαλύτερης οικονομικής ενσωμάτωσης του Νοτίου Καυκάσου και η “διπλωματία των αγωγών” επιβάλλουν άνοιγμα των συνόρων Τουρκίας-Αρμενίας, που παραμένουν κλειστά από το 1993. Άλλωστε τα πρωτόκολλα για την αποκατάσταση των σχέσεων Άγκυρας-Ερεβάν, που υπογράφηκαν με αμερικανική ενθάρρυνση το 2009, παραμένουν ανενεργά καθώς ο Erdogan υπαναχώρησε χάριν των “Αζέρων αδελφών”.

    http://www.capital.gr/News.asp?id=1999005

  5. Armenian Genocide

    Taken from The Armenian Genocide Museum & Institute

    The atrocities committed against the Armenian people of the Ottoman Empire during WWI are defined as the Armenian Genocide.

    Those massacres were perpetrated throughout different regions of the Ottoman Empire by the Young Turkish Government which was in power at the time.

    The first international reaction to the violence resulted in a joint statement by France, Russia and Great Britain, in May 1915, where the Turkish atrocities directed against the Armenian people was defined as “new crime against humanity and civilization” agreeing that the Turkish government must be punished for committing such crimes.

    Why was the Armenian Genocide perpetrated?

    When WWI erupted, the Young Turk government, hoping to save the remains of the weakened Ottoman Empire, adopted a policy of Pan Turkism – the establishment of a mega Turkish empire comprising of all Turkic-speaking peoples of the Caucasus and Central Asia extending to China, intending also to Turkify all ethnic minorities of the empire. The Armenian population became the main obstacle standing in the way of the realization of this policy.

    Although the decision for the deportation of all Armenians from the Western Armenia (Eastern Turkey) was adopted in late 1911, the Young Turks used WWI as a suitable opportunity for its implementation.

    How many people died in the Armenian Genocide?

    There were an estimated two million Armenians living in the Ottoman Empire on the eve of WWI. Approximately one and a half million Armenians perished between 1915 and 1923. Another half million found shelter abroad.

    The mechanism of implementation

    Genocide is the organized killing of a people for the express purpose of putting an end to their collective existence. Because of its scope, genocide requires central planning and an internal machinery to implement. This makes genocide the quintessential state crime, as only a government has the resources to carry out such a scheme of destruction.

    On 24th of April in 1915, the first phase of the Armenian massacres began with the arrest and murder of nearly hundreds intellectuals, mainly from Constantinople, the capital of Ottoman Empire (now Istanbul in present day Turkey). Subsequently, Armenians worldwide commemorate the April 24th as a day that memorializes all the victims of the Armenian Genocide.

    The second phase of the ‘final solution’ appeared with the conscription of some 60.000 Armenian men into the general Turkish army, who were later disarmed and killed by their Turkish fellowmen.

    The third phase of the genocide comprised of massacres, deportations and death marches made up of women, children and the elderly into the Syrian deserts. During those marches hundreds of thousand were killed by Turkish soldiers, gendarmes and Kurdish mobs. Others died because of famine, epidemic diseases and exposure to the elements. Thousands of women and children were raped. Tens of thousands were forcibly converted to Islam.

    Finally, the fourth phase of the Armenian genocide appeared with the total and utter denial by the Turkish government of the mass killings and elimination of the Armenian nation on its homeland. Despite the ongoing international recognition of the Armenian genocide, Turkey has consistently fought the acceptance of the Armenian Genocide by any means, including false scholarship, propaganda campaigns, lobbying, etc.

    Chronology

    1878

    During the Russo-Turkish war of 1877-1878 the Russian troops gained victories both on the Balkan and the Caucasian fronts. In the Balkans, the Russian troops occupied Bulgaria and advanced to the outskirts of Istanbul, while on the Caucasian war stage, they took Ardahan, Bayazet, Alashkert, Kars and Erzurum, i.e., a considerable segment of Western Armenia, as well as Batumi. The Turks had to terminate the war operations and seek for peace. The Peace Treaty between Russia and the Ottoman Empire was signed on March 3, 1878, in the township of San Stefano in the vicinity of Istanbul. It verified the victories, gained with the Russian weapon. In the Treaty of San Stefano a special Paragraph 16 was added about the application of reforms in Western Armenia. It read, “Taking into account that the withdrawal of the Russian troops from the territories of Armenia, occupied by them and bound to be returned to Turkey, may cause clashes and complications there, which may harm the good relations between the two states, the Sublime Porte undertakes to immediately carry out improvements and reforms in the provinces, inhabited by Armenians, proceeding from the local needs, as well as to ensure the Armenians’ security from Kurds and Circassians.” The Treaty of San Stefano was the victory of the Russian diplomacy, and it seriously worried its European opponents, who feared that the Ottoman Empire would become totally dependent on Russia, and the strategic balance in the Eastern Question would change in favor of the Russian Empire. This contradicted their interests, and they would never let it happen. England and Austria-Hungary, which enjoyed Germany’s and German chancellor Bismarck’s support, were particularly active in this matter. These forces managed to achieve an agreement on convening an ad hoc congress to revise the Treaty of San Stefano. The Congress met in Berlin on June 13, 1878, presided over by Bismarck. England and Austria-Hungary, supported by Germany, France and Italy, succeeded in that the decisions of San Stefano were revised, Russia’s positions were weakened, while their own positions and influence on the Ottoman Empire, vice versa, was reinforced. By the decision of the Congress, Russia returned Alashkert with the valley and Bayazet (Erzurum had been returned before) to Turkey. Ardahan, Kars, as well as Batumi remained with Russia. The Treaty of Berlin contained a specific Paragraph 61, all dedicated to the Armenian Question. It, however, differed from Paragraph 16 of the Treaty of San Stefano in several very principal aspects, and this not to the benefit of Armenians. If, under the Treaty of San Stefano, the reforms in Western Armenia were to be carried out in the presence of the Russian troops, which presented a certain guarantee of said implementation, now, under the Treaty of Berlin, the Russian troops were withdrawn to leave everything to the discretion of the “bloodthursty Sultan”. He only claimed responsibility to periodically report on his undertakings to the European Powers. The latter acquired supervising functions. In other words, by the Treaty of Berlin, the mechanisms for reforms in Western Armenia, suggested by San Stefano, were destroyed, and no other realistic offers put forward instead. After the Congress of Berlin, the Sultan and the ruling clique got reinforced in their conviction that the best solution for the Armenian Question was extermination of the Armenians. At that point they saw in this an actual means of precluding of the intervention of the European Powers in Empire’s internal affairs. In their eyes, The Armenian Question, the reforms question in the Armenian regions was used by those Powers as a pretext to meddle in the internal affairs of Turkey. Therefore it was necessary to eliminate the pretext and deprive the Powers of the opportunity to extort concessions from the Empire.

    1891

    Paradoxical was the fact that the powers entrusted the Sultan “to ensure Armenians’ security from Kurds and Circassians’”, whereas the Sultan himself was the principal instigator of all the anti-Armenian deeds of the Kurds and Circassians. A perfect example of this is that, right after the Congress of Berlin of 1891, by the order of Abdul Hamid II, a cavalry, named “Hamidie” after the Sultan, in which only Kurds were enlisted, was set up and kept at the expense of the Ottoman Empire. It consisted of 30 regiments which were not integrated in the system of the Ottoman army and were kept as a separate military unit, located in the Armenian town of Erzinkan. The foremost goal of the “Hamidie” was to organize carnages of Armenians all throughout the Empire, which they executed perfectly in 1894-1896 and during the ensuing Armenian massacres

    1894-1896

    The apex of the Armenian massacres, committed by the Ottoman Empire at the end of the XIX century, were the slaughters of 1894-1896. The first blow struck Sasun, a province in the vilayet of Bitlis, which had long been known for its steadfast will to withstand Turkish tyranny. In August of 1894, the fourth Turkish Army marched on Sasun. The forces were unequal, and the regular Turkish army eventually won. Sasun was demolished, 40 villages were leveled, and 10 thousand people killed. In September 1895 Armenian massacres began in the capital city, and then also in Trabzon, Erzinka, Marash, Sebastia, Erzerum, Diyarbekir, Bayazid, Kharberd and elsewhere. The Sultan’s authorities tried unsuccessfully to organize pogroms in Zeytun too, but the local inhabitants had taken prior necessary measures to resist the threatening Turkish troops. Carnages started with new conviction in 1896. Massacres took place in Constantinople, Urfa, Shapin-Garahisar, Amasia, Mush, Marzvan and in other regions, towns and villages of the Empire During the 1894-1986 massacres, approximately 300,000 Armenians were killed. But the losses of Armenians were sadly not confined to this horror alone. In these unspeakably desperate times, around 100,000 Armenians were forcibly Islamized, while the same number were expelled from their native land

    1908, July 10

    Groupings emerged with the aim of unseating the Sultan and his authoritarian regime. Gradually uniting the groupings turned into a movement, receiving the name «Young Turks». Soon the «Young Turks» founded their own party – Ittihad ve Terakki, or «Union and Progress». The idea of overthrowing the bloodthirsty Sultan was growing in popularity; the Young Turks were the ones to effect it. On July 23, 1908, the Committee of Union and Progress organized a coup. Sultan Abdul Hamid II was deprived of power; and in 1909 he was dethroned. The Young Turks came onto the arena under the slogans of the French Revolution: “Liberty, Equality, Fraternity”. All the nations in the Empire, Moslem or Christian, vigorously welcomed the overthrow of the “red Sultan”. The people believed that a new era in the history of the Ottoman Empire had dawned. Armenians thought so, too. As evidenced by Moussa Prince, “Armenians, Turks, and Greeks were hugging each other in the streets” in euphoria. Yet, shortly after this, it turned out that the Young Turks were well disguised ardent nationalists, who continued the policy of oppressions and slaughters carried out by the preceding Sultans. They were advocates of the idea of assimilation of all the nations of the Empire to create a “pure” Turkish nation, never even stopping at mass slaughters in order to achieve that goal.

    April, 1909

    Only a year after the Young Turk Revolution, in April 1909, Turkish chauvinist figures in the town of Adana, in Cilicia, incited a crowd/throng to commit wholesale atrocities against the local Armenian population. Only after a few days did the the Turkish army intervene. From Adana the massacre spread on to other Armenian settlements – from Marash to Kesab. In some regions Armenians turned to self-defense and managed to survive. The massacres raged on for a month, resulting in the death of over thirty thousand Armenians. Having initially supported the Young Turk Revolution with enthusiasm, Armenians for the first time faced serious doubts and fear for this new proto-fascist regime.

    1910

    Undertaking the construction and use of the railway that traversed the Ottoman Empire in the end of the XIX and in the beginning of XX century, Germany strived to assume control over the Ottoman Empire, in order to contain the position of England in India and Egypt, as well as weaken Russia’s position in the Caucasus. Germany connected the construction of the Baghdad railway also with its economic and military-political ambitions in Western Armenia. Within the German political agenda it was thought that in order to establish Turkish homogeneity in North-Eastern Anatolia, it would be necessary to resettle Armenians in the are of the Baghdad railway construction, which then would achieve two important goals: the actual construction of the railway, which would be provided with skilful and qualified manpower, and the attenuation of Russian influence in Western Armenia. Particularly, the well-known German political scientist Paul Raurbach thought that “Native Armenians should be moved from Western Armenia, and in their place be settled Muslims brought from Trachea and Russia. In this case Armenia would be separated from Russia at once.” Raurbach suggested relocating Western Armenians to Mesopotamia, which in his mind would contribute to the “economic development of the road”. This viewpoint of Germans became a basis for the Young Turkish policy of annihilating the Armenians in their homeland.

    1911

    The Young Turkish decision to solve the Armenian Question through genocide was finally adopted in the beginning of 1910s at a number of secret sessions and conferences of the Union and Progress Party’s Central Committee. In this regards the 1911 Salonika conference stood out,where the leadership explicitly decided to Turkify all the non-Turkish nations of the Empire. This most acutely impacted the Armenians throughout the Empire’s territories. The decisions made at the conference became the official strategy of the policy adopted by Young Turks. Secret orders were then signed by Talaat and sent to the Empire’s local authorities in order for them to take prior necessary measures for exterminating the Armenians.

    1912-1913

    The Balkan Wars (the first one from October 1912 through May 1913, and the second one from June 1913 through August 1913), waged between the Balkan Alliance and Turkey, resulted in the aggravation of international relations in the Balkans and in the whole of Europe, thus accelerating the unleashing of the World War. Ottoman Turkey’s defeat during the first Balkan War prepared grounds for the revisiting of the Armenian Question, as a result of which the Reforms Question of Western Armenia was once again alive. Thanks to the efficient participation of Armenian public circles and the Russian government, this human rights issue became a discussion point of international diplomacy.

    July 1914

    The congress of the Armenian Revolutionary Federation was held in Erzerum. One could already feel the spirit of the imminent war in the air, and the Federation had convened to decide on its position in case war broke out. Learning of the congress, the Young Turk authorities sent two representatives- Naji Bey and Shakir Behaeddin, who occupied important positions in their party. At the congress they laid the following demands to Armenians on behalf of the Union and Progress party; first, the congress should declare on behalf of all Armenians that both the Armenians of Turkey and the Armenians of Russia would stay loyal to Turkey in case of war; second,that they were to form Armenians detachments to fight against Russians, third, they should foment a revolt in the Caucasus and behind the lines of the Russian army. At the same time they declared that “If Armenians were to hold such positions, after the war they would be given the right to establish an independent state on certain territories of Turkey and Russia”. In response to the Young Turk demands, the congress declared that in case of war the Armenians of the Ottoman Empire and the Armenians of Russia would appear in two different camps, as they are the subjects of two different states and are loyal to them. Regarding the issue of raising a revolt in Caucasus, the congress emphasized in its decision that “the congress cannot speak on behalf of the Armenians of Russia, as they are the subjects of another state”. Along with this, the congress explicitly stated in its decision that “in case the Turkish government decides to join the war, Armenians of Turkey would carry out their responsibilities put on them as Turkish subjects – to serve the country in the army, protect the country just like the other subjects of the Empire”. It was not easy to make such a decision for it meant fraternal war for Armenians, as the Armenians of Russia would likewise tend to their duties. However, the Young Turk representatives were dissatisfied with the decisions of the congress, as they had rejected the Young Turk desires of the Armenians of Russia to rise in revolt against Russia . As such, the enraged Shakir Behaeddin, later to be remembered as one of the most active organizers and butchers during the Armenian Genocide, exclaimed at the congress “This is high treason!”.

    August – October 1914

    On August 1, 1914, World War I broke out. It lasted for four years, and involved 33 states. The principal role-players, however, were two hostile military-political alliances, formed at the turn of the century: The Entente, with England, France and Russia representing the core nations, and the Central Powers – Germany, Austria-Hungary and Italy, with Turkey to join later. 1.5 billion people, or 75% of the world population, was drawn into the war, with over 74 million people mobilized. The death toll amounted to 10 million, plus another 20 million injured in the military operations during various episodes of the war. The Ottoman Empire, ruled by the Young Turk triumvirate – Minister of Interior Talat, Minister of War Enver, and Minister of the Navy Jemal–officially joined in the war on October 29, 1914. Months later in an interview given to the American press Enver Pasha gave the following reasons for Turkey’s participation: “It’s beyond doubt that the world has difficulties in perceiving that Turkey is no longer what it used to be. It’s not the Turkish government, but the Turkish nation that is at war today. The newspapers of France, Great Britain and Russia write a lot that Turkey joined the war to help Germany. It is true for the moment, but is not for when we were recruiting our forces. Today Austria-Hungary and Germany help us and we help them. We joined the war, because there was no other way out. …Russia threatens to seize our territories in the Black Sea and in the Caucasus, while England started military operations against Messopotamia and has placed a navy at the mouth of the Dardanelles. We waited for another week and then we declared a war. Presently Turkey has a well-prepared and armed army of 2,000,000 soldiers. We have been so much doubted and insinuated, that now we wish to persuade the world by arms that ethnically we are not dead, as some insist”. /Interview given to ”Associated Press”, 20 April, 1915/.

    November 1914

    When Turkey joined in the war and mobilization was announced, Western Armenians, like the other peoples of the Empire, were called to the army.

    1915

    First violent acts committed against Armenians under the guise of the War

    January 2

    After the withdrawal of Russian troops most of the Armenian and Assyrian refugees going from Urmia, Salmast and other surrounding settlements to Nor Jugha were attacked and killed by Turkish and Kurdish armed forces. January 12 Slaughter of 107 Armenians took place in the village of Avgharik.

    February

    For implementing the Armenian Genocide in an organized and merciless manner, the Union and Progress Party’s Central Committee formed the “Executive Committee of Three” in February 1914, comprised of Doctor Nazim, Shakir Behaeddin and Midhat Shyukri. The Young Turk Triumvirate – Talaat, Enver and Jemal – operated through this committee, which was responsible for the implementation of the deportation and massacre of all the Armenians of the Ottoman Empire. The committee, which had top-level authorization, had resolved all the technical problems connected with deporting and exterminating Armenians – the deportation dates according to regions, the deportation routes and places, the concentration camps for their ultimate annihilation, etc. Doctor Nazim, one of the most important Young Turk leaders and one of the organizers of the Armenian Genocide, made a speech at a secret session of the party, when the final decision to exterminate Armenians was made, stating, “The Armenian nation should be entirely exterminated, so that no Armenian is left in our country and that their name be completely forgotten. Now we are at war and no other such occasion will ever occur. The intervention of the European Powers and the loud protests of the World Press will remain unnoticed, and if they learn about it, they will face a fait accompli and the question will disappear. This time our operations should be directed at total extermination of the Armenians. It is necessary to annihilate them all, till the very last man…I want the Turk and the Turk only to live and impartially rule over this country. Let all the non-Turkish elements go to hell, no matter what nationality or religion they may belong to”. The so-called “Teshkilat mahsuse”, or “Special Organization” that was established by the decision of the Young Turk party was put at the disposal of the “Committee of Three” and was resposible for implementing the Armenian Genocide. The leader of the organization was Shakir Behaeddin. “Teshkilat mahsuse” was formed from criminals freed from prisons for this very purpose, chetens – bands of robbers, bandits and other dregs of society that were capable of and called upon to commit the most hideous of crimes.

    February 12

    The beginning of the dismissal of Armenian officials, imprisonment of Armenian officers of the Ottoman army, and formation of labor detachments comprised of disarmed Armenian soldiers.

    February 18

    The Regional delagates of the party are informed about the decision and the plan to exterminate Armenians with letters signed by the plenipotentiary of the Young Turk Central Committee, Behaeddin Shakir.

    February 19

    The slaughtering agents were formed from murderers and criminals let out of prisons, with orders to kill the disarmed soldiers working on the Karin military line.

    February

    The Young Turk leadership began the practical phase of the plan of the Armenian Genocide by eliminated at first the enlisted Armenian soldiers. By doing that, they intended to deprive the Armenians of their potential armed support. By the decree of Turkey’s minister of war Enver, issued in February, 1915 , all Armenian soldiers were disarmed, split into groups of 50-100, and killed. As a result, from the very beginning Armenians were deprived of any military force, capable to defend their lives, homes, property and settlements. As a result, only the old and sick, and women and children, were left in the towns where Armenians lived.

    April 8

    First mass deportations and massacres of the population of Western Armenia, in Zeitun

    April-June

    On this day in Constantinople, with no official charge leveled, the selected elite of the Western Armenians were arrested and deported – members of the Turkish Parliament (Mejlis), writers, lawyers, teachers, journalists, physicians, public figures, clergymen, men of art – approximately 800 people. They all were killed on the road to exile, or upon reaching the destination. Armenian party and political figures were arrested and killed as pre-designed. Such was the fate of Nazareth Chaush, the well known leader of Zeytun; Ishkhan, the prominent public figure of Van; the entire leadership of the Armenians of Urfa – close to one hundred people. In June, 1915, in one of the central squares of the capital of the Empire, twenty members of the Henchak Party, led by the prominent party leader Paramaz, were hanged. The orientation, as well as the importance given to this quick strike, were carefully chosen by the Ottoman government. The intention was to behead the Western Armenians, to leave them without military support and political and intellectual leadership, to disorganize and demoralize the general Armenian population, and to preclude every possibility for them to prepare or muster resistance. The slaughter of Armenian soldiers and the decapitation of the intelligentsia proved fatal for Western Armenians, who in fact lost their capacity to organize and resist. This accounts for the relative ease and the devastating scale of the perpetration of the Genocide. Having successfully carried out this first phase, the executioners embarked on a path to arrest, evict and slay Armenians in their ancestral homeland of Western Armenia, Cilicia, and throughout the regions and towns of Western Anatolia. The Armenian massacres and deportations were pervasive across the entire Ottoman Empire from east to west, and north to south.

    April 15 – May 16

    On April 15, around 500 Armenians were killed by the Turkish authorities in the village of Akants near Van. Massacres took place in 80 villages in the environs of Van resulting in the deaths of 24,000 Armenians over the course of 3 days. On April 20, having swept through the villages in the environs of Van, Turks reached the city and the heroic battle of Van began. It lasted until May 16, 1915.

    May – June

    Mass Deportations across the entire territory of Turkey

    May 9

    Deportations in Tokat

    May 14

    Deportations in Baberd

    On May 14, 1915, by the Sultan’s decree, the Law on Deportation was endorsed, the implementation of which was entrusted to the Minister of War, Enver. The law allowed for the military command to expel and resettle the residents of villages and towns, individually or collectively. As such, the forcible eviction of the Armenians from their ancestral homeland and their deportation to the Arabian deserts was legalized.

    May 15 –18

    Exile of Karin valley Armenians and the massacre of 25,000 Armenians

    May 19

    Massacre of Khnus Armenians

    May 22-25

    In Nur Osmanie Center of Istanbul opened the mixed meeting of the Young Turk “Special Organization”, at which Talaat presented the extensive project of the ways and procedures of deporting Armenians, the control of the property left after the Armenians, the resettlement of Armenian villages and families, etc.

    May 27

    The Young Turk government of the Ottoman Empire legalized the May 22 order of Talaat and charged the Ministry of Internal Affairs and the Ministry Defense with its implementation. The very same day Talaat promulgated the decree on the deportation and massacre of Armenians.

    June 1

    12,000 Armenian soldiers that had been working in labor camps since November 1914 were murdered on the Tigranakert – Kharberd roadway

    June 3

    Armenians of Hadjin deported

    June 6 – end of July

    Deportation and Massacre of Arabkir Armenians. The caravans coming from Arabkir were one by one shot on the bank of the Euphrates, thus leaving no Armenian in Arabkir by the end of July.

    June 7

    Deportations in Erzinka and Akn

    June 10

    Armenians of Mardin and Severak deported

    June 11

    Armenians of Khotorjur deported

    June 11

    Deportation and massacre of 1700 families from Khnus

    June 14 – July 26

    Armenians of Karin city deported Armenians of Mardin and Severak deported

    June 22 – July 5

    Deportation of Sebastia

    June 24

    Deportation of Shapin Garahisar started

    June 26 – 27

    Deportations started in Kharberd, Trabzon, Marzvan and Samson

    June 25

    Massacres in Baghesh

    May 1915

    The Allied Powers could not remain indifferent to what was going on in Turkey and thus sent a note of protest to the Turkish Cabinet, holding it responsible for the massacres of the Armenians. On May 13, 1915 in London, Paris and Petrograd the joint official declaration of England, France and Russia was issued simultaneously on the responsibility of the Ottoman Empire for the atrocities against the Armenians. In particular it stated: “During this whole month massacres of Armenians are implemented in Armenia by Turks and Kurds, with evident permission of the Ottoman authorities, and sometimes with their immediate help. In mid-April massacres of Armenians took place in Erzerum, Bitlis, Mush, Sasun, Zeitun and Cilicia. In the environs of Van inhabitants of hundreds of villages were annihilated and Kurds have captured the Armenian district of Van. At the same time the Turkish government of Constantinople imprisoned and unspeakably persecuted the peaceful Armenian inhabitants. The joint declaration of England-France-Russia was the first vital official document adopted in the XX century, which held responsible another government and its leadership taken together and individually for state-sponsored crimes.

    July 1

    Massacre of the Armenians of Kharbed-Mezire, Trabzon and Bayazet started

    July 2

    Massacre of the villages surrounding Yozghat started

    July 10

    Mush massacre started. From an initial population of 15,000 only 500 survived, and from 59,000 inhabitants of the district only 9000 survived.

    July 15

    Karin’s ruler Tahsi in his letter addressed to the central government wrote: “In Karin, barbarism has overstepped all limits. The disgrace and outrage practiced for money and women are extremely shameful and are inhuman. An end should be put to all this and especially to the chetens operating under the name “Teshkilat Makhuse”. The ruler of Kharberd writes that all the roads are covered with corpses of children and women and they don’t have time to bury them. It would be better if we preserved our nobleness and national image”.

    Mid July

    Deportation and massacre of Tigranakert Armenians began

    July 18

    Self-defense of Sasun began, as Turkish troops attacked the inhabitants of the city. Realizing that annihilation was threatening them, the residents of the city turned to self-defense and three days later, on July 21, they climbed the mountain Andok.

    July 24 – 28

    Deportations started in the environs of Ankara and Istanbul Deportations started in Izmit, Partizak, Armash, Kesaria, in the Armenian villages near Ankara. The deportations continued in Cilicia involving new locales – Antioch, Aintap, Pehesni, Kilis, Ateaman, and Garaturan, then also Kesab and the other surrounding settlements.

    July 30 – September 14

    Commands of deportations in Setio region were given, but the locals met the troops with self-defense. The heroic battle known as the 40 days of Musa Dagh lasted until September 14. After fighting for 40 days, the 4000 Armenians that survived managed to break the Turkish blockade, get to the beach and board the English and French ships waiting for them there. Some days later they arrived at the city of Port-Said. Years later the Austrian writer Franz Werfel immortalized that tragic yet heroic episode of the Armenian nation in his novel «40 Days of Musa Dagh»

    August 3-11

    Deportations started in Afion Garahisar, Kesaria, Sivr, Hisar, Mersin, Adabazar, Marash,and the villages near Eskishehire.

    August 13-21

    Deportation of the Armenians of Ankara, Brusa, Everik, Adana and the surrounding villages started

    August – September

    First official eyewitness accounts of mass extermination of Western Armenians

    August

    US Ambassador Morgenthau recounts the information from meetings and negotiations with Talaat

    August 12

    Enver reports that to date 200,000 Armenians slain.

    August 19

    Lord Bryce reports that 500,000 Armenians have been murdered in Turkey.

    August 31

    Talaat tells German ambassador, Prince Ernst Hohenlohe-Langenburg, that the Armenian Question no longer exists.

    September 14

    The New York Times reports the murder of 350,000 Armenians.

    September 15

    The Law on Abandoned Goods is ratified by the Turkish Senate

    1916

    March 7

    Replying to the March 3 telegram of the Ministry Abdulhat Nuri informed the Ministry that through March 16 of 1916 in Pap and Meske 35,000 Armenians were exterminated; 10,000 in Karlk near Aleppo, 20,000 in Tipsi, Apuharrar and Hamam , and 35,000in Ral es Ain. In total 100,000.

    March 17

    Deportation of over 50,000 Armenians gathered in Ras el Ain began. Deportations were followed by massacres that lasted until June, when the massacre of 200,000 Armenians gathered in Der zor took place.

    June 22 – July 13

    Atrocities started in different locales, as a result of which in Sebastia 10 000 soldiers working in the labor camps were killed, in the West of Karin – 9000, in Zara – 1000, and in a place called Reshatie, in the region of Tokat –1000 Armenians. The massacres ended on July 13 with total of 21000 Armenians murdered.

    August 10

    By official note, the Young Turk government dissolved the Jerusalem and Istanbul patriarchates, leaving only the Cilicia patriarchate, which adopted jurisdiction over the Istanbul patriarchate.

    October

    U.S. President Woodrow Wilson, acting on a resolution of the US Congress, proclaims October 8 and 9 as «Armenian Relief Days.»

    November 26

    On the basis of the London treaty signed by the president of the Armenian national delegation Poghos Nubar Pasha, together with Mark Sax (England), and George Picot (France) on November 26, the Armenian Volunteer Detachment – the Eastern Legion within the French troops– was formed to liberate Armenian lands from Turkish domination.

    1917

    January

    Mr. Goppert, a German Embassy official, visits Enver, Talaat and Halil to convey that forced Islamization under the guise of military necessity or security must be stopped.

    October 25

    The Bolsheviks led by Lenin carried out a political revolution in Russia, taking control of the authority of the country’s temporary government. Coming to power, the Bolsheviks ceased military operations, and in November Russian troops began abandoning their positions on the territories of Western Armenia. Seizing the occasion, the Turkish government set their sights not only on the control of Western Armenia, but also to seize all of Eastern Armenia.

    1918

    March 3

    The Bolshevik leaders of Russia signed the Treaty of Brest-Litovsk with the anti-Entente states – Germany, Turkey, Austria-Hungary and Bulgaria, by which in fact it withdrew from the Entente and joined its former antagonists. By this treaty the parties agreed on ceasing military operations and Russia guaranteed the withdrawal of its troops from Eastern Anatolia, particularly from the Kars, Ardahan and Batum regions. This treaty was the logical continuation of the decree “on peace” adopted by the Bolsheviks on November 8 of 1917. The Brest-Litovsk treaty put the Armenians living in the Caucasus in an extremely difficult situation. In fact, it invalidated the decision of December 29, 1917 on the right of self-determination of Eastern Armenian lands, instead adopting the decree on returning the same lands to Turkey. Months later, on September 20, the Russian government, by the note signed by the Foreign Affairs Minister Chicherin, invalidated the concession of Caucasus territories to Turkey. Regardless, even with the temporary treaty of Brest Litovsk, the Western Armenian territories, where only a few months before the Russian army presided, were ethnically cleansed and robbed of any near-term future as a part of Armenia. The Brest Treaty presented intriguing opportunities for the Turkish side with its continual expansionist policy. Using the occasion and breaking the Erzinka ceasefire agreement signed December 5, 1917, the Turkish army initiated fresh attacks with vastly superior forces, and one by one captured Erzinka, Karin, Sarighamish, Kars, and on May 15, Alexandropol. The very existence of Armenia was in jeopardy.

    May

    Turkish troops captured the Sardarapat station. The Armenian army of regular troops and militia men went to a last gasp battle of life and death against the Turkish regular army. General Silikyan was charged with the responsibility of leading the Sardarapat defense. After enduring heavy losses on May 27, the remnants of the Turkish army fled to Alexandropol. The next day, May 28, the Republic of Armenia was proclaimed. The newly-established Armenian state was to exist two and half short years, until the Sovietization of Armenia.

    June – September

    Ignoring the June 14, 1918 Batum treaty, the Turkish troops attacked Alexandropol on August 15. The 15-hour Armenian resistance gave an opportunity to the Armenian refugees gathered from Karin, Kars, Ardahan and Ardvin to once again flee the city. The Turkish army slaughtered the rest of the inhabitants and attacked the refugees, adding numerous victims. The “Savage detachment” Tatar regiment on September 15 carried out a similar carnage in Baku, where 30,000 Armenians were slain.

    September 19

    in Arara, in Palestine, the Armenian Legion of the French army clashed against the Turkish army. Thanks to the victory Armenians at this battle, the Armenian Legion greatly contributed to the victory of the Allied countries over the Turks.

    October 30

    In the city of Mudros an armistice was signed between the Entente states and Turkey. Thus Turkey accepted defeat in World War I. This document makes provisions for the return of the Armenian survivors to their homes. Later the Entente states did not do anything to enforce the implementation of the Mudros armistice, which could have assisted ravaged Armenia. Instead, the Turkish government of Ankara rejected the Mudros armistice, actually invalidating it.

    November – December

    On November 28 the Eastern Legion, later renamed the Armenian Legion, entered Alexandrette port of Cilicia and managed to capture a number of important militray locales from Dec. 17 through Dec. 19.

    November

    Talaat, Enver and Jemal flee Turkey

    1919

    February 28

    After the consolidation of the Nationalist-Kemalist forces in Turkey, massacres of the Armenians of Aleppo took place on February 28.

    July 23

    Kyazim Karabekir and colonel Mustafa Kemal as president opened the Turkish Nationalist Congress in Karin, most of the participants of which were former Young Turks. On August 7, finishing its sessions, the congress adopted a decision on the integrity and immunity of Turkey.

    1920

    January 21 – February 12

    The heroic battle Marash began against the Turkish nationalists, lasting until February 12, 1920. On February 11 the French forces withdrew from Marash, leaving the city’s Armenian population to the mercy of the Turkish troops. Armenians followed the French army, but were attacked by Turks along the way. The Turks brutalized and slaughtered the Armenians and the French during their withdrawal. While retreating, Armenians endured 3-5000 victims, while the French lost 800-1200, the freezing conditions exacerbating the attacks by the Turks.

    January 27

    At the session of the Istanbul military Mustafa Kemal stated the following about the Young Turks, “Those pashas committed unprecedented, unspeakable and incomprehensible crimes and for their personal interest they brought the country to its present state. They have committed all kinds of violence, they have organized deportations and massacres, they have burnt infants with petroleum, they have raped women and girls in front of their husbands and parents, they have stolen children from their parents, they have confiscated the real estate and property of Armenians, they have exiled Armenians to Mosul in deplorable conditions, they have drowned thousands of innocent people in the sea, they forced people to change their religion, they made starving old men walk for months and work, and they have forced young women to submit to dreadful brothels never encountered in the history of any other nation”.

    March 23

    The Turkish-Mustafa gang led by Khosrov bek Sultanov butchered over 30,000 Armenians of Shushi, and robbed, destroyed and burnt to the ground the Armenian district of the town.

    March 23 – October 15

    On March 23 the heroic battle of Hadjin started against the joined forces of Turkish nationalists and Young Turks, and ended on October 15, 1920.

    1 April 1920 – 8 February 1921

    The heroic battle of Aintap started on April 1 and ended on February 8, 1921.

    July 5

    The verdict of Young Turk leaders was issued, according to which 4 out of 31 criminals – Talaat, Jemal, Enver and Nazim – were condemned to death, while the remainder of the 27 were condemned to imprisonment for different terms. After World War I the trial of Young Turk leaders began in Turkey, with charges of war crimes. Among the accusations was the organization and implementation of massacres of Armenians in the Ottoman Empire. However, several were charged ‘in absentia’ as they had managed to flee the country.

    August 4

    On August 4, 1920 the Autonomous Cilician Republic of Armenia, led by Mihran Tamatyan, was proclaimed in Adana under French patronage. However, it was declared a republic in name only, as due to a fallout of Anglo-French relations, the French military authories became inclined to defend Turkey’s position, leading to the dissolution of the newly-formed Armenian government.

    August 10

    In the Paris suburb of Sevres the victorious states of World War I signed a treaty with Turkey, a document of 13 parts and 433 Articles. Articles 88 and 89 recognized the Republic of Armenia as a free and independent state. The Articles state: “Turkey and Armenia, as well as the higher powers agree on leaving the border determination of Erzerum, Van and Bitlis between Turkey and Armenia to the decision of the US President Woodrow Wilson and accept his decision, as well as all the means he can suggest for Armenia to have sea access and on the mentioned territory any demilitarization of the Ottoman territory… From the moment of adopting this resolution Turkey waives all rights to these territories”.

    September 14

    The French authorities of Adana gave an order to the Armenians refugees in Cilicia to leave for Istanbul, America, Marseille, Beirut, Dort-Yol, Iskenderun or elsewhere. The order initially concerned those 14,000 Armenians that were under French patronage, but later was augmented to include all Armenians.

    September 23

    Without any declaration of war, the Turkish army attacked Armenia and captured Alexandropol. Around 30 villages in the Alexandropol and Akhalkalak regions were overrun, with the inhabitants being greeted with pillage and slaughter. The Turkish troops were merciless in the degree of their cruelty and horror.

    November- December

    While Woodrow Wilson expresses his frustrations about implementing the new borders of the Republic of Armenia, Soviet forces regained total control of the Caucasus. At the end of November the Red Army entered Armenia. The ruling government of the short-lived independent Armenia, in an effort to avoid still more bloodshed and fraternal civil war, relinquished authority to the Bolsheviks, and on December 2 Armenia was Sovietized.

    1921

    March 15 – July 1922

    One of the organizers of Armenian Genocide, Talaat, was assassinated in Berlin by an Armenian student, Soghomon Tehlirian. This was the beginning of the “Nemesis” (named after the goddess of revenge in Greek mythology) operation, worked out at the 9th session of the ARF party in autumn, 1919, the aim of which was to execute the death sentence of Young Turk leaders in Turkey. “Nemesis” was a clear, thoroughly worked out operation, which with time was efficiently implemented by the Armenian avengers, pursuing only the aim of justice. A special committee was formed to discover the hiding-places of the criminals living in different corners of the world. In June, Tehleryan’s trial for killing Talaat began in Germany, which in fact became a trial against the organizers of the genocide. Given European acknowledgment of Talaat’s responsibility as chief architect of the genocide, Tehlirian was acquitted. In Rome, on December 6, a bullet from a gun wielded by another Armenian avenger Arshavir Shirakyan killed the leader of the first Young Turk government – Said Halim. In Berlin on April 7, 1922 Armenian avengers Arshavir Shirakyan and Aram Yerkanyan executed the death sentence of the former governor of Trabzon Jemal Azmi and the founder of “Teshkilateshi Makhsuse” criminal organization – Behaeddin Shakir. In Tbilisi on July 25 Armenian avengers Stepan Tsaghikyan, Artashes Gevorgyan and Petros Ter-Poghosyan murdered one of the butchers of the Armenian Genocide – Jemal Pasha.

    March 16

    In Moscow on March 16 a treaty on Soviet-Turkish friendship and fraternity was signed. It was signed at a time when Soviet Russia supported Kemalist Turkey, disregarding the latter’s expansionist policy towards Armenia. Thus the open questions regarding Armenia were settled without heed to Armenia’s interest or historical justice.

    March 20

    Turkish-French Treaty of London

    October 13

    A treaty was signed in Kars between Turkey and the newly-established Armenian Soviet Republic, Georgian Soviet Republic and the Azerbaijani Soviet Republic. This treaty restated the points of the Moscow treaty and regarding territorial matters in Armenia, it was strongly anti-Armenian.

    October 20

    On October 20 the Turkish-French treaty was signed in Ankara resulting in the French troop pullout from Cilicia, lasting from December of 1921 until January 4 of 1922. The threat of new massacres led to the migration of 160,000 Armenians to Syria, Lebanon and Greece.

    1922

    August 4

    On August 4 during the clash between Soviet and anti-Soviet forces in Central Asia, the Armenian soldier Hakob Melkumov killed the Minister of War of the Ottoman Turkey – Enver.

    September 9

    The Turkish army entered Izmir and massacred 10,000 Armenians and 100,000 Greeks. Three days later Izmir was set afire.

    November

    An international conference commenced in Switzerland on the question of the Middle East, lasting until July 24, 1923. The participants of the conference were Great Britain, France, Italy, Greece, Japan, Romania, Yugoslavia, Turkey and the US as an observer country. The delegation of the Armenian Republic was not allowed to take part at the conference, as it no longer represented Armenia, which had been absorbed into the Soviet Union. The Lausanne Conference also discussed the Armenian Question, but the Turkish delegation led by Ismet Pasha and Riza Nur Bey decisively spoke against the idea of founding any Armenian state on the territory of Turkey. In the end Turkey managed to dictate its will to the Entente countries. As a result the treaty included no mention of Armenia or of Armenians whatsoever. Thus by the Lausanne Conference the Armenian Question was temporarily closed and the territories to be delivered to Armenia by the Treaty of Sevres disappeared within the ethnically cleansed newly-determined borders of Republic of Turkey.

    March 31

    Ankara announced a verdict of «not guilty» concerning all those Turks who had been condemned by military or other courts.

    November 30

    Deportation of Armenians and Greeks from Pontus

    1923

    September

    According to a new Turkish law the return of Armenians to Turkey was once and for all prohibited

    1939

    June

    Against the will of the local population and disregarding Syria’s opposition, the region of Alexandrette was annexed to Turkey, as a consequence of which around 40,000 Armenians were forced to leave their homes and settle in Syria and Lebanon between July 16-23.

    September

    A week before the invasion of Poland and the start of World War II, Adolph Hitler spoke of his orders «to kill without pity or mercy all men, women, and children of Polish race or language,» and concluded his remarks by asking, «Who, after all, speaks today of the extermination of the Armenians?”

    http://tulisanmurtad.blogspot.gr/2013/03/armenian-genocide.html

  6. […] M’ αφορμή την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων […]

  7. Το σχέδιο εξόντωσης ενός έθνους
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

    «Οι χριστιανοί καίγονταν σαν τα ζωύφια». Ο τίτλος της ολοσέλιδης ανταπόκρισης, στις 10 Ιουλίου 1909, στην εικονογραφημένη βρετανική εφημερίδα The Graphic απέδιδε όσα είχαν συμβεί στα Αδανα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λίγους μήνες νωρίτερα. Ο απεσταλμένος της εφημερίδας, J.L.C. Booth, περιέγραφε λεπτομερώς τις κινήσεις του μαινόμενου όχλου από πόρτα σε πόρτα και τη σφαγή χιλιάδων Αρμενίων της πόλης.

    «Ομάδες αντρών έμπαιναν στα σπίτια, τα περιέλουζαν με κηροζίνη και άναβαν φωτιές. Οι περισσότεροι άνθρωποι καίγονταν ζωντανοί. Δεν μπορούσαν ούτε να διαφύγουν από τα φλεγόμενα κτίρια. Στις εξόδους τούς περίμεναν οπλισμένοι στρατιώτες που πυροβολούσαν όσους έβγαιναν. Αρκετοί πηδούσαν από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα για να γλιτώσουν» γράφει ο ανταποκριτής. «Οσοι δεν σκοτώνονταν από την πτώση εκτελούνταν επί τόπου».

    Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Αρμένιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γίνονταν στόχος τέτοιων άγριων επιθέσεων. Είχαν προηγηθεί οι μαζικές σφαγές του 1894-1896, που διαπράχθηκαν με την ανοχή ή και την καθοδήγηση των τοπικών αρχών και σε πολλές περιπτώσεις είχαν την άδεια της κεντρικής εξουσίας, και μάλιστα του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Στη σφαγή των Αδάνων στα 1909, σκοτώθηκαν με διάφορα μέσα 28.000-30.000 Αρμένιοι. Παρά τη μεγάλη τους έκταση, αυτά τα γεγονότα ωχριούν μπροστά στα θύματα της Γενοκτονίας που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα. Η έναρξη της Γενοκτονίας των Αρμενίων τοποθετείται συμβατικά στις 24 Απριλίου 1915, την ημέρα της σύλληψης και εξαφάνισης της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας της αρμενικής εθνότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύντομα οι διώξεις, οι δολοφονίες και οι μαζικοί εκτοπισμοί του αρμενικού πληθυσμού σε αφιλόξενες ερήμους του Νότου, απλώθηκαν σε ολόκληρη την οθωμανική επικράτεια και συνεχίστηκαν ως τη συνθηκολόγηση των Τούρκων, το 1918. Συνολικά, οι νεκροί εκτιμάται ότι ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο.

    «Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ήταν οργανωμένο σχέδιο εθνοκάθαρσης. Παρά τις προσπάθειες της επίσημης τουρκικής ιστοριογραφίας (και μερικών Δυτικών συνηγόρων της), οι διαθέσιμες ιστορικές πηγές πιστοποιούν την προσπάθεια της νεοτουρκικής ηγεσίας να εξαφανίσει από την Αυτοκρατορία το αρμενικό στοιχείο» λέει στην «Κ» ο ομότιμος καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Χασιώτης, με αφορμή την 100ή επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Αυτόν τον μήνα πρόκειται να κυκλοφορήσει μονογραφία του για τις ελληνοαρμενικές σχέσεις από τα μέσα του 19ου αιώνα ώς τις παραμονές της Γενοκτονίας. «Δεν είναι εύκολο να ασχοληθεί κάποιος με την αρμενική Γενοκτονία. Η φρικαλεότητα των απάνθρωπων πράξεων που τη συνόδεψαν “αρρωσταίνει” όποιον επιχειρήσει να τη μελετήσει» λέει.

    Πορείες θανάτου μέσα από τις ερήμους

    Οι Αρμένιοι ζούσαν απλωμένοι, χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, σε περιοχές που καταλάμβαναν την καρδιά της ανατολικής Μικράς Ασίας (αυτό που ονομάζεται Δυτική Αρμενία σε αντιδιαστολή με την Ανατολική του Καυκάσου). «Οι αρμενικές εστίες ξεκινούσαν από τα περίχωρα της Τραπεζούντας και σε μια νοητή γραμμή έφταναν ώς τις ακτές της Κιλικίας και ανατολικότερα έως και τη λίμνη Βαν» εξηγεί ο κ. Χασιώτης. Οι οθωμανικές κυβερνήσεις φοβούνταν το ενδεχόμενο απόσχισης των επαρχιών με συμπαγές χριστιανικό, και ιδιαίτερα αρμενικό, πληθυσμό. Τα πράγματα φάνηκαν να καλυτερεύουν με την επικράτηση των αρχικά φιλελεύθερων Νεότουρκων, το 1908. Οι Αρμένιοι ιδιαίτερα, που δεν διέθεταν όπως οι Ελληνες κάποιο κράτος να τους προστατεύει, βρήκαν στις νεοτουρκικές διακηρύξεις περί ισοπολιτείας και ισονομίας τη λύση του εθνικού τους προβλήματος. Η προσδοκία τους διαψεύστηκε σύντομα. Η πολιτική των Νεότουρκων έγινε αυταρχική, συγκεντρωτική και σταδιακά εκτουρκιστική. «Η μόνη σωτηρία για τη διάσωση της Αυτοκρατορίας πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους ήταν η μετάλλαξή της σε μια αποκεντρωμένη δημοκρατική χώρα, με πλήρη ισονομία των υπηκόων ανεξάρτητα από θρησκεία και εθνικότητα, ένα είδος “ανατολικής” Ελβετίας, με αυτοδιοικούμενα καντόνια» αναφέρει ο κ. Χασιώτης.

    Η εξέλιξη αυτή προϋπέθετε άλλες πολιτικές και κοινωνικές δομές. «Η μετάλλαξη εκείνη ήταν ιστορικά –και παραμένει ακόμα σε μεγάλο βαθμό– ανέφικτη» λέει ο κ. Χασιώτης. Ο ίδιος επισημαίνει ότι η πολιτική ηγεσία, πάντως, των Αρμενίων και ιδιαίτερα το ισχυρότερο τότε επαναστατικό τους κόμμα, «Ντασνάκ», εξακολούθησαν να συνεργάζονται με τις οθωμανικές κυβερνήσεις ώς τις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων. Ηδη, όμως, από το 1911 η ηγεσία των Νεότουρκων αναζητούσε τις κατάλληλες συνθήκες, για να εκμηδενίσει την αρμενική παρουσία στα εναπομείναντα οθωμανικά εδάφη. Τελικά, η ευκαιρία δόθηκε με την έκρηξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Οι Νεότουρκοι, που είχαν πάρει και πάλι από το 1913 την εξουσία, συντάχθηκαν με τις Κεντρικές Δυνάμεις και εκμεταλλευόμενοι την απομόνωση της χώρας, προχώρησαν στην «εκκαθάριση» της οθωμανικής επικράτειας από τους αρμενικούς της πληθυσμούς.

    Μαρτυρίες

    Πολλοί Αρμένιοι εξοντώθηκαν στις πορείες του θανάτου προς την έρημο της Συρίας. Ο Αγκάσι Κανκανιάν, γεννηθείς το 1904 στο Βαν και ένας από τους επιζήσαντες του εκτοπισμού, είχε διηγηθεί την εμπειρία του στην ιστορικό Βιρζινέ Σεβασλιάν («The Armenian Genocide», εκδ. NAS RA). «Στις 13 Ιουλίου 1915, στις 11 το πρωί, φύγαμε από το σπίτι μας για πάντα. Η μητέρα μας μάς φίλησε και είπε: “Ακολουθούμε ένα δύσκολο και άγνωστο μονοπάτι. Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί”. Φύγαμε χωρίς να κλειδώσουμε την εξώπορτα. Κι άλλες οικογένειες μας ακολούθησαν. Περπατούσαμε για δέκα μέρες όλοι μαζί, υπό βροχή και ήλιο, πεινασμένοι και διψασμένοι. Στη διαδρομή συχνά δεχόμασταν επιθέσεις από ντόπιους. Δολοφονούσαν κι έκλεβαν» αφηγείται ο Κανκανιάν.

    Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε, τελικά, στο Ερεβάν. Ο ίδιος φοίτησε στο πανεπιστήμιο και εργάστηκε αργότερα ως λέκτορας στο Χημικό Τμήμα. Μέχρι τον θάνατό του τον στοίχειωναν οι αναμνήσεις της Γενοκτονίας.

    «Οι σοροί όσων πέθαναν ή δολοφονήθηκαν στις πορείες έμειναν άταφες. Με επηρέασε πολύ η εικόνα όλων αυτών των πτωμάτων. Μελαγχόλησα. Και παρέμεινα έτσι μέχρι και σήμερα. Αδυνατώ να νιώσω χαρούμενος».

    Σε αντίθεση με άλλους λαούς, που προβάλλουν στην εθνική τους ιστορία τις επαναστάσεις και νικηφόρες απελευθερωτικές τους προσπάθειες, οι Αρμένιοι έχουν ως σημείο αναφοράς τη Γενοκτονία. «Ομως, αυτό ενώ θα μπορούσε να λειτουργήσει αρνητικά, υποθάλποντας την παθητικότητα των Αρμενίων έναντι της ιστορίας τους, αντίθετα ενισχύει την εθνική τους ταυτότητα» λέει ο κ. Χασιώτης.

    Μεθοδική καταστροφή χιλιάδων μνημείων

    Τις σφαγές των ανθρώπων, όμως, ακολούθησαν λεηλασίες των περιουσιών τους στα οθωμανικά εδάφη, αλλά και καταστροφές των μνημείων, ιδιαίτερα των εκκλησιών. «Οι κεμαλικές κυβερνήσεις άλλαξαν όλα σχεδόν τα αρμένικα τοπωνύμια της Μ. Ασίας, όπως άλλαξαν βέβαια και τα ελληνικά, όπου μπορούσαν» λέει ο κ. Χασιώτης. «Εξαφανίζονται, όμως, συνειδητά από τα τουρκικά σχολικά εγχειρίδια και οι αναφορές στους Αρμένιους κατοίκους της Ανατολίας, ακόμα και για τα χρόνια της βυζαντινής περιόδου».

    Υπολογίζεται ότι στη «Δυτική Αρμενία» ώς το 1915 σώζονταν 170.000 ιστορικά μνημεία, πολλά από αυτά μοναδικά δείγματα αρχιτεκτονικής. Σήμερα, απ’ όσα γλίτωσαν την ολοσχερή καταστροφή, συντηρείται μόλις το 2%-3%. Σύμφωνα με το Ιδρυμα για την Ερευνα της Αρμενικής Αρχιτεκτονικής (RAA Foundation), το τουρκικό κράτος ενθάρρυνε την καταστροφή αυτή, διαδίδοντας φήμες ότι στα μνημεία αυτά κρυβόταν χρυσάφι.

    Μεγάλο τμήμα των εκκλησιών και των ιστορικών αρμενικών μοναστηριών μετατράπηκαν σε αποθήκες και στάνες. Στα θεμέμια άλλων στυλώθηκαν νέοι οικισμοί. «Ολα αυτά δεν ήταν απλώς καρπός της αμάθειας και των αναγκών της ανοικοδόμησης· έγιναν σκόπιμα και συστηματικά, στο πλαίσιο της ίδιας προσπάθειας για την εξαφάνιση των ιχνών της αρμενικής παρουσίας στον μικρασιατικό χώρο» λέει ο κ. Χασιώτης.

    Αδύνατη η λήθη

    Εως και σήμερα, η τουρκική πλευρά δεν αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα, τις επόμενες ημέρες το τουρκικό κράτος έχει προγραμματίσει επετειακές εκδηλώσεις για τη μάχη της Καλλίπολης, κατά την οποία οι Οθωμανοί απέκρουσαν επιτυχώς την εκστρατεία των Συμμάχων του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου για κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Η αρμενική πλευρά ερμηνεύει αυτές τις εκδηλώσεις των Τούρκων ως απόπειρα επισκίασης των δικών τους επετειακών τελετών για τη Γενοκτονία.

    Οι Τούρκοι πρόκειται να υποδεχτούν τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο και κυρίως από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, που είχαν χιλιάδες απώλειες πριν από έναν αιώνα στα Δαρδανέλια. Παράλληλα και η Αρμενία προετοιμάζει μια σειρά από εκδηλώσεις και συναυλίες μνήμης για τη Γενοκτονία, με προσκεκλημένους ηγέτες και υπουργούς Εξωτερικών άλλων κρατών.

    «Η άρνηση από την πλευρά της Τουρκίας αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για τη διάπραξη κι άλλων, αντίστοιχων εγκλημάτων» λέει ο Αρμένιος ιστορικός και διευθυντής του Μουσείου Γενοκτονίας των Αρμενίων, Χαΐκ Ντεμογιάν. «Ακόμα και η δίκη μου γενιά έχει επηρεαστεί από αυτά τα γεγονότα, αν και δεν τα έζησε. Είναι αδύνατο, όμως, να τα αφήσουμε πίσω μας. Είναι αδύνατο να τα ξεχάσουμε».

    http://www.kathimerini.gr/811943/article/epikairothta/kosmos/to-sxedio-e3ontwshs-enos-e8noys


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: