To τουρκικό αίνιγμα

Ένα κείμενό μου για τα τεκταινόμενα στην Τουρκία  δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 9 Ιουνίου 2013:  http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=09/06/2013&id=368739

Το παραθέτω: 

DSC07226-3

Tο τουρκικό αίνιγμα

Η πρωτοφανής εξέγερση της νεολαίας στην Τουρκία φαίνεται ότι δημιουργεί αμηχανία στους αναλυτές λόγω της πολυπλοκότητας της τουρκικής κοινωνίας και της έλλειψης αντίστοιχης έκφρασής της. Οι πρώτες διαμαρτυρίες ενάντια στη μεγαλομανία και τον αυταρχισμό του Ερντογάν ξεκίνησαν όπως φαίνεται από αριστερούς DSC07226-4αντικεμαλικούς, αναρχικούς και οικολόγους ως αντίδραση στα μεγαλομανή σχέδια ανάπλασης του πάρκου Γκεζί της πλατείας Ταξίμ, για να υιοθετηθούν στη συνέχεια από τους οπαδούς του κεμαλισμού, αλλά και από τους ακροδεξιούς Γκρίζους Λύκους.  Η «τουρκική άνοιξη» είναι η πιο παράξενη εξέγερση στον ισλαμικό κόσμο. Μαζί με τους αριστερούς, δημοκράτες και αντιολοκληρωτικούς πολίτες εξεγείρονται και οι εθνικιστές. Οι ερμηνείες είναι πολλές και οι περισσότερες βασίζονται στην εμπειρία των αντίστοιχων κινημάτων του ισλαμικού κόσμου. Όμως αυτή η εμπειρία δεν είναι αρκετή για να κατανοηθεί η τουρκική περίπτωση. Για πρώτη φορά στην ιστορία της η νεολαία αντιδρά στην θεοκρατική επιλογή. Όμως η νεολαία αυτή προέρχεται από μια βαθύτατα «θρησκευόμενη» και ιδεοληπτική κοινωνία, στην οποία κυριαρχεί η λατρεία του Μουσταφά Κεμάλ, του Ατατούρκ, δηλαδή το γεννήτορα του τουρκικού έθνους. Η λατρεία του Ατατούρκ, που μόνο στη Βόρεια Κορέα υπάρχει ένα αντίστοιχο φαινόμενο, διαμορφώνει μια κοινωνία διαφορετική από αυτές που γνωρίζουμε. Η μοναδική αμφισβήτηση αυτής της κοσμικής θεοκρατίας ήρθε από το χώρο των μετριοπαθών ισλαμιστών που σήμερα εκφράζει ο Ερντογάν.

DSC07212-1_

Το τουρκικό κράτος δημιουργήθηκε το 1923 από την πιο ακραία μορφή εθνικισμού, μετά από τη Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών και την οικειοποίηση των τεράστιων περιουσιών τους. Διαλύοντας παράλληλα την πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο εθνικισμός υπονόμευσε τη λαϊκή ιδεολογία (ισλάμ) αντιμετωπίζοντας τον  ίδιο τον απλό (πολύμορφο και πολυεθνοτικό) λαό ως ύποπτο που έπρεπε να αναμορφωθεί για να του εμφυσηθεί τουρκική εθνική ταυτότητα. Η κατασκευή του τουρκικού έθνους υπήρξε ένα πετυχημένο εγχείρημα του κεμαλικού μιλιταρισμού και βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην καταπίεση της υπερεθνικής ισλαμικής παράδοσης. Η σύγχρονη Τουρκία είναι το απόλυτο δημιούργημα του αντιμουσουλμανικού τουρκικού εθνικισμού. Ας μην εκπλήσσει το αντιθρησκευτικό στοιχείο που έχουν οι κεμαλιστές. Ο αντικληρικαλισμός χαρακτήριζε τα ολοκληρωτικά κινήματα του μεσοπολέμου και ειδικά το ναζιστικό.

Οι περιθωριοποιημένοι μουσουλμάνοι θα επανεμφανιστούν πολιτικά με τον Ερμπακάν, όταν το εθνικιστικό κράτος θα τους χρειαστεί εναντίον του ένοπλου κουρδικού κινήματος. Εφεξής όμως, το πολιτικό ισλάμ θα επανακάμψει στην πολιτική ζωή, παρά τη λυσσώδη αντίδραση των εθνικιστών και του Βαθέως Κράτους. Με επικεφαλής τον Ερντογάν θα dsc7215-3ανέλθει στην κυβέρνηση, θα προσπαθήσει να υπονομεύσει τις κεμαλικές δομές ώστε να εδραιωθεί στην εξουσία, δημιουργώντας και ο ίδιος μια ισλαμο-εθνικιστική σύνθεση, ως αντίβαρο στον παραδοσιακό εθνικισμό. Η κύρια πολιτική αντίθεση στην Τουρκία είναι εσωτερική και παραμένει μεταξύ των ισλαμιστών του Ερντογάν και των υπολοίπων του Βαθέως Κράτους των εθνικιστών, που έχουν ήδη χάσει μεγάλο μέρος της ισχύος τους.

Η πρόκληση για την  Αριστερά

Παρότι η εξέγερση φαίνεται να λαμβάνει φιλοκεμαλικά χαρακτηριστικά, εν τούτοις η δομή της υπονομεύει το  ίδιο το κεμαλικό μοντέλο το οποίο υπήρξε κατ’ εξοχήν ελιτίστικο και εχθρικό προς το λαό. Το στοίχημα για την Αριστερά είναι να αξιοποιήσει τις συνθήκες που για πρώτη φορά δημιουργούνται στην περίεργη αυτή χώρα. Να εμποδίσει την κυριαρχία των εθνικιστών, δρώντας δυναμικά και προσπαθώντας να διευρύνει την επιρροή της προς την νεολαία. Πρέπει να δώσει μια καθαρή ιδεολογική και πολιτική μάχη μέσα στο αυθόρμητο κίνημα. Στη κατεύθυνση αυτή σημαντικό ρόλο θα παίξουν και οι Κούρδοι, αλλά και οι διάφορες ομάδες της τουρκικής κοινωνίας που προσπαθούν να συγκροτήσουν τις δικές τους εθνοτικές ταυτότητες μέσα σε μια ανεκτική, δημοκρατική κοινωνία.

DSC07226-2

14 comments so far

  1. oxtapus on

    Reblogged this on Oxtapus *beta.

  2. Βλάσης Αγτζίδης on

    Defne Gursoy, «TOUT A BASCULE A TAKSIM HIER SOIR».

    Hier soir la guerre a été déclenchée par la police, je suis un témoin direct puisque j’étais
    sur place.
    La violence démesurée de la police a fait des centaines de blessés, le parc a été évacué
    de force avec gaz, jet d’eau contenant des produits chimiques causant des brulures sur
    la peau, les balles en plastiques ont blessés des dizaines de personnes, dont une
    femme enceinte. Par ailleurs, des grenades cataplexiantes (incapacitantes) ont semé la
    terreur dans tous le quartier.
    L’intervention a eu lieu alors qu’il n’y avait aucune manifestation, aucun rassemblement
    ni dans le parc Gezi, ni sur la place. C’était un samedi ordinaire et les habitants étaient
    venu avec leurs enfants pour prendre l’air dans ce parc.
    Cette intervention a été faite hier à partir de 19h40 alors que la Plateforme de Taksim
    avait annoncé à 11h00 le retrait pacifique des occupants du parc dès lundi.
    Les affrontements ont duré jusqu’au petit matin, j’étais coincé entre les barricades et la
    police. Je me suis réfugiée dans un passage commerçant, la police a même lancé le
    gaz à l’intérieur de tous ces passages où les gens s’étaient réfugiés. J’ai été gazée, et
    j’ai vu des gens tomber comme des mouches sur la rue Istiklal.
    Des milliers ont afflué de tous les quartiers d’Istanbul pour venir en soutien à Gezi Park
    et les manifestants. La municipalité a annulé tous les transports en commun dès 11h00
    pour empêcher cela mais les gens sont passé de la rive asiatique en marchant sur les
    ponts du Bosphore. La police a gazé ces gens à pied sur le pont même, sans leur
    laisser une issue de sortie, sauf peut-être de se jeter par le pont.
    Les hotels qui ont accueilli les gens blessés ont été gazés de l’intérieur. Les touristes ont
    accueilli les blessés dans leur chambre d’hôtel mais ont subi également les violences
    car les lobby et réceptions, transformés en centre de soins médicaux, de ces hôtels ont
    été attaqués par la police. Ceci est un crime contre l’humanité, du jamais vu même dans
    les pays avec des régimes les plus répressifs.
    Toute cette violence n’a pas arrêter le peuple qui s’est regroupé dans chaque quartier.
    Nous ne connaissons pas exactement le nombre de blessés, mais nous savons qu’il y a
    plusieurs blessés dans un état grave, nous en sauront plus dans quelques heures.
    Des centaines de gens blessés n’ont pas pu recevoir de soins médicaux car les forces
    de l’ordre ont interdit l’accès des ambulances à Taksim.
    Aujourd’hui, Erdogan tient un meeting à Istanbul avec ses supporters, qu’il n’hésitera
    sans doute pas à lacher contre les résistants.
    Les habitants des 70 villes du pays sont dans la rue aujourd’hui pour protester.
    Des dizaines de milliers sont en train de marcher vers la place Taksim. La violence du
    pouvoir actuel contre ses citoyens doit être arrêter au plus vite.
    Je vous demande de divulguer le message partout où vous pouvez. C’est vraiment très
    grave et cela va sans doute continuer.
    La désinformation du pouvoir ne doit pas être relayée par les médias européens mais la
    vérité doit être entendue partout dans le monde.
    Merci à tous de faire en sorte que l’information circule le plus vite et largement possible.
    …………………….

    Defne Gursoy
    Istanbul, 16 juin 2013, 11h00 (heure locale)

  3. B... on

    http://adamdavidmorton.com/2013/06/international-intellectuals-call-on-the-turkish-government-to-desist-from-its-repression-of-popular-protest/

    INTERNATIONAL INTELLECTUALS CALL ON THE TURKISH GOVERNMENT TO DESIST
    FROM ITS REPRESSION OF POPULAR PROTEST

    JUNE 18, 2013, ADAM DAVID MORTON

    We deplore the recent crackdown of the Turkish government on its own
    citizens, the clearly unjustified use of tear gas, acts of force, gas
    canisters and smoke bombs that have resulted in a vast number of
    injuries, imperiling the lives of those who seek to exercise their
    basic freedoms of assembly and protest. This assault of the Turkish
    government on its own people constitutes an attack on democratic
    principles and a departure from legitimate methods of governance — we
    unequivocally oppose such tactics of intimidation and state violence.
    In the name of democratic principles, we call upon the Turkish
    government to cease these violent actions immediately. We affirm the
    aims of the popular resistance to the privatisation of public space,
    to the growing authoritarian rule dramatically instantiated by this
    objectionable display of state violence, and the preservation of
    public rights of protest. We call upon the government to (a) stop the
    beating of all protesters and those in the media who seek to represent
    their point of view, including lawyers and journalists; (b) cease
    obstructing access to medical care for the injured; (c) put an end to
    the practice of unlawful detention and sequestering of protesters,
    medical personnel and legal counsel and (d) facilitate access to
    medical care and legal representation for those injured by the police.
    We call for the immediate end to this appalling state violence and we
    reaffirm the rights of popular dissent and resistance, the right to
    have access to a media uncensored by governmental powers, and the
    right to move and speak freely in public space as preconditions of
    democratic life.

    Tariq Ali, author and editor, New Left Review, UK

    Tewfik Allal, Président du Manifeste des Libertés, France

    Etienne Balibar, Universite Nanterre, France

    Rosi Braidotti, Utrecht University, The Netherlands

    Wendy Brown, University of California, Berkeley, USA

    Judith Butler, University of California, BerkeleyUSA

    Margaret Brose, University of California, Santa Cruz

    Sonia Dayan-Herzbrun, Université Paris 7, France

    Alex Demirovic, Technische Universitat Berlin, Germany

    Lisa Duggan, New York University, USA

    Cynthia Enloe, Clark University, USA

    Eric Fassin, Université Paris – 8, France

    Michel Feher, Director, Zone Books, France

    Alfredo Saad-Filho, United Nations and SOAS, UK

    Nilufer Gole, Ecole des Hautes Etudes, France

    Siba Grovogui, Johns Hopkins University, USA

    Hannes Lacher, York University, Canada

    George Liagouras, University of the Aegean, Greece

    Michael Löwy, CNRS, France

    Adam David Morton, University of Nottingham, UK

    Matthieu de Nanteuil, Universite de Louvain, Belgium

    Ravi Palat, State University of New York, Binghamton, USA

    Hugo Radice, University of Leeds, UK

    Josep Ramoneda, journalist and philosopher, Spain

    Miranda Schreurs, Freie Universitat Berlin, Germany

    Stuart Shields, University of Manchester, UK

    Daniela Tepe-Belfrage, University of Sheffield, UK

    Eleni Varikas, Université Paris 8, France

    Hayden White, Stanford University, USA

    Clemens Zobel, Université Paris 8, France

  4. Ivy S. on

    Η γαλλική εφημερίδα γράφει ότι οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από μια χούφτα «περιθωριακούς», όπως τους αποκάλεσε ο Ερντογάν αλλά μετατρέπονται σε ένα τεράστιο κίνημα κατά του επικεφαλής της κυβέρνησης, ο οποίος ενθαρρύνει τη βίαιη αστυνομική καταστολή και τη χρήση βίας.

  5. Βλάσης Αγτζίδης on

    Γράφει ο Σταύρος Λυγερός Δείτε όλα τα άρθρα του/της

    Πώς ο Ερντογάν έπεσε θύμα της αντίφασής του
    ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ από 10 ημέρες ο Ταγίπ Ερντογάν εμφανιζόταν παντοδύναμος στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας και κεντρικός παίκτης στην ευρύτερη περιοχή. Την εντύπωση αυτή, που συμμερίζονταν και κυβερνήσεις σε Δύση και Ανατολή, την είχε εδραιώσει η επικράτησή του στον ακήρυχτο πόλεμο εναντίον της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας. Γι’ αυτό και η εξέγερση που ξεκίνησε από την πλατεία Ταξίμ και επεκτάθηκε γρήγορα στις περισσότερες πόλεις της Τουρκίας προκάλεσε έκπληξη.

    Στην πραγματικότητα, βεβαίως, η εύφλεκτη κοινωνική ύλη είχε ήδη συσσωρευθεί και -όπως συμβαίνει συχνά στην Ιστορία- μία σχετικά ασήμαντη αφορμή λειτούργησε σαν πυροκροτητής. Πολύ πριν από την εξέγερση γράφαμε: «Εάν το 2011 ήταν η κορύφωση της πολιτικής ηγεμονίας των νεοοθωμανών, το 2012 φαίνεται να είναι το έτος κατά τη διάρκεια του οποίου άρχισε η αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής ηγεμονίας» («Μετά τον Ερντογάν τι;», σελ. 102).

    Η αποδόμηση του μετακεμαλικού καθεστώτος και η σταδιακή αντικατάστασή του από το νεοοθωμανικό καθεστώς με όρους «πολιτικής λογιστικής» ενίσχυαν την κυριαρχία του Ερντογάν, αλλά με όρους «πολιτικής άλγεβρας» την υπονόμευε. Η αίσθηση παντοδυναμίας παρόξυνε τον αυταρχισμό και την αλαζονεία του και τον ώθησε να εφαρμόσει την ισλαμική ατζέντα του.

    Είναι αντίφαση, όμως, να ολοκληρώνεις το άνοιγμα και την ενσωμάτωση της Τουρκίας στην παγκοσμιοποίηση και ταυτοχρόνως να επιβάλεις ένα, έστω και ήπιο, μοντέλο ισλαμικού πουριτανισμού. Και μάλιστα στη μερίδα της τουρκικής κοινωνίας η οποία έχει ιδεολογικά και πρακτικά βιώσει το κοσμικό κράτος, έστω και σε αυταρχική μορφή.

    Στην εξέγερση πρωτοστάτησαν νέοι που προέρχονται από τα δυτικότροπα αστικά στρώματα. Τα στρώματα αυτά δεν συμπαθούν το πολιτικό Ισλάμ, αλλά είχαν εκτιμήσει τη θέση του Ερντογάν υπέρ της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τον είχαν υποστηρίξει στα μέτρα εκδημοκρατισμού και στην προσπάθειά του να αποδομήσει το αυταρχικό μετακεμαλικό καθεστώς.

    Οταν, όμως, ο Ερντογάν άρχισε να οικοδομεί το δικό του καθεστώς με εξίσου πατερναλιστικές δομές, να συμπεριφέρεται σαν σουλτάνος και να προωθεί την ισλαμική ατζέντα του, τα στρώματα αυτά στράφηκαν εναντίον του. Απέναντί του είναι και οι διάφορες εκδοχές της Αριστεράς. Εναντίον του στράφηκε και η μεγάλη κοινότητα των αλεβιτών (πάνω από 25% του πληθυσμού), η οποία έχει υποφέρει από τη σουνιτική καταπίεση και γι’ αυτό παραδοσιακά υποστηρίζει τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους.

    Βλέποντας τον Ερντογάν να εμπλέκεται στο ναρκοπέδιο της Συρίας όχι ως επιδιαιτητής, αλλά ως έμπρακτος υποστηρικτής των ένοπλων σουνιτών ανταρτών, οι αλεβίτες θεωρούν ότι η ισλαμική ατζέντα του θα στραφεί εναντίον τους. Φοβούνται ότι θα τους μετατρέψει σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Τους φόβους τους επιβεβαίωσε και η επιλογή του Ερντογάν να δώσει στην τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου το όνομα του σφαγέα των αλεβιτών σουλτάνου Σελίμ.

    Κούρδοι συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, αλλά το ΡΚΚ απέφυγε να εμπλακεί οργανωμένα. Αν το έκανε, η εξέγερση θα προσλάμβανε μεγαλύτερες διαστάσεις και πολύ πιο δυναμική μορφή. Οι λόγοι που το απέφυγε είναι τρεις: Πρώτον, για να μην εγείρει εμπόδια στις τρέχουσες διαπραγματεύσεις για πολιτική λύση του Κουρδικού. Δεύτερον, επειδή δεν ήθελε να δώσει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να προσδώσει στην εξέγερση εθνοτικά χαρακτηριστικά. Τρίτον, επειδή θεωρεί χρήσιμη την αποδυνάμωση του Ερντογάν, αλλά θέλει να αποτρέψει την ενδυνάμωση των κεμαλιστών, οι οποίοι μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι όταν οι διαδηλώσεις άρχισαν να προσλαμβάνουν μεγάλες διαστάσεις.

    Αυτό που συμβαίνει στην Τουρκία δεν είναι η εξέγερση ενός λαού εναντίον ενός πολιτικά απομονωμένου κυβερνήτη. Είναι η αντίσταση της δυτικότροπης αστικής Τουρκίας (μειονότητα στο σύνολο του πληθυσμού) στον αυταρχισμό και στην ισλαμική ατζέντα του Ερντογάν. Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, όμως, συνεχίζει να εκφράζει τη «βαθιά» Τουρκία, τις συντηρητικές μάζες της Ανατολίας.

    Αν στήνονταν τώρα κάλπες, κατά πάσα πιθανότητα θα τις ξανακέρδιζε, αλλά με αρκετά μικρότερο ποσοστό. Με άλλα λόγια, έχει βγει στην επιφάνεια το ρήγμα ανάμεσα στις δύο Τουρκίες. Η εξέγερση, όμως, βγάζει στην επιφάνεια και άλλα μικρότερα ρήγματα, δημιουργώντας χώρο για την εκδήλωση επιμέρους εθνοτικών, θρησκευτικών και ιδεολογικών ταυτοτήτων, που από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας είχαν επικαλυφθεί.

    Αλλαγή συσχετισμών στη νεοοθωμανική παράταξη

    ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΑΝ τις επόμενες ημέρες η εξέγερση εκτονωθεί, η σφραγίδα της θα δημιουργήσει επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί ο Ερντογάν να εμμένει στην αδιάλλακτη ρητορική του, αλλά είναι σαφές ότι δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει όπως μέχρι τώρα. Η εικόνα του στην κοινωνία έχει τραυματισθεί, γεγονός που επιτρέπει στα αντιπολιτευόμενα κόμματα να του ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση.

    Σημαντικότερο, ίσως, είναι ότι φαίνεται να αλλάζουν και οι συσχετισμοί εντός της νεοοθωμανικής παράταξης. Είναι ενδεικτικό ότι τα δύο άλλα κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιουλ και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, αντιμετώπισαν τους εξεγερμένους πολύ διαφορετικά από τον πρωθυπουργό. Η δημόσια διαφοροποίησή τους δεν αντανακλά μόνο τη δυσφορία πολλών στελεχών για την ολοένα και πιο αυταρχική και αλαζονική συμπεριφορά του Ερντογάν. Αντανακλά και τις τριβές που τον τελευταίο χρόνο υπάρχουν ανάμεσα στον πρωθυπουργό και στην αδελφότητα του Φετουλάχ Γκιουλέν. Η εν λόγω αδελφότητα δεν είναι ένα τυπικό ισλαμικό τάγμα. Είναι μία οργάνωση με παρουσία σε δεκάδες χώρες και με τεράστια επιρροή στην Τουρκία. Εκτός από μεγάλες επιχειρήσεις, ελέγχει ιδιοκτησιακά και σημαντικά ΜΜΕ.

    Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η αδελφότητα Γκιουλέν λειτουργεί σαν παράλληλο δίκτυο εντός της νεοοθωμανικής παράταξης. Πολλοί ανώτατοι αξιωματούχοι του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον αντιπρόεδρο Αρίντς, συνδέονται στενά μαζί της. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που στελέχη της αδελφότητας κατέχουν σήμερα θέσεις-κλειδιά σε κρίσιμες κρατικές δομές, όπως η Αστυνομία, οι μυστικές υπηρεσίες και η Δικαιοσύνη.

    Η πολιτική αποδυνάμωση του Ερντογάν εκ των πραγμάτων δυσκολεύει το σχέδιό του να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού προηγουμένως μετατρέψει το πολίτευμα σε ένα είδος προεδρικής δημοκρατίας. Είναι αμφίβολο εάν θα εξασφαλίσει τις αναγκαίες ψήφους στην Εθνοσυνέλευση και, πολύ περισσότερο, εάν θα εξασφαλίσει τη νίκη σε σχετικό δημοψήφισμα.

  6. Μ on

    ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ
    Αποκαλύψεις-σοκ για τον Κεμάλ

    Λιάνα Μυστακίδου
    26/08/2011

    Μέσα στην πληθώρα των δημοσιευμάτων για τη Λιβύη και την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, παραμελήσαμε μια ενδιαφέρουσα είδηση που αφορά την ημερομηνία θανάτου του Κεμάλ.

    Ο εγγονός της αδελφής της Λατιφέ χανίμ (σύζυγος του Κεμάλ) κ. Μεχμέτ Σαντίκ Οκέ έγραψε μαζί με τον Φατίχ Μπαϊχάν ένα βιβλίο με τίτλο «Η θεία μου η Λατιφέ», στο οποίο κάνει χειμαρρώδεις αποκαλύψεις για τη ζωή του Ατατούρκ.

    Ο κ. Οκέ μιλά για το γάμο και το διαζύγιο της αδελφής της μητέρας του με τον Κεμάλ. Αποκαλύπτει τη δολοφονία της Φικριγέ χανίμ, του μεγάλου έρωτα του Κεμάλ, από τον Ρουσουχί εφέντι. Ο θάνατος της Φικριγέ που την είχε εγκαταλείψει ο Κεμάλ για να παντρευτεί τη Λατιφέ χανίμ, είχε παρουσιαστεί επίσημα ως αυτοκτονία.

    Το βιβλίο έχει σκανδαλιστικά στοιχεία για τη ζωή του Ατατούρκ στο Τσάνκαγια, στην προεδρία της Δημοκρατίας.

    Εκεί έζησαν ένα διάστημα η χορεύτρια οριεντάλ Ρεφάτ Σουρεγιά χανίμ και η Γαλλίδα τραγουδίστρια Υβόν Βινσέτ.

    Επίσης, ένας σερβιτόρος της Προεδρίας ο Σαϊπ ντυνόταν γυναίκα και χόρευε το χορό της κοιλιάς για να διασκεδάζει τον Κεμάλ.
    Πέρα από τα στοιχεία για την ιδιωτική ζωή του ηγέτη των Τούρκων υπάρχει και μια σημαντική αποκάλυψη για την πολιτική ζωή της Τουρκίας.
    Ο κ. Οκέ υποστηρίζει ότι ο Κεμάλ δεν πέθανε στις 10 Νοεμβρίου, αλλά μια μέρα πριν.

    Κάποτε ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Τσετίν Αλτάν είχε γράψει ότι ο Ατατούρκ πέθανε στις 7 το πρωί και όχι στις 9 και 5΄ όπως τιμάται επίσημα η μνήμη του.
    Οι γραφειοκράτες – προπαγανδιστές έκριναν ότι στις 9 και 5΄ ο κόσμος που θα βρίσκεται στο δρόμο ή στους χώρους εργασίας του θα μπορεί να τηρεί καλύτερα ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Κεμάλ.

    Είναι γνωστό ότι ακόμα και σήμερα ολόκληρη η Τουρκία νεκρώνει κάθε χρόνο στις 10 Νοεμβρίου στις 9 και 5΄ το πρωί. Οι συγκοινωνίες σταματούν, ο κόσμος βγαίνει από τα αυτοκίνητα του και ακινητοποιούνται τα πάντα.

    Τώρα, ο κ. Οκέ αναστατώνει τα πιστεύω ενός ολόκληρου έθνους. Η ανακοίνωση του θανάτου καθυστέρησε μια μέρα για πολιτικούς λόγους. Επικρατέστεροι διάδοχοι του ήταν ο Ισμέτ Ινονού και ο Τζελάλ Μπαγιάρ.

    Η διαμάχη μεταξύ τους έληξε με την παρέμβαση του Στρατάρχη και στενού συνεργάτη του Κεμάλ Φεβζί Τσακμάκ, ο οποίος είπε στον Μπαγιάρ πως «μπορείς να περιμένεις να έρθει η σειρά σου».

    Οι ιστορικοί επιμένουν στην ορθότητα της ημερομηνίας που ανακοινώθηκε επικαλούμενοι ιατρικές βεβαιώσεις.
    Ο κ. Οκέ, όμως, ισχυρίζεται ότι την πληροφορία του την έδωσε η θεία του πατέρα του Μπενάλ Νεβζάτ χανίμ που ήταν μια από τις πρώτες βουλευτίνες που έβαλε ο Κεμάλ στην Εθνοσυνέλευση.

    Η Λατιφέ χανίμ παρά το χωρισμό της με το σύζυγό της, καλούσε κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του τους συγγενείς και έτρωγε μαζί τους.
    Παρόλο ότι δεν κατανάλωνε ποτέ αλκοόλ, εκείνη την ημέρα έκανε μια εξαίρεση και έπινε ένα ποτήρι ούζο στη μνήμη του.
    Πόσα ψέματα θα αποκαλυφθούν ακόμα για τον Κεμάλ;

    Φυσικά η απόκρυψη της ημερομηνίας του θανάτου ή η παρουσίαση ψευδών στοιχείων για το σπίτι που γεννήθηκε δεν είναι σημαντικά γεγονότα, αλλά δείχνουν την προσπάθεια μυθοποίησης ενός ηγέτη.

  7. Μ on

    ακούνητος κεμαλιστής

    ακούνητοι κεμαλιστές

  8. s.pr. on

    Σε ανακοίνωση του γραφείου του επισημαίνεται πως ο Ταγίπ Ερντογάν θα έχει συνομιλίες με τους αρχηγούς των τριών κρατών του Μαγκρέμπ «για τις πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις» ανάμεσα την Τουρκία και τις χώρες τους, καθώς και για τις «περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις».

  9. Βλάσης Αγτζίδης on

    Η τουρκική γεωπολιτική απογοήτευση

    Γιώργος Στυλιανός Πρεβελάκης

    Όταν ο Αχμέτ Νταβούτογλου ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, πολλοί Έλληνες ειδικοί θεώρησαν ότι εγκαινίαζε μια πολιτική η οποία θα αναβάθμιζε την διεθνή θέση της Τουρκίας. Οι εξελίξεις διέψευσαν και τον μεν και τους δε. Η πανεπιστημιακή ρητορική δεινότητα δεν επήρκεσε για να αντισταθμίσει δύο εμπόδια στην ανανεούμενη εξωτερική πολιτική: αφ’ενός τις δομικές γεωπολιτικές αντιφάσεις της Τουρκίας, εσωτερικές και εξωτερικές· αφ’ετέρου την ρευστότητα του γεωπολιτικού περιβάλλοντος.
    Το άνοιγμα στο Ισλάμ ανταποκρινόταν σε αλληλένδετους εσωτερικούς και εξωτερικούς στόχους. Η επίκληση της θρησκευτικής ταυτότητας θα μπορούσε να καταστείλει την σύγκρουση μεταξύ Τούρκων και Κούρδων, προϊόν εθνογλωσσικών διαφορών. Η Ούμμα, η μεγάλη μουσουλμανική οικογένεια, ανασυγκροτούμενη θα έσβηνε σταδιακά στους Μουσουλμάνους τις διαιρέσεις του εθνοφυλετισμού.

    Όμως, η έμφαση στην θρησκευτική ταυτότητα όξυνε τις ενδο-ισλαμικές αντιθέσεις τις οποίες είχε αμβλύνει η επίφαση της τουρκικής ανεξιθρησκείας (laiklik). Οι πρόσφατες εξεγέρσεις στην Τουρκία τροφοδοτήθηκαν από την αναβίωση του πολιτικού αισθήματος των Αλεβιτών· πρόκειται για μια μουσουλμανική θρησκευτική ομάδα η οποία δεν αναγνωρίζεται ούτε από τους Σουνίτες ούτε από τους Σιίτες. Οι Αλεβίτες αντιπροσωπεύουν περίπου το ένα τρίτο των πολιτών της Τουρκίας.
    Εξωτερικά, η επίκληση της μουσουλμανικής αλληλεγγύης διετάραξε την σχέση με το Ισραήλ, με αποτέλεσμα να ανατραπούν οι συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο και να διαμορφωθεί το νέο τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ. Η αλλαγή είχε ως πρώτη συνέπεια τις συμφωνίες ανάμεσα στην Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο για την διανομή των υποθαλασσίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου.

    Η τουρκική εξωτερική πολιτική έχει επενδύσει πολύ στον ενεργειακό ρόλο της Τουρκίας ως γέφυρας ανάμεσα στις χώρες που παράγουν και στις χώρες που καταναλώνουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Σε αυτή την ενεργειακή γεωπολιτική στρατηγική, οι συμφωνίες Κύπρου, Αιγύπτου και Ισραήλ απετέλεσαν ένα σοβαρό πλήγμα. Επίσης, η Τουρκία είχε επεξεργαστεί ένα σχέδιο για να αποτρέψει την ομαλή διερεύνηση των δυνατοτήτων για προσοδοφόρο εκμετάλλευση. Η διπλωματική αυτή στρατηγική έδινε ένα ισχυρό ρόλο στον Μοχάμεντ Μόρσι, τον μόλις ανατραπέντα πρόεδρο της Αιγύπτου : με επιχείρημα ότι η Αίγυπτος αδικήθηκε στην διανομή, ο ισλαμιστής τέως πρόεδρος επρόκειτο, κατά τις τουρκικές ελπίδες και μεθοδεύσεις, να δυναμιτίσει τις συμφωνίες. Είχαν προβλεφθεί και σχετικές συναντήσεις για την τρέχουσα εβδομάδα.

    Το ρευστό πλαίσιο της Ανατολικής Μεσογείου ανέτρεψε το σχέδιο. Η ήττα των ισλαμιστών της Αιγύπτου και η ενίσχυση του ρόλου του αιγυπτιακού στρατού αφήρεσαν ένα σημαντικό εργαλείο από το τουρκικό διπλωματικό οπλοστάσιο.
    Η αλλαγή στην Αίγυπτο είναι η δεύτερη αρνητική εξέλιξη για τα ενεργειακά γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας. Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει η επίσης πρόσφατη επιλογή του αγωγού φυσικού αερίου ΤΑP και η εγκατάλειψη του ανταγωνιστικού Nabucco. Η Τουρκία χάνει την δυνατότητα να επεκτείνει την επιρροή της στον βαλκανικό και κεντρο-ευρωπαϊκό χώρο· επιπλέον εξαρτάται από την Ελλάδα για να έχει πρόσβαση στην ευρωπαϊκή κατανάλωση του φυσικού αερίου το οποίο διοχετεύεται διά του εδάφους της. Σε μια πρόσφατη κλειστή συνάντηση στο Παρίσι με θέμα την τουρκική ενεργειακή στρατηγική, ήταν εμφανής η απογοήτευση των Τούρκων ειδικών για τα ενεργειακά ζητήματα.
    Οι πρόσφατες επιτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και η διάψευση των καταστροφολογικών προγνώσεων ως προς την αποτελεσματικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής υπό τον Αχμέτ Νταβούτογλου απαντούν στην κυρίαρχη ελλαδική μεμψιμοιρία.

    Οι εξελίξεις κατά τις τελευταίες εβδομάδες έδειξαν ότι η νέα Τουρκία του μετριοπαθούς ισλαμισμού ενδέχεται να αποδειχθεί «χάρτινος τίγρης»· ότι, δηλαδή, δεν είναι ο πανίσχυρος αντίπαλος τον οποίο η Ελλάδα αδυνατεί να αντιμετωπίσει. Η φυγή προς τα πρόσω, την οποία υιοθέτησε το τουρκικό κυβερνών κόμμα, πολλαπλασίασε τις πολιτισμικές εντάσεις, βασική απειλή σήμερα για την πολιτική σταθερότητα. Αν συνδυαστούν οι αμφιβολίες για την εσωτερική συνοχή με τον φόβο για γεωπολιτικές αποσταθεροποιήσεις, η ροή των επενδύσεων θα επιβραδυνθεί. Η συνεπαγόμενη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στην οικονομία θα εντείνει τις εσωτερικές αμφισβητήσεις.

    Αποδεικνύεται και πάλι ότι τα γεωπολιτικά ζητήματα πρέπει να προσεγγίζονται με μεγάλη σύνεση και επιφυλακτικότητα, χωρίς αστάθμητες φοβίες ή αβάσιμους ενθουσιασμούς.

    πηγή: εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, 9 Ιουλίου 2013

  10. Βλάσης Αγτζίδης on

    Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο είναι το παρακάτω:

    Λεωνίδας Καρακατσάνης, «πολιτικά σύνορα, παράλληλες πραγματικότητες και η πρόκληση για την τουρκική εξέγερση«,

    http://www.chronosmag.eu/index.php/l-ss-pl-s-plll-pg-pls-g-xgs.html

    Ο οποίος διατυπώνει το συμπέρασμα που πλείστοι όσοι φίλοι Τούρκοι λένε: «Όπως κι αν λήξει η κατάσταση, όποιος κι αν «νικήσει», τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πια στην Τουρκία. «

    Στο άρθρο του Καρακατσάνη υπάρχει μια ασυνέπεια όσον αφορά την ορολογία, η οποία με παρακίνησε να τους θέσω το παρακάτω ερώτημα:

    «Να σας ρωτήσω κάτι που μου κίνησε την περιέργεια για κάποια από τα κριτήρια γλωσσικής αισθητικής;

    Το παρακάτω κείμενο: «Την 1η Ιουνίου, μέρα πολλαπλασιασμού των μαζικών διαδηλώσεων από την Ιστανμπούλ στην Άγκυρα, ο εργάτης Ετχέμ Σαρισουλούκ έπεφτε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, δολοφονία η οποία είχε καταγραφεί από την κάμερα του πρακτορείου D.H.A. και ήταν διαθέσιμη από την επόμενη κιόλας μέρα στο διαδίκτυο. »

    Γιατί δεν είναι γραμμένο έτσι: Την 1η Ιουνίου, μέρα πολλαπλασιασμού των μαζικών διαδηλώσεων από την Ιστανμπούλ στην Άνκαρα, ο εργάτης Ετχέμ Σαρισουλούκ έπεφτε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, δολοφονία η οποία είχε καταγραφεί από την κάμερα του πρακτορείου D.H.A. και ήταν διαθέσιμη από την επόμενη κιόλας μέρα στο διαδίκτυο. »

    ή έτσι: «Την 1η Ιουνίου, μέρα πολλαπλασιασμού των μαζικών διαδηλώσεων από την Κωσταντινούπολη στην Άγκυρα, ο εργάτης Ετχέμ Σαρισουλούκ έπεφτε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, δολοφονία η οποία είχε καταγραφεί από την κάμερα του πρακτορείου D.H.A. και ήταν διαθέσιμη από την επόμενη κιόλας μέρα στο διαδίκτυο. »

    Γιατί είναι ασυνεπές όσον αφορά τους κανόνες για την ορολογία

    ———————————————————-

    Αν τυχόν μου απαντήσουν θα σας ενημερώσω!!!!

  11. Π. on

    Αλέξανδρος Νταβούτογλου ή Η Τουρκία ως αντιπρόσωπος της εμπειρίας της ανθρωπότητας κι εμείς

    του Άντη Ροδίτη

    Στις 18 Ιανουαρίου 2010, στο συνέδριο Τούρκων πρέσβεων που έγινε στην πόλη Μάρντιν, γεωγραφικά στην ίδια περίπου ευθεία με τα Άδανα, ανατολικότερα όμως, στα σύνορα με τη Συρία, κοντά στο Ιράκ και το Ιράν, ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου έκαμε μιαν εξαιρετικά εντυπωσιακή ομιλία. (Διαβάστε εδώ). Στην πραγματικότητα, θα ήταν ευχής έργο αν ολόκληρη την ομιλία διάβαζε κάθε διπλωμάτης, κάθε υπάλληλος των υπουργείων εξωτερικών Κύπρου και Ελλάδος, κάθε σοβαρά ενδιαφερόμενος πολίτης για τα τεκταινόμενα στην περιοχή μας.

    Η ομιλία, εμπνευσμένη και εμπεριστατωμένη, με βάθος γνώσεων και ευαισθησία που σπανίζει σε οποιουδήποτε πολιτικού ή διπλωμάτη τον λόγο, αποτελεί στην ουσία την περιγραφή του «οράματος» της σημερινής Τουρκίας που αφορά στο μέλλον της και στο ρόλο που καλείται, κατά τη γνώμη της, να διαδραματίσει στη διαμόρφωση της νέας, παγκόσμιας νοοτροπίας, του καινούργιου «πολιτισμού συναδέλφωσης» των λαών και του «συμπατριωτισμού», όπως τον ονομάζει ο Νταβούτογλου. Ως κήρυκας και κεντρικός άξονας της διάσημης, πλέον (αν και για πολλούς διαβόητης), «παγκοσμιοποίησης», η Τουρκία εμφανίζεται παράλληλα να προωθεί για τον εαυτό της και τον ρόλο τής ηγέτιδας δύναμης στην ανάπτυξη ενός περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» που εκτείνεται, για την ώρα, από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στα Βαλκάνια μέχρι και την Υεμένη, στην νοτιοδυτική άκρη της Αραβικής χερσονήσου.

    Λόγω της λογοτεχνικής, αλλά και της πολιτικής και πολιτισμικής της αξίας, η ομιλία παρουσιάζει ένα τεράστιο ενδιαφέρον, ειδικά για λαούς που κινδυνεύουν να τους καταπιεί, χωρίς να χρειαστεί ούτε μια γουλιά νερό, η Τουρκία.

    Όντας ένας από εκείνους που προσπάθησαν να κατανοήσουν την Τουρκία και τους Τούρκους, που θέλησαν να ερευνήσουν με όση αντικειμενικότητα γίνεται τις δικές μας ιδέες και αντιλήψεις γι’ αυτούς που, κατά γενική παραδοχή, κοιτάζαμε πάντα αφ’ υψηλού με περιφρόνηση, αδιαφορία και συχνά αγανάκτηση για τις ιστορικές τους βαρβαρότητες, προσπάθησα ταυτόχρονα όπως και πολλοί άλλοι, πιστεύω, να τις ξεχνώ με την πάροδο των χρόνων, να τις βάζω στην μπάντα και να λέω «άνθρωποι είναι κι αυτοί, κάποτε θα έρθουν στον λογαριασμό». Πολλά από αυτά ισχύουν ακόμα και αυτή τη στιγμή, όπως και το γεγονός ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους Τούρκους εμπεριέχει και μια ειλικρινή θλίψη, μια πραγματική λύπηση, παράξενα, αλλ’ όχι ανεξήγητα συνδυασμένη με μια δόση ειρωνείας για την επιμονή τους να προβάλλουν – παρά τα ελλείμματά τους – ένα εξίσου πολιτισμένο πρόσωπο με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

    Η πραγματικά πολύ σημαντική ομιλία του Νταβούτογλου, άκρως πειστική για τους ξένους, αλλά και για πολλούς αφελείς και απληροφόρητους (δηλαδή τους περισσότερους από μας – γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε εθνική επιβίωση χωρίς πολιτισμική άνοδο), όσο αλματωδώς βελτιωμένη κι αν παρουσιάζεται σήμερα σε σύγκριση με τα πολύ κακά προηγούμενα της, εξακολουθεί να μην μπορεί να κρύψει τις αληθινές φιλοδοξίες και τα αληθινά οράματα της Τουρκίας, που στην ουσία τους διαποτίζονται από έναν αδιάλειπτο επεκτατισμό.

    Ο μεγάλος Έλληνας οσμανολόγος και βαλκανιολόγος καθηγητής Σπύρος Βρυώνης, εντοπίζει την παραδοσιακή πια και αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου τουρκικού κράτους να δημιουργήσει αρχαία Ιστορία για τον εαυτό του και στα μέτρα του ώστε να μπορεί να την κατευθύνει στην εξυπηρέτηση των διαχρονικά επεκτατικών «οραμάτων» του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τον εντελώς ακατέργαστο και χονδροειδή τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το επίπεδο, καθ’ όλα και κατά τελεία μίμηση ευρωπαϊκό, στο οποίο έχει φτάσει σήμερα.

    Ο Νταβούτογλου ξεκινά ακριβώς την ομιλία του με την παραδοχή ότι χωρίς έναν αρχαίο πολιτισμό ως θεμέλιο δεν είναι δυνατό να φτιαχτεί ένας καινούργιος. «Γι’ αυτό», λέει, «οι πρόγονοί μας διάλεξαν ως σύμβολό τους το πλατάνι. Οι ρίζες του είναι βαθιές, δεν μπορεί να ξεριζωθεί και η σκιά του δεν είναι ρηχή, αλλά πυκνή, κατάλληλη για όλα τα δόγματα, τις φυλές και τις θρησκείες»(!)

    Η αγωνία αυτή της Τουρκίας για μια δική της αρχαία Ιστορία, ένα δικό της αρχαίο πολιτισμό, της έχει γίνει μια πραγματικά «έμμονη ιδέα» και έχει, ίσως, τις ρίζες της στην ανασφάλεια που της δημιουργεί η πολύ πρόσφατη εδραίωση της σε εδάφη που δεν της ανήκαν πάντα και στο γεγονός ότι, ακόμα πιο πρόσφατα, κινδύνευσε πολύ σοβαρά να χάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος των εδαφών αυτών.

    Πρώτος ο Κεμάλ Ατατούρκ, όταν βρέθηκε μπροστά στο ανέλπιστο και απίστευτο γεγονός να έχει εκδιώξει τον ελληνικό στρατό από την Μικρά Ασία, άρχισε να ψάχνει για ένα τούρκικο, αρχαίο πολιτισμό που θα έδινε στους πολίτες τού νέου τουρκικού κράτους τέτοια εθνική και ιστορική συνείδηση, ώστε να τους εμπνέει υπερηφάνεια για την καταγωγή τους και αυτοπεποίθηση. Πράγματα που για μάς ήταν ανέκαθεν δεδομένα και δεν αισθανθήκαμε ποτέ την ανάγκη να ψάξουμε για να τα βρούμε. Το μόνο που κατόρθωσε ο Κεμάλ – με τη βοήθεια μάλιστα κάποιων δυτικών «επιστημόνων» – ήταν να στήσει μια σειρά από ρατσιστικές θεωρίες που στα δικά μας τα μάτια μόνο κωμικές μπορούσαν να φαντάζουν. Αυτές είναι οι Turk Tarih Tezi και Gunes Dil Teorisi που «αποδεικνύουν» ότι όλοι οι λαοί που δημιούργησαν πολιτισμό (των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων) το κατάφεραν γιατί αναμίχθηκαν ή εμπλουτίστηκαν από την ανώτερη τουρκική φυλή η οποία έλκει, δήθεν, την καταγωγή της στην 7η π. Χ. χιλιετία, τη στιγμή που είναι ιστορικά γνωστό και αποδεδειγμένο ότι οι Τούρκοι άρχισαν να μπαίνουν στην Ανατολία μόλις τον 11ο μ. Χ. αιώνα. Επίσης ότι η βάση πλείστων ευρωπαϊκών και ανατολικών γλωσσών είναι απλώς και αδιαμφισβήτητα…η τουρκική. Οι λεπτομέρειες των ρατσιστικών αυτών θεωριών (διαχωρισμός των ανθρώπων σε βραχυκέφαλους και δολιχοκέφαλους) είναι ανατριχιαστικές και μπορεί να τις διαβάσει κανείς αναλυτικά στο βιβλίο του Σπύρου Βρυώνη “The Turkish State and History-Clio meets the Grey Wolf”. Οι θεωρίες αυτές μπήκαν στα σχολεία, στην τουρκική λογοτεχνία και είναι πολλοί οι Τούρκοι που εξακολουθούν να τις πιστεύουν μέχρι σήμερα.

    Το έργο του Κεμάλ συνέχισε στα τέλη του 20ου αιώνα ένας άλλος – κωμικός και στο σουλούπι – υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, Ο Τουργκούτ Οζάλ, με το βιβλίο του “La Turquie en Europe” (Η Τουρκία στην Ευρώπη-Παρίσι 1988), το οποίο ουσιαστικά εγκολπώνεται και εμπνέεται από αυτές τις θεωρίες για να καταδείξει πόσο…δικαιωματικά Ευρωπαίοι είναι οι Τούρκοι. Ανάμεσα στις πολλές φαιδρότητες του βιβλίου (έκθεση και ανάλυση τους πάλι στο βιβλίο του Βρυώνη), είναι και ο ισχυρισμός ότι ο ειδεχθής και πρωτοφανής θεσμός των γενιτσάρων αποτελεί το πλησιέστερο παράλληλο ή μοντέλο στην εκπαίδευση των κυβερνώντων και στρατιωτών στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ότι ο Όμηρος ήταν Τούρκος, ότι οι Τούρκοι ουδέποτε ενόχλησαν οποιονδήποτε αλλ’ απλώς εκπολιτίζουν άλλους και άλλα πολλά και απίστευτα.

    Το μεγάλο και με αξιοθαύμαστο τρόπο γραμμένο βήμα που κάμνει τώρα ο Νταβούτογλου – ενδεικτικό και της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης που συντελείται σήμερα στην Τουρκία χωρίς εμείς ούτε καν από μακριά να παρακολουθούμε – έγκειται στο γεγονός ότι δεν ανοητολογεί πλέον στα φανερά, αλλά χρησιμοποιεί μεθόδους και ορολογία που χρησιμοποίησε με επιτυχία η ιστοριογραφία της Ευρώπης για να εξωραΐσει και να αποδεχτεί τη δική της γερμανο-τευτονική βίαιη κατάκτηση που συντελέστηκε κυρίως μεταξύ 3ου και 5ου μ. Χ. αιώνα. Η βίαιη κατάργηση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, πέρασε στην επίσημη ευρωπαϊκή Ιστορία με τον όρο «μεταναστεύσεις των λαών», των κατακτητικών λαών που τελικά συγχωνεύτηκαν με τους κατακτημένους, εγκατεστημένους πληθυσμούς, με κατάληξη τα σημερινά εθνικά κράτη. Ο Ιωάννης Ρωμανίδης στο βιβλίο του «Το προπατορικό αμάρτημα» αποδίδει μνήμες ρωμαϊκής–ρωμέϊκης συνείδησης στα πλήθη της Γαλλικής Επανάστασης εναντίον των «αριστοκρατών» και των βασιλέων της Γαλλίας, απογόνων των γερμανο-τευτόνων κατακτητών τους. Είναι, δε, γνωστό ότι το αρχαίο όνομα της Γαλλίας ήταν Γαλλική Ρωμανία και όχι France, Φραγκία. «Φράγκοι» είναι το όνομα του κυριότερου γερμανικού φύλου που κατέκτησε τη χώρα και τη βάφτισε με το όνομα του. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο στα ελληνικά, στην κυρίαρχη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία απέφυγε τη γερμανική κατάκτηση, διατηρείται το αρχαίο όνομα της χώρας, «Γαλλία». Είναι, επίσης, γνωστό ότι η Εκκλησία της Ρώμης, που τελούσε στα ελληνικά τη λειτουργία μέχρι τον 4ο αιώνα (τελευταίος Έλληνας Πάπας το 1009 μ.Χ.), υπέστη τα πάνδεινα μέχρι να συμβιβαστεί με τους κατακτητές με αποτέλεσμα τα αιρετικά εφευρήματά της – λόγω της αδυναμίας των αγράμματων εισβολέων να εννοήσουν βασικές, αλλά «δύσκολες» έννοιες του Χριστιανισμού – να την οδηγήσουν και στο σχίσμα του 1054. Βέβαια όλ’ αυτά έχουν ξεχαστεί με την ανάμιξη κατακτητών και κατακτημένων και σήμερα ελάχιστα ίχνη μνήμης μεταξύ τους επιβιώνουν, κυρίως στην αντιπάθεια των (κατακτημένων) λαϊκών στρωμάτων για τους κατακτητές τους, που αυτοαποκλήθηκαν «Αριστοκρατία» και διατήρησαν για πολλούς αιώνες μέχρι και σήμερα την ιδιοκτησία της γης.

    Μιλώντας, λοιπόν, ο Νταβούτογλου για την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, τον βίαιο ή απλώς εξ ανάγκης εκούσιο εξισλαμισμό των πληθυσμών της, γλαφυρότατα τον περιγράφει με τον πιο ευρωπαϊκό τρόπο ως εξής: «Αν θέλετε να κατανοήσετε, μετέπειτα, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρέπει να έχετε καταλάβει την περιπέτεια των Σελτσουκιδών… Πρέπει να καταλάβετε το τόξο που εκτάθηκε απ’ την κεντρική Ασία ως την Ανατολία, το πώς αναμείχθηκαν με τους πολιτισμούς οι άνθρωποι που κινούνταν μες στο τόξο και τι είδους συνθέσεις δημιούργησε η ανάμειξη αυτή στην Ανατολία. Το πνεύμα της τάξης που λέμε οθωμανική δεν πρωτοπαρουσιάστηκε τον 16ο αιώνα. Αναδύθηκε από τη συνάντηση των κινητικών ανθρώπινων στοιχείων και του σταθερού χώρου. Οι άνθρωποι κινήθηκαν από την κεντρική Ασία κατά μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα και έχτισαν νέες τάξεις στα μέρη που συναντήθηκαν… Σύνθεση δύο πολιτισμών από τους οποίους ο ένας ήταν πιο κινητικός, ό άλλος πιο εγκατεστημένος.

    Τα ίδια που έγιναν στην Ευρώπη, λοιπόν, έγιναν αργότερα και στην Μικρά Ασία. Οι στην Ευρώπη «μεταναστεύσεις των λαών», στην Μικρά Ασία ονομάζονται πανομοιότυπα «κινήσεις» και «κινητικότητα» των κατακτητών σε βάρος των «πιο εγκατεστημένων».

    Αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν. Το απώτερο παρελθόν της Μικράς Ασίας, από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Χωρίς ν’ αναφέρεται στις πρόσφατες ανακάμψεις του τουρκικού, επεκτατικού και εθνοκαθαρτικού πνεύματος σε βάρος των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Κούρδων και ξανά των Ελλήνων στην Κύπρο, σήμερα, λέει στη συνέχεια ο κύριος Νταβούτογλου, ο κόσμος χρειάζεται μια νέα τάξη, τη νέα τάξη τής παγκοσμιοποίησης, στην οποία η Τουρκία έχει όλα τα φόντα να παίξει πρωτεύοντα ρόλο. Κι αν γι’ αυτόν τον ρόλο δεν έχει παρά ν’ ακολουθήσει το δυτικό παράδειγμα και τις ντιρεκτίβες του, στη δική της περιοχή, στην ανάπτυξη του δικού της περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» έχει ν’ ακολουθήσει άλλο παράδειγμα, εκείνο της πρώτης-πρώτης πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης: Κατά τον ίδιο τρόπο που ο Μέγας Αλέξανδρος μετάφερε τον ελληνικό πολιτισμό στα βάθη της Ασίας, η Τουρκία θα μεταφέρει τον δικό της τουρκοϊσλαμικό σε όλη τη γύρω της περιοχή κι ακόμα πιο πέρα, ποιος ξέρει, πόσο μακρια – αφού μέχρι την Υεμένη και τη Βοσνία Ερζεγοβίνη φτάνουν, για την ώρα, οι «συμπατριωτικές» βλέψεις της :

    «…κάτι παρόμοιο με την παγκοσμιοποίηση που ζούμε σήμερα, βιώθηκε σε παλιότερες εποχές. Ρίξτε μια ματιά στους αιώνες μεταξύ του 5ου και 7ου αιώνα π. Χ. Η περίοδος εκείνη μας δείχνει ότι μια νέα τάξη μπορεί να δημιουργηθεί μόνο αν υπάρξει μια νέα νοοτροπία. Τους αιώνες εκείνους σε διάφορες γωνιές της γης, σε διαφορετικές περιοχές όπου ανθούσαν πολιτισμοί παρουσιάστηκαν σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα, ηγετικές φυσιογνωμίες, θρησκευτικοί αρχηγοί. Λόγου χάρη στην περιοχή του ελληνικού πολιτισμού είχαμε τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη. Επί μερικές γενιές, τη μια μετά την άλλη. Την ίδια περίοδο και λίγο πριν, περίπου δύο αιώνες πριν, έζησαν ο Ζαρατούστρα στο Ιράν, ο Βούδας στην Ινδία, ο Κομφούκιος και το Ταό στην Κίνα. Και δύο τρεις αιώνες αργότερα, η διανοητική κινητικότητα που δημιούργησαν αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα, έγινε αιτία να αναδυθούν σημαντικά τοπικά καθεστώτα (τάξεις). Κι αυτά τα περιφερειακά καθεστώτα άρχισαν να διαχέοντα το ένα μέσα στο άλλο. Μαθητής του Αριστοτέλη ο Μέγας Αλέξανδρος, ό,τι πήρε από το δάσκαλό του, πολλαπλασιάζοντας το καθ΄οδόν -πέρασε έξω απ’ το Μάρντιν- το μετέφερε ως τις Ινδίες και την Αίγυπτο. Δημιουργήθηκαν πάμπολλες πόλεις με τ’ όνομα του (Αλεξάνδρειες) και αναδύθηκε μια τάξη».

    Γιατί, όμως, η Τουρκία αισθάνεται έτοιμη ν’ αναλάβει ηγετικό ρόλο στην εδραίωση της νέας τάξης της παγκοσμιοποίησης και κατ’ επέκταση μιας δικής της στην «περιοχή της», στην εποχή μας; Ο Αχμέτ-Αλέξανδρος Νταβούτογλου είναι σαφής, σαφέστατος: «Η Τουρκία», λέει, «είναι γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση», είναι «ρυθμιστικός παράγοντας ανάμεσα στον Βορρά και το Νότο», είναι «υπερασπιστής της ανάμειξης Ανατολής-Δύσης και των διαφόρων πολιτισμών στο πρόγραμμα του Συνασπισμού των Πολιτισμών», και είναι «άμεσος ανακλαστήρας των οικονομικών ανισοτήτων ανάμεσα σε Βορρά και Νότο ως μέλος των G 20».

    Ένας πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου εξωτερικών, συνεχίζει ο Νταβούτογλου, τον ρώτησε κάποτε: «Δηλαδή, τι ακριβώς εκπροσωπούμε;» Και ο Αλέξανδρος-Αχμέτ απάντησε: «Εμείς τους εκπροσωπούμε όλους. Γιατί ο αρχαίος πλούτος που έχουμε μας κάνει να συναντιόμαστε με όλους τους πολιτισμούς της Ανατολής, έχουμε πάρει κάτι από όλες αυτές τις κουλτούρες, ταυτόχρονα όμως, με την έννοια της πολιτικής κουλτούρας βρισκόμαστε στο κέντρο της Δύσης. Η υποψηφιότητά μας να γίνουμε μέλος της ΕΕ, οι επαφές μας στην Ασία, οι δεσμοί μας στη Μέση Ανατολή δεν είναι, με την έννοια αυτή, αντικρουόμενοι, αλλά δημιουργούν μια ολότητα. Γι’ αυτό όσο ‘γίνουμε δεκτικοί’ σε όλα αυτά, όσο πιο δραστικά κινούμαστε σ’ αυτά τα επίπεδα, τόσο πιο ενεργητικό ρόλο θα έχει η Τουρκία στην αναζήτηση της οικουμενικής τάξης… Για ένα πράγμα να είστε βέβαιοι! Απ’ την σκοπιά αυτής της αρχής -της δεκτικότητας-, καμιά χώρα στον κόσμο δεν έχει την ιδιαιτερότητα της Τουρκίας να αντιπροσωπεύει την εμπειρία της ανθρωπότητας. Εμείς είμαστε σίγουροι γι’ αυτό και προχωρούμε στην εξωτερική μας πολιτική με αυτή την αυτοπεποίθηση… Αυτή είναι η προσδοκία της τουρκικής κοινωνίας, αυτός είναι ο ορίζοντας της Τουρκίας»!

    Η Τουρκία, λοιπόν, έχει όραμα. Είτε μας αρέσει το όραμά της είτε όχι, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με την παγκοσμιοποίηση στην οποία προτίθεται να παίξει σημαίνοντα ρόλο, προωθώντας κι ένα δικό της «συμπατριωτισμό» με συγγενικούς η ομογενείς της λαούς, έχει όραμα. Μεταφέροντας, τώρα, την ερώτηση σε μάς, δηλαδή «τι ακριβώς εκπροσωπούμε εμείς» κι αν έχουμε το δικαίωμα, όπως κι εγώ το έχω ήδη κάμει εδώ, να ειρωνευόμαστε την Τουρκία για τα «οράματά» της, νομίζω δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις απαντήσεις: Είμαστε εκείνοι που έδωσαν και το χώρο και τους πληθυσμούς για να γίνει η Τουρκία μια μεγάλη χώρα με δικαίωμα σε περιφερειακά και παγκόσμια οράματα, είμαστε εκείνοι που μόνοι τους «έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους» ώστε, τώρα, σαν τον τυφλό Τειρεσία να είμαστε οι μόνοι που μπορούν να δουν τι αληθινά συμβαίνει, οι μόνοι που καταλαβαίνουμε πού ακριβώς το πάει, τι ακριβώς κρύβεται μέσα στο «όραμα» της. Η Τουρκία που «οραματίζεται» την ειρηνική κατάργηση των συνόρων ανάμεσα σ’ εκείνη και τους συγγενικούς της ή ομογενείς λαούς, στο μεταξύ δεν χάνει ευκαιρίες να δημιουργεί δια της βίας νέα σύνορα, όπως για παράδειγμα στην Κύπρο, και να σχεδιάζει να δημιουργήσει κι άλλα αλλού, όπως στο Αιγαίο. Εποικίζει τώρα την Κύπρο και το ίδιο θα πράξει και σε επόμενο στάδιο με το Αιγαίο με συγγενικούς ή ομογενείς λαούς, οπότε οι νέοι κάτοικοι που θα κουβαλήσει εκεί, ως «πιο κινητικοί» σε βάρος των «εγκατεστημένων», θα της δίνουν κάθε δικαίωμα να καταργήσει πάλι τα καινούργια σύνορα που διαχωρίζουν τους λαούς για χάρη της παγκοσμιοποίησης, της ειρήνης και του…«συμπατριωτισμού»!

    Το 1964 η Κύπρος ήταν de facto ενωμένη με την Ελλάδα. Ο Ντενκτάς, οι τούρκικες εφημερίδες στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη θρηνούσαν τον χαμό της Κύπρου. Οι Αμερικανοί μας πρόσφεραν επισημοποίηση της Ένωσης με μεγάλη πιθανότητα να μην παραχωρηθεί κανένα αντάλλαγμα στην Τουρκία. Μόνη, απλή, εύκολη προϋπόθεση η σύμπνοια και η συνεργασία με την τότε ελληνική κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Εμείς, όμως, με πρωταγωνιστές την ίδια την Εκκλησία της Κύπρου κι όλους τους άλλους που βρίσκονται και σήμερα στην εξουσία διαπληκτιζόμενοι για το ποιος είναι ο πιο πατριώτης, κυκλοφορούσαμε τότε φυλλάδια, ψιθύρους και διαβολή εναντίον της Ελλάδας. Ζητούσαμε την εκδίωξη της ελληνικής μεραρχίας, την απομάκρυνση της Ελλάδας, την ακύρωση της Ένωσης. Ζητούσαμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Χωρίς αναγνώριση και παραδοχή των ασυγχώρητων σφαλμάτων μας, πώς μπορούμε να βρούμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουμε την τραγική κατάληξη;

    Το γεγονός ότι δεν έχουμε την τόλμη που χρειάζεται για να παραδεχτούμε τα λάθη μας, τα λάθη που άνοιξαν τον δρόμο στα «οράματα» της Τουρκίας, το γεγονός ότι στα πολιτικά μνημόσυνα των ηρώων μας φτάνουμε μόνο, έστω και σπάνια, μέχρι του σημείου απλώς να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν αυτά τα δικά μας, τεράστια, φοβερά και ασυγχώρητα λάθη, χωρίς να έχουμε το πολιτικό θάρρος να τα κατονομάσουμε, γιατί έτσι μπορεί να ρίξουμε τους «ήρωές» μας από τα βάθρα τους και ν’ αντικρύσουμε τους εαυτούς μας γυμνούς πλέον από ψευδαισθήσεις «αγώνων» που μόνο την παραμονή κάποιων ανίκανων και μωροφιλόδοξων στην εξουσία εξυπηρετούσαν, μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ειρωνευόμαστε την Τουρκία και τα «οράματα» της. Στο κάτω-κάτω, ακόμα κι αν την ανάγκη των Τούρκων, την έμμονη ιδέα τους ν’ αποκτήσουν αρχαίο πολιτισμό, την χρησιμοποιούν σαν λεοντή για να κρύψουν τις πραγματικές κατακτητικές προθέσεις τους -που είναι, ίσως, η κυριότερη κληρονομιά τους- δεν παύουν να αναγνωρίζουν την αξία τού να έχει κανείς αρχαίο πολιτισμό. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι ολότελα αρνητικό. Ας μην ειρωνευόμαστε, λοιπόν, τους Τούρκους. Ας ειρωνευόμαστε καλύτερα τους εαυτούς μας, που έχοντας ως Έλληνες εκείνο ακριβώς που λείπει στους Τούρκους, μιαν αληθινά μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά, αντί να εντοπίσουμε με θάρρος, εντιμότητα και ειλικρίνεια τα φοβερά μας λάθη, την παταγώδη αποτυχία και το τραγικό τέλος των εθνικών μας αγώνων, ώστε με σοφία και αυτογνωσία να χτίσουμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται (το δικό μας μεγάλο έλλειμμα), για να μπορέσουμε να πάρουμε τις αναγκαίες γενναίες αποφάσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο και τον εφιάλτη της διχοτόμησης, τον εφιάλτη της μόνιμης τουρκοποίησης της βόρειας Κύπρου και ύστερα ολόκληρης, συνεχίζουμε ακάθεκτοι την τρελή πορεία μας του κυνηγητού της εξουσίας και του προσωπικού συμφέροντος.

    Κι αντί να είμαστε, ως Έλληνες, συνειδητοί αγωνιστές μιας αληθινά ανθρωπιστικής, γνήσια φιλειρηνικής και πολιτισμικά δημιουργικής παγκοσμιο- ποίησης, παραμένουμε άπραγοι και ανήμποροι τηλεθεατές, υποψήφια θύματα της παγκοσμιοποιημένης βαρβαρότητας της μετατροπής του Ανθρώπου σε αποβλακωμένο καταναλωτή άχρηστων στην ουσία βιομηχανικών προϊόντων, που το κυριότερο τους επίτευγμα είναι να καταστρέφουν τον πλανήτη για τα οικονομικά συμφέροντα και την καλοπέραση μιας συγκριτικά απειροελάχιστης μειοψηφίας. Τέτοιους ανθρώπους σαν εμάς, σε μερικά ακόμα χρόνια, λίγο θα τους ενδιαφέρει αν τους αποκαλούν Τούρκους, Αμερικανούς ή Έλληνες.

    http://www.antifono.gr/portal/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE/%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%80%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82/1833-%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%9D%CF%84%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%AE-%CE%97-%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82.html

  12. Σ on

    Το άγχος του διαμελισμού της Τουρκίας επανέρχεται όπως φαίνεται σε όλο του το μεγαλείο. Έτσι, άλλο ένα επώνυμο και πολύ γνωστό πρόσωπο στην Τουρκία βγήκε δημόσια να διακηρύξει ότι η χώρα του αναμένεται να διασπαστεί τα επόμενα χρόνια με όλες τις φοβερές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης.
    Πρόκειται για τον πολύ γνωστό και παλαίμαχο Τούρκο δημοσιογράφο, Fatih Altaylı, της εφημερίδας Habertürk, ο οποίος εκτός από την αρθογραφία του στην εφημερίδα έχει και πολιτική τηλεοπτική εκπομπή στο ομώνυμο ειδησεογραφικό τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι.
    tourkiko-dimosieuma
    Ο Fatih Altaylı σε ένα καινούργιο άρθρο του «φωτιά», υποστηρίζει ότι έχουν αρχίσει οι διαδικασίες διάσπασης και διαμελισμού της Τουρκίας, στην αρχή το λιγότερο σε δυο κομμάτια. Η αρχή αυτής της διαδικασίας που μπορεί να διαρκέσει έως και δέκα χρόνια, όπως υποστήριξε ο Τούρκος αρθρογράφος, έγινε με την ντεφάκτο δημιουργία ανεξαρτήτου κουρδικού κράτους το οποίο είναι μια από τις «παράπλευρες επιπτώσεις» των πολεμικών συγκρούσεων με τους Τζιχαντιστές.
    Αλλά ο Fatih Altaylı δεν είναι ο πρώτος επώνυμος Τούρκος που το τελευταίο χρονικό διάστημα προβλέπει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την διάσπαση της Τουρκίας. Να θυμίσουμε ότι τον περασμένο Μάρτιο ο πολύ γνωστός Τούρκος ιστορικός, Halık İnalcık, είχε δηλώσει ότι η επαναφορά της χερσονήσου της Κριμαίας στην Ρωσία μετά την γνωστή κρίση που ξέσπασε στην Ουκρανία, είναι το πρώτο σημαντικό βήμα για την αναμενομένη κάθοδο και κατάληψη από τους Ρώσους του Βοσπόρου και στη συνέχεια των στενών του Ελλησπόντου, γεγονότα που θα έχουν σαν συνέπεια την διάλυση της Τουρκίας.
    Ο Halık İnalcık επισήμανε τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει η Τουρκία από αυτές τις εξελίξεις και ισχυρίστηκε ότι η ουκρανική κρίση έχει σαν βασικό στόχο την ίδια την Τουρκία και την παρουσία της Τουρκίας στην Μαύρη Θάλασσα και κυρίως στην τουρκική κυριαρχία των Στενών και του Βοσπόρου. Όπως τόνισε στις δηλώσεις του, ο βασικός στόχος των Ρώσων είναι η Κωνσταντινούπολη, η τσαρίδα των πόλεων και ο Βόσπορος, το παλιό όνειρο των Ρώσων από την εποχή των Τσάρων
    Ο Τούρκος ιστορικός έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την Τουρκία, καταλήγοντας πως η ουκρανική κρίση θα έχει σαν μεγαλύτερο θύμα όχι κανένα άλλο, αλλά την ίδια την Τουρκία, μια Τουρκία που σήμερα σπαράσσεται από έντονες εσωτερικές και διασπαστικές διαμάχες οι οποίες κλυδωνίζουν αυτό το ίδιο το οικοδόμημα της Τουρκικής Δημοκρατίας.
    Οι εξελίξεις μάλιστα, όπως υποστήριξε, θα είναι ραγδαίες μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα και θα οδηγήσουν στην διάσπαση της χώρας.
    Παράλληλα ένας άλλος γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος, ο Ruşen Çakir, της τουρκικής εφημερίδας Vatan, είχε γράψει πριν από λίγους μήνες ένα άρθρο με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο, «Korkutan Senaryo», δηλαδή, «Τρομακτικό Σενάριο», που αναδημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα MilliGazete. Στο άρθρο αυτό ο αρθογράφος υποστήριξε ότι η Τουρκία οδηγείται σε μια πολύ σκληρή σύγκρουση που μπορεί να καταλήξει ακόμα και σε πολυδιάσπαση, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή ενώ είναι σε εξέλιξη πολύ σημαντικά ζητήματα.
    Εκτός όμως από αυτές τις εσωτερικές προβλέψεις για διάσπαση της Τουρκίας, είχαμε τους τελευταίους μήνες και ανάλογες «εξωτερικές» εκτιμήσεις.
    Σε μια πρόσφατη έκθεση προς την αμερικανική προεδρία για την Τουρκία, που συνέταξαν οι πρώην πρέσβεις των ΗΠΑ στην Τουρκία, Morton Abramowıtz και Eric Edelman, ( οι όποιοι θεωρούνται στις ΗΠΑ σαν οι πιο άριστα ενημερωμένοι για τα τουρκικά πράγματα), προβλέπεται, σύμφωνα με ένα σχετικό και αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Cumhurriyet, ότι ο Ερντογάν, που τον αποκάλεσαν σαν ένα «Ισλαμιστή Φράνκο», (πρώην δικτάτορας της Ισπανίας), θα είναι ο μοιραίος ηγέτης της Τουρκίας που θα οδηγήσει την χώρα του στην οριστική διάσπαση.
    Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι εκτιμήσεις του Michael Rubin, κορυφαίου στελέχους του αμερικανικού πανίσχυρου, CFR, «Συμβούλιου Εξωτερικών Σχέσεων». Ο Michael Rubin έκανε την εκτίμηση ότι ο Ταΐπ Ερντογάν θα είναι ο μοιραίος ιστορικά άνθρωπος που θα διαλύσει την Τουρκία. Να σημειωθεί ότι ο Michael Rubin εκτός από του ότι είναι κορυφαίο μέλος του «Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων» των ΗΠΑ, ένας πανίσχυρος παράγοντας διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών, διατέλεσε βασικός σύμβουλος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών και του υπουργείου Άμυνας, ενώ ήταν μέλος της πρώτης συμβουλευτικής κυβέρνησης του Ιράκ μετά την αμερικανική εισβολή.
    Για όλα αυτά οι απόψεις του θεωρούνται κάτι παραπάνω από σοβαρές και προβληματίζουν έντονα την τουρκική επικαιρότητα.
    Το ερώτημα βέβαια είναι το πώς θα επηρεάσουν την δική μας χώρα οι πιθανές διαγραφόμενες εξελίξεις μιας αποσταθεροποίησης, μέχρι και διάλυσης της σύγχρονης Τουρκίας. Εκείνο που σίγουρα θα μας προβληματίσει, είναι κυρίως ποιοι παράγοντες θα παίξουν βασικό ρόλο σε μια τέτοια διαδικασία.
    Το πρόβλημα μας όμως είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε μια ξενόδουλη κυβέρνηση που δεν εκπροσωπεί τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά τα συμφέροντα των ξένων αφεντάδων της ενώ δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει και πολύ περισσότερο να εκτιμήσει τις εξελίξεις. Αυτό είναι ότι πιο άσχημο αλλά και επικίνδυνο για την Ελλάδα σε μια τέτοια περίοδο πολύ σημαντικών και ιστορικών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή μας. Τα γεγονότα τρέχουν και εμείς ή παραμένουμε παθητικοί θεατές, ή το πιο χειρότερο, συντασσόμαστε με τους δυνάστες μας που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

    http://www.olympospress.blogspot.gr/2014/10/blog-post_87.html

    ———————————————————————-

    After Crimea Turkey is next for Russia Anonymous Sun 09 Mar 2014 23:39:58 No.21565390 ViewReplyOriginalReport
    Turkey-Ukraine-Russia.Crimea-Bosporus Straights.How are they connected?
    Have you read of the Crimean War and the Treaty of San Stefano in the following Russo-Turkish war?
    We have an interesting collage:The Chechen terrorists living in Turkey.The assassination of some major Chechen militants in Istanbul by FSB.The Turkish military advisers that were killed by Russians in the Russian-Georgian conflict in 2008.The Tatar jihadists from Crimea who were trained in Turkey and were fighting in Syria with Al Qaeda,against the Syrian Kurds( Who’s afraid of an independent Syrian Kurdistan?Turkey).The mysterious flight from Turkey to Crimea in Crimea with Tatar jihadists foughting in Syria.The intercepted communications on this operation from Russians.The Tatars were destined to provoke a «revolution» in Crimea after the one in Kiev.Russians acted quickly and deployed special forces in Crimea before the Turkish trained boys/rebels arrived.The flight was diverted.Days before the Crimean intervention the idiot Turkish foreign minister declared the Turkish intervention for the Tatars.After the failed joyride in an extensive telephone talk Sultan Tayip kissed Putin’s ass thanking him and declaring the matter of Crimea an internal Ukrainian policy issue.
    Then Halik Inalcik gave an interesting interview in milligazete.He said in a way that Putin after the Crimea will come for the Bosporus straights.The Russian bear comes again.
    The articles are http://www.counterpunch.org/2014/03/04/crimea-river/

    http://m.milligazete.com.tr/haber_detay.php?id=312087

    https://archive.moe/int/thread/21565390/

  13. Β.Α. on

    «Erdogan, who is Islamist to the core, who once famously declared that «the mosques are our barracks, the domes our helmets, the minarets our bayonets, and the faithful our soldiers«

    http://www.huffingtonpost.com/stanley-weiss/its-time-to-kick-erdogans_b_9300670.html


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: