Αντι-μνήμη και αμφισβήτηση

2-6-2013 kATHIMERINIΤην Κυριακή 2 Ιουνίου, η εφημερίδα «Καθημερινή» δημοσίευσε δύο κείμενα (ένα δικό μου και ένα του κ. Χριστόπουλου) για το ζήτημα της ποινικοποίησης της Άρνησης της Γενοκτονίας, με αφορμή τον αντιρατσιστικό νόμο.  

Το άρθρο του κ Δημητρη Χριστοπουλου  είχε ως τίτλο:» Ο πραγματικός αντιρατσισμός»  ενώ το δικό μου «Αντι-μνήμη και αμφισβήτηση«. Το παραθέτω στη συνέχεια:

σάρωση0012

 

Αντι-μνήμη και αμφισβήτηση

Το πρόσφατο θέμα σχετικά με την ποινικοποίηση της άρνησης των αναγνωρισμένων από το ελληνικό κράτος γενοκτονιών (Εβραίων, Αρμενίων, Ποντίων, Μικρασιατών) έφερε στην επιφάνεια ένα καλά κρυμμένο μυστικό, τεχνηέντως απωθημένο, που βρισκόταν όμως στην ίδια τη βάση πάνω στην οποία συγκροτήθηκε οριστικά μετά το 1922 η σύγχρονη ελλαδική κοινωνία. Οι ελληνικές ελίτ (κυβερνητικές αλλά και της Αριστεράς) επέλεξαν να απωθήσουν τα ζητήματα αυτά για πολλές δεκαετίες.

Μόνο στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 και λόγω των αλλαγών που επέφερε η εμφάνιση της κοινωνίας των πολιτών, άρχισαν οι οργανώσεις των θυμάτων να θέτουν τα ζητήματα αυτά. Με το αίτημα που διατύπωσαν για την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν από τον τουρκικό εθνικισμό την περίοδο 1914-1923, αλλά και με την κριτική που άσκησαν, τόσο προς τις ελλαδικές ελίτ για την αρνητική τους στάση όσο και προς τον σταλινισμό για τη μεταχείριση αυτών που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ, αμφισβήτησαν το σύνολο των κυρίαρχων ιδεολογημάτων. Πέτυχαν την αναγνώριση της γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων, κλείνοντας σε συμβολικό επίπεδο τις μεγάλες εκκρεμότητες -πολιτικές και ιδεολογικές- που είχαν οι προσφυγικοί πληθυσμοί με το ελληνικό κράτος.

Όμως το πρόβλημα μεταφέρθηκε στον χώρο της ιστοριογραφίας. Η πλειονότητα των ιστορικών (δεξιοί, αριστεροί και μοντέρνοι) είτε απέφυγαν την εμπλοκή είτε είδαν υπεροπτικά την κίνηση είτε στάθηκαν εξαρχής αρνητικοί προς τους «νέους» προβληματισμούς. Διαμορφώθηκε μια ενστικτώδης υπόγεια άρνηση της γενοκτονίας, που σήμερα έχει παραχωρήσει τη θέση της στον αγνωστικισμό. Το κενό κάλυψε μια νεαρή ιστοριογραφική σχολή -με πολλές εσωτερικές διαφωνίες και αποχρώσεις- που βγήκε από τους κόλπους των προσφυγικών οργανώσεων και πήρε αποστάσεις από τους «παλιούς», διαδίδοντας τη γνώση για τα επίμαχα εκείνα ιστορικά γεγονότα, συνεργαζόμενη με σημαντικούς Τούρκους αντιεθνικιστές ιστορικούς.

Οι διαφωνίες που ενυπάρχουν στην κοινότητα των Ελλήνων ιστορικών και οι σκληροί πόλεμοι για τη μνήμη και την Ιστορία αγγίζουν τον πυρήνα διαμόρφωσης της νεοελληνικής ιδεολογίας.

Παρότι πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια από την πρώτη αναγνώριση (1994), εντούτοις ακόμα η συζήτηση δεν έχει ανοίξει. Με αποτέλεσμα να εκχωρείται χώρος σε μια δημόσια αφήγηση, εν πολλοίς απλοϊκή, καθώς και στην εκμετάλλευση των ιστορικών γεγονότων από διάφορες πολιτικές ομάδες.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια πολύ πιο δύσκολη κατάσταση από αυτή που αντιμετώπισε η Γαλλία όταν συζητούσε για το ζήτημα της ποινικοποίησης της άρνησης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, όπου είχε προηγουμένως θεσπιστεί η απαγόρευση της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Οπότε, διαπραγματεύτηκαν στο νέο θεωρητικό πλαίσιο μόνο τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Σε εμάς είναι επισήμως αναγνωρισμένες οι Γενοκτονίες των Εβραίων, των Αρμενίων, των Ποντίων και των Μικρασιατών. Για λόγους ηθικούς και όχι μόνο, δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός σε προνομιούχες και μη γενοκτονίες. Αρα, ό,τι γίνει θα γίνει για όλες.

Από την άλλη, πώς μπορεί να προστατευτεί η μνήμη των θυμάτων από έναν επιθετικό θύτη που επιδιώκει την αναθεώρηση της Ιστορίας (π.χ., επίσημη Τουρκία) και τι πρέπει να γίνει με την περίπτωση του ανερχόμενου νεοναζισμού;

Όπως και να έχει το θέμα, το κέρδος για την ιστορική επιστήμη είναι ότι, επιτέλους, με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, άνοιξε η συζήτηση για τα θέματα αυτά.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός.

17 comments so far

  1. kokkonis on

    Δεν φαίνεται να έχει όντως ανοίξει η συζήτηση αλλού στην κοινωνία, έξω από τα ιστολόγια. Στον δημόσιο βίο μάλλον υπάρχουν διαξιφισμοί χαρακτηρισμών, ρηχών και προσβλητικών. Μήπως επί του παρόντος η ελληνική κοινωνία είναι ανώριμη για οτιδήποτε περισσότερο από συχνές και μικρής έντασης εκτονώσεις;

  2. Βλάσης Αγτζίδης on

    Έχετε δίκιο. Η συζήτηση δεν έχει ανοίξει όπως θα έπρεπε. Από την άλλη όμως, ένα θέμα που μέχρι πρόσφατα ενδιέφερε ελάχιστους σήμερα συζητιέται περισσότερο. Νομίζω ότι η ευθύνη βαραίνει κάποιους πολύ συγκεκριμένους κύκλους ιστορικών που εμφανίζουν μια ανελαστικότητα στη συμπεριφορά τους και παραμένουν προσηλωμένοι με ιδιαίτερη εμμονή σε παλιές απόψεις.

  3. παρέμβαση on

    Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

    Μήνυμα της Π.Ο.Ε. εν όψει της συζήτησης στη Βουλή των προτάσεων νόμου για την καταπολέμηση του ρατσισμού
    Εν όψει της συζήτησης στη Βουλή των προτάσεων νόμου για την καταπολέμηση του ρατσισμού, η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος ανακοινώνει:

    Αν στον νόμο που τελικώς θα ψηφισθεί, θεσπισθεί ως ποινικώς διωκτέα και κολάσιμος πράξη ο δημόσιος εγκωμιασμός ή κακόβουλη άρνηση των γενοκτονιών, στην περίπτωση αυτή θεωρεί αυτονόητο ότι πρέπει στον υπό ψήφιση νόμο να υπαχθεί κάθε γενοκτονία που έχει αναγνωρισθεί από την Ελληνική Βουλή, όπως βεβαίως η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

    Ο Πρόεδρος
    Γεώργιος Παρχαρίδης
    Καθηγητής Ιατρικής Α.Π.Θ.

  4. Βλάσης Αγτζίδης on

    Mια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση και μια εξ ίσου ενδιαφέρουσα συζήτηση στο:

    Περί αρνήσεως γενοκτονίας πολεμικός
    Δημοσιευθηκε 28/05/2013. Συγγραφεας: Αθ. Αναγνωστόπουλος 42 Comments

    http://anamorfosis.net/blog/?p=7270

  5. Π on

    Κοινό ψήφισμα εξέδωσαν οι Ποντιακοί Σύλλογοι του Νομού Πιερίας εν όψει της συζήτησης για το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και της ποινικοποίησης ή μη της άρνησης των Γενοκτονιών.

    Συγκεκριμένα το ψήφισμα αναφέρει:

    Σχετικά με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο το οποίο πρόκειται να έλθει προς ψήφιση στη Βουλή, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό, εκτός των άλλων διατάξεων που θα περιέχει, να περιλαμβάνει οπωσδήποτε την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών.

    Τόσο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, έτσι όπως αυτές αναγνωρίστηκαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, όσο και των Αρμενίων, Ασσυρίων, καθώς και του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, και όπου αλλού διαπράχθηκε αυτό το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας.

    Οι Γενοκτονίες εξέφραζαν την συστηματική προσπάθεια αφανισμού ολόκληρων λαών, ήταν εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας για τα οποία δεν υπάρχει παραγραφή.

    Απέναντι σε αυτές τις φρικαλεότητες, στην απίστευτη βαρβαρότητα, η μόνη θωράκιση του πολίτη ώστε να μη ξανασυμβούν, να προστατευτεί από τις ιδεολογίες του θανάτου, για να θωρακιστούν οι κοινωνίες απέναντι στα εγκλήματα αυτά, για να μη συνεχίζεται η γενοκτονία της Μνήμης, αποτελεί ασπίδα η ψήφιση νόμου που θα περιλαμβάνει την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών.

    Όπως αναφέρει και η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association for Genocide Scholars- IAGS ), που ενέκρινε στις 16 Δεκεμβρίου 2007 ψήφισμα για την Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας και των Ασσυρίων,: «η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που επιφυλάσσει στους δράστες της γενοκτονίας την ατιμωρησία και αποδεδειγμένα προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές γενοκτονίες».

    Γι’ αυτό πέρα από ωραίες φράσεις, από καταθέσεις στεφάνων, θα πρέπει τα κόμματα και οι εκπρόσωποί τους να δεσμευτούν συγκεκριμένα, καταδικάζοντας τους αρνητές των γενοκτονιών όπως τις υιοθέτησε η γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 8.12.1948 και όπως αυτές χαρακτηρίστηκαν, όσον αφορά στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, με αποφάσεις της Ελληνικής Βουλής.

    Μέσες λύσεις ή τακτικές δεν υπάρχουν.

    Οι Ποντιακοί Σύλλογοι του Ν. Πιερίας

    – Μορφωτικός – Ποντιακός Σύλλογος «Αλέξανδρος Υψηλάντης» Νέας Τραπεζούντας
    – Ποντιακός Πολιτιστικός Σύλλογος «Άργος» Αγίου Ιωάννου
    – Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αλωνίων Πιερίας «Διογένης ο Κυνικός»
    – Ένωση Ποντίων Ν. Πιερίας
    – Πολιτιστικός Αναπτυξιακός Σύλλογος Νεότητας Εξοχής Μορφωτικός Ποντιακός Σύλλογος Κορινού «Εύξεινος Πόντος»
    – Ποντιακός Σύλλογος Κατερίνης «Παναγία Σουμελά»
    – Λαογραφικός Μορφωτικός Ποντιακός Σύλλογος Νεοκαισάρειας «Ο Πόντος»
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Πλατανακίων «Ο Πόντος»
    – Λαογραφικός Σύλλογος Διάδοσης της Ποντιακής Παράδοσης «Ο Πυρίχειος» Σφενδάμης Πιερίας
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Σεβαστής
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Σιδηροδρομικού Σταθμού Κατερίνης
    – Ποντιακός Σύλλογος Μακρυγιάλου «Ο Πόντος»
    – Σύλλογος Μακρυγιάλου «Η στέγη της αγάπης»,
    – Κοινότητα Νέων Π. Ελευθεροχωρίου
    – Σύλλογος Ν. Κεραμιδίου «Μακεδονία»
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Κουκιοτών «Αγ. Ιωάννης Πρόδρομος»
    – Ιστορικός Πολιτιστικός Ποντιακός Σύλλογος Νεοκαισάρειας Κατερίνης «Κοτζά-Αναστάς»

  6. Βλάσης Αγτζίδης on

    Η γέννηση της γενοκτονίας
    Του Ηλια Μαγκλινη

    Γενοκτονία: εκ του «γένος» και «κτείνω» (σκοτώνω). Σύνθετη ελληνική λέξη για την οποία πολλή κουβέντα γίνεται τελευταία: το εβραϊκό Ολοκαύτωμα, η αναγνωρισμένη από την ελληνική Βουλή Γενοκτονία του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού ή η Αρμενική Γενοκτονία και οι αντιδράσεις της Τουρκίας απέναντι σε ξένα Κοινοβούλια που την αναγνωρίζουν. Αρνητές γενοκτονιών, νομοσχέδια που προβλέπουν την ποινικοποίηση της άρνησης μιας γενοκτονίας – έννοια απόλυτα συνυφασμένη με τον ταραγμένο 20ό αιώνα, η οποία μας ακολουθεί ακόμα. Πώς όμως και πότε ακριβώς προέκυψε ως όρος;

    Εδώ υπάρχει ένα μικρό παράδοξο. Παρότι ελληνικός όρος, δεν χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά, αλλά στα αγγλικά (genocide). Το 1944, στο βιβλίο «Η διοίκηση του Αξονα στην κατεχόμενη Ευρώπη», ο Αμερικανός νομικός Ραφαέλ Λέμκιν χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον νεολογισμό «γενοκτονία» ανατρέχοντας για τη δημιουργία του στην ελληνική γλώσσα. (Είχε προτείνει και έναν εναλλακτικό όρο, αντλημένο επίσης από την ελληνική γλώσσα: «εθνοκτονία».) Ηδη από το 1933, σε ένα διεθνές συνέδριο, ο Λέμκιν είχε προτείνει τη θέσπιση διεθνούς συνθήκης που θα προέβλεπε την τιμωρία κάθε είδους επιθέσεων εις βάρος εθνικών, θρησκευτικών και εθνοτικών ομάδων.

    Νυρεμβέργη
    Το 1945, στη δίκη των ναζί εγκληματιών στη Νυρεμβέργη, εκτός από τον όρο «γενοκτονία», χρησιμοποιήθηκε ο επίσης κομβικός όρος «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Ακολούθησαν ζυμώσεις στους κόλπους του ΟΗΕ και, τρία χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1948, θεσπίστηκε στη Γενική Συνέλευση η «Συνθήκη για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας», η οποία αποτελείται από 19 άρθρα. Η συνθήκη διακηρύττει ότι «η γενοκτονία, συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρώ πολέμου, τυγχάνει έγκλημα διεθνούς δικαίου» και οι συμβαλλόμενοι «αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να προλαμβάνουν και να τιμωρούν τούτο». Στο άρθρο 2 δινόταν ο ορισμός της γενοκτονίας: «οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις οι οποίες διαπράττονται με την πρόθεση καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας α) ανθρωποκτονία μελών της ομάδας, β) πρόκληση βαρείας σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας, γ) με πρόθεση επιβολής επί της ομάδας συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει, δ) επιβολή μέτρων που σκοπεύουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας, ε) διά της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα». Επιπροσθέτως, η συνθήκη καθιστούσε σαφές ότι όσοι συμμετέχουν, εμμέσως ή αμέσως, σε ένα τέτοιο έγκλημα τιμωρούνται «ανεξαιρέτως αν έδρασαν με συνταγματικότητα, με δημόσια εντολή ή ατομικά». Μάλιστα, «τα άτομα που διέπραξαν γενοκτονία… θα τιμωρούνται ανεξάρτητα αν είναι μέλη κυβέρνησης, κρατικοί λειτουργοί ή ιδιώτες», ενώ θα δικάζονται «στη χώρα που έχει διαπραχθεί το αδίκημα ή σε κάποιο διεθνές ποινικό δικαστήριο που θα γίνει αποδεκτό από τους συμβαλλόμενους…».

    Οπως γράφει στο συλλογικό έργο «Crimes of War. What the Public should know» (Norton & Company, 1999) η Diane F. Orentlicher, καθηγήτρια του Δικαίου και διευθύντρια του Γραφείου Ερευνών Εγκλημάτων Πολέμου στο Washington College of Law (American University), η ερμηνεία του όρου από τον ΟΗΕ περιόριζε δραστικά αυτό που είχε αρχικά στον νου του ο Λέμκιν, καθώς ο τελευταίος δεν αρκούνταν στον βιολογικό αφανισμό μιας φυλής. «Γενικά, η έννοια της γενοκτονίας δεν σημαίνει απαραιτήτως την άμεση καταστροφή ενός έθνους», γράφει ο Λέμκιν, τονίζοντας ότι η γενοκτονία δεν είναι μονάχα οι «μαζικοί φόνοι» αλλά και μια πιο σταδιακή διαδικασία που μπορεί να περιλαμβάνει τον πολιτισμικό αφανισμό μιας φυλής ή εθνοτικής ομάδας, πολύ πριν φτάσουμε στον βιολογικό.

    Η Orentlicher υπογραμμίζει ακόμα ότι από την τελική εκδοχή της συνθήκης του ΟΗΕ αφαιρέθηκαν δύο βασικές παράμετροι: πρώτον, η δίωξη πολιτικών ομάδων και, δεύτερον, η έννοια της «πολιτισμικής γενοκτονίας: η καταστροφή μιας ομάδας μέσα από την επιβεβλημένη αφομοίωσή της από την κυρίαρχη κουλτούρα».

    Με εξαίρεση μεμονωμένες δίκες ναζί εγκληματιών (με πιο χαρακτηριστική εκείνη του Αϊχμαν το 1961 στο Ισραήλ), χρειάστηκε να φτάσουμε στη δεκαετία του ’90 για να λειτουργήσουν για πρώτη φορά διεθνή δικαστήρια που θα εξέταζαν «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», όπως μετά την οργανωμένη απόπειρα εθνοκάθαρσης στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα κ.ά. Επίσης, η πρώτη σχετική ετυμηγορία που ανακοινώθηκε από διεθνές δικαστήριο ήταν για τους υπαίτιους της γενοκτονίας που διαπράχθηκε στη Ρουάντα το 1994.

    Ωστόσο οι διαφωνίες μεταξύ ιστορικών, πολιτικών επιστημόνων, αλλά και μεταξύ κρατών, πάνω σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μαζικών σφαγών και αν αυτές εμπίπτουν στον ορισμό της γενοκτονίας, αφθονούν. Ενδεικτικά: η εθνοκάθαρση συνιστά γενοκτονία; Οι σφαγές των Κούρδων αμάχων στο βόρειο Ιράκ (50.000 θύματα); Οι εκτοπίσεις και οι μαζικές σφαγές ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου τον 19ο αιώνα; Οι σφαγές που διέπραξαν οι Βέλγοι αποικιοκράτες στο Κονγκό;

    Καταστροφή της μνήμης
    Στο συλλογικό έργο «Century of Genocide» (Garland Publishing, 1997) αναφέρονται, μεταξύ των άλλων, οι περιπτώσεις της σφαγής της φυλής των Χερέρο από τους Γερμανούς αποικιοκράτες (Νοτιοδυτική Αφρική, 1904 – αποκαλούμενη «η πρώτη γενοκτονία»), ο επιβληθείς λιμός στην Ουκρανία απ’ το σταλινικό καθεστώς (1932-33, 7-12 εκατομμύρια νεκροί), οι σφαγές στην Ινδονησία (1965-66), στο Ανατολικό Τιμόρ (1975), στο Μπανγκλαντές (1971), στο Μπουρούντι (1972), στην Καμπότζη (1975-79) κ.ά. Αιματηρά συμβάντα τα οποία όμως είναι, εν πολλοίς, άγνωστα ή λησμονημένα. Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι το τελικό στάδιο μιας συστηματικής γενοκτονίας είναι η «άρνηση» (Τουρκία για Αρμενική Γενοκτονία) και η λήθη: δεν συνέβη ποτέ, οι επιζήσαντες ψεύδονται. «Ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους;», είχε ρωτήσει ο Χίτλερ, ρητορικά, στο Ράιχσταγκ όταν, έστω και εμμέσως, είχε αρχίσει να γίνεται λόγος στη ναζιστική Γερμανία για την εξόντωση της εβραϊκής φυλής. Και είχε δίκιο – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον (οι Αρμένιοι χρειάστηκε να μοχθήσουν πολύ για να βγει προς τα έξω η τραυματική ιστορία τους). Πράγματι, μια γενοκτονία δεν ολοκληρώνεται με τον βιολογικό αφανισμό ενός έθνους ή φυλής αλλά με την καταστροφή της κουλτούρας και της μνήμης της. Ο Λέμκιν το είχε προβλέψει από πολύ νωρίς.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/06/2013_523777

  7. Βλάσης Αγτζίδης on

    Πλαστογράφοι της Ιστορίας Ιδέες, παλιές και νέες

    Από τον Θανάση Γιαλκέτση

    Η άρνηση της ναζιστικής γενοκτονίας, η άρνηση δηλαδή ορισμένων να πιστέψουν την ιστορική αλήθεια της εξόντωσης εκατομμυρίων Εβραίων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν είναι ένα φαινόμενο των τελευταίων χρόνων. Εκδηλώνεται ήδη από τότε που έγινε γνωστή αυτή η τραγωδία, που συντελέστηκε στην καρδιά της Ευρώπης.

    Ο Πρίμο Λέβι, στον πρόλογο του βιβλίου του «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν» (Αγρα, 2000), σημείωνε ότι τις πρώτες ειδήσεις για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης πολλοί έτειναν να τις αρνηθούν εξαιτίας της υπερβολής τους. Εμοιαζε έτσι να επιβεβαιώνεται η πρόβλεψη που έκαναν οι ίδιοι οι ναζί. Οι στρατιώτες των Ες-Ες, θυμίζει ο Λέβι, διασκέδαζαν με το να προειδοποιούν κυνικά τους κρατούμενους: «Οποιοδήποτε τέλος και εάν έχει αυτός ο πόλεμος, τον πόλεμο εναντίον σας τον έχουμε κερδίσει εμείς.

    Κανείς από σας δεν θα μείνει για να μεταφέρει τη μαρτυρία, αλλά ακόμη και αν κάποιος σωθεί, κανείς δεν θα τον πιστέψει. Ισως υπάρξουν υποψίες, συζητήσεις, έρευνες ιστορικών, αλλά καμιά βεβαιότητα, γιατί μαζί μ’ εσάς θα καταστρέψουμε και τις αποδείξεις. Και στην περίπτωση ακόμη που κάποιες αποδείξεις θα σώζονταν και κάποιος από σας θα επιζούσε, ο κόσμος θα πει πως τα γεγονότα που διηγείστε είναι υπερβολικά τερατώδη για να γίνουν πιστευτά». Ηδη το 1948, στη Γαλλία, ένας φασίστας συγγραφέας, ο Μορίς Μπαρντές, υποστήριξε ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι μια επινόηση της προπαγάνδας των συμμάχων, που θέλουν έτσι να συγκαλύψουν τις δικές τους ευθύνες για τους βομβαρδισμούς της Δρέσδης, του Τόκιο και της Χιροσίμα. Την ίδια χρονιά, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Πάρκερ Γιόκεϊ ισχυρίστηκε ότι τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης είναι εβραϊκό ψεύδος, ένα όπλο του εβραϊσμού στον πόλεμο που διεξάγει εναντίον του δυτικού πολιτισμού. Στη Γαλλία, στον δρόμο του ιστοριογραφικού αναθεωρητισμού βάδισε, παράδοξα, ακόμη και ένας πρώην κρατούμενος στο Μπούχενβαλντ, ο Πολ Ρασινιέ.

    Τα πιο γνωστά ονόματα αρνητών του Ολοκαυτώματος είναι εκείνα του Πιερ Γκιγιόμ, που διηύθυνε το βιβλιοπωλείο La Vieille Taupe και ανήκε στον χώρο της Ακροαριστεράς, και του Ρομπέρ Φορισόν, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Λιόν. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Φορισόν έγινε ο κύριος εκπρόσωπος ενός αρνητισμού βασιζόμενου στην αμφισβήτηση ορισμένων από τα ντοκουμέντα, τα ημερολόγια, τα απομνημονεύματα, τα γραπτά τεκμήρια των ναζιστικών εγκλημάτων. Προσπάθησε, για παράδειγμα, να καταδείξει ότι το ημερολόγιο της Αννας Φρανκ δεν ήταν αυθεντικό, αλλά κατασκευάστηκε εκ των υστέρων. Το 1980, ο Φορισόν υποστήριξε από τις στήλες της «Le Monde» ότι δεν υπήρξαν θάλαμοι αερίων, προκαλώντας τις ζωηρές αντιδράσεις πολλών Γάλλων ιστορικών.

    Ο Νόαμ Τσόμσκι υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Φορισόν στην ελευθερία του λόγου. Ο Τσόμσκι έγραψε μάλιστα τον πρόλογο στο βιβλίο του Φορισόν «Mémoire en defence contre ceux qui m’ accusent de falsifier l’ histoire», διευκρινίζοντας ότι δεν είχε διαβάσει το βιβλίο και ότι ουσιαστικά ήθελε να υπερασπιστεί την ελευθερία της έκφρασης, όποιες και αν είναι οι απόψεις που εκφράζει ο συγγραφέας.
    Ο Πιερ Βιντάλ-Νακέ έγραψε τότε δημόσια στον Τσόμσκι, λέγοντάς του ότι, παρά την καλή του πρόθεση, με τον πρόλογό του κατέληγε να δίνει κύρος και νομιμοποιήσει στις θέσεις ενός πλαστογράφου της Ιστορίας. Αργότερα ο Τσόμσκι, χωρίς να αποκηρύξει αυτά που έγραψε, εξέφρασε τον σκεπτικισμό του για τη χρήση που τους έγινε. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1979, το Institute for Historical Review –που δημιουργήθηκε από Αμερικανούς ρατσιστές και αντισημίτες- οργάνωσε ένα διεθνές συμπόσιο και προκήρυξε έπειτα ένα χρηματικό βραβείο, που θα δινόταν σε όποιον κατόρθωνε να αποδείξει ότι οι θάλαμοι αερίων υπήρξαν πραγματικά. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Λος Αντζελες θα υποχρεώσει το «Ινστιτούτο» να πληρώσει έναν πρώην κρατούμενο του Αουσβιτς, του οποίου την τεκμηρίωση οι «κριτές» είχαν θεωρήσει ανεπαρκή.

    Ενας παράγοντας που συνέβαλε στο να γίνουν γνωστές στο ευρύ κοινό οι θέσεις των αρνητών της ναζιστικής γενοκτονίας ήταν και οι δίκες που έγιναν με βάση νομοθεσίες οι οποίες ποινικοποιούν τη δημόσια έκφραση και προπαγάνδιση των απόψεών τους. Χάρη σε αυτές τις δίκες, οι πλαστογράφοι της Ιστορίας εμφανίστηκαν σαν θύματα, σαν διωκόμενοι υπερασπιστές της ελευθερίας της έκφρασης. Το 1985 καταδικάστηκε στον Καναδά ο Ερνστ Ζάντελ (αλλά το 1992 το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο με βάση τον οποίο καταδικάστηκε). Πιο γνωστή είναι η υπόθεση του Ροζέ Γκαροντί.

    Ο Γάλλος μαρξιστής φιλόσοφος, επί δεκαετίες ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού κόμματος, μεταστράφηκε έπειτα και έγινε καθολικός, ενώ στη συνέχεια έγινε οπαδός του Ισλάμ. Το 1996, ο Γκαροντί θα καταδικαστεί με βάση τον νόμο Γκαϊσό (τον γαλλικό νόμο που ποινικοποιεί την άρνηση των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας), για ένα βιβλίο με το οποίο επιτίθεται στον «μύθο» του Ολοκαυτώματος, τον οποίο αξιοποιεί το Ισραήλ για να νομιμοποιεί την εγκληματική του πολιτική. Μεγάλη δημοσιότητα πήρε και η δίκη στο Λονδίνο, που τερματίστηκε το 2000, στην οποία ο Ντέιβιντ Ιρβινγκ είχε ζητήσει την καταδίκη για συκοφαντική δυσφήμηση της Αμερικανίδας ιστορικού Ντέμπορα Λίπσταντ, που τον είχε χαρακτηρίσει αρνητή του Ολοκαυτώματος. Το βρετανικό δικαστήριο έκρινε ότι ο ενάγων, δηλαδή ο Ιρβινγκ, ήταν αντισημίτης και είχε διαστρεβλώσει τα ιστορικά γεγονότα. Εξάλλου, το 1992, σε μια συγκέντρωση ακροδεξιών και νεοναζιστών που έγινε στη Γερμανία, ο Ιρβινγκ είχε δηλώσει ότι οι θάλαμοι αερίων στο Αουσβιτς ήταν ένα ψέμα που κατασκευάστηκε μετά τον πόλεμο.

    Το 2006, ο Ιρβινγκ θα καταδικαστεί και θα φυλακιστεί στην Αυστρία, όπου υπάρχει σχετική νομοθεσία. Οταν, το 2007, ο τότε Ιταλός υπουργός Δικαιοσύνης πρότεινε ένα σχέδιο νόμου που προέβλεπε την καταδίκη, ακόμη και με ποινή φυλάκισης, όσων αρνούνται την ιστορική ύπαρξη της ναζιστικής γενοκτονίας, πολλοί σημαντικοί ιστορικοί αντέδρασαν και εξέφρασαν δημόσια την αντίθεσή τους και τις ανησυχίες τους. Υποστήριξαν ότι ένα τόσο σοβαρό κοινωνικό και πολιτισμικό πρόβλημα, όπως είναι ο αρνητισμός και η πιθανή διάδοση των θέσεών του κυρίως στους νέους, δεν αντιμετωπίζεται στα δικαστήρια και με την απειλή καταδίκης και φυλάκισης. Η μάχη πρέπει να δοθεί στο πεδίο των ιδεών, στην εκπαίδευση, στην κοινωνία και στον πολιτικό στίβο.

    Το να υποκαταστήσουμε αυτήν την αναγκαία πολιτισμική, ιδεολογική, ηθική και πολιτική μάχη με την απειλή του νόμου και τη δικαστική πρακτική φαίνεται να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για διάφορους λόγους. Πρώτα απ’ όλα προσφέρει στους αρνητές –όπως ήδη έχει συμβεί- τη δυνατότητα να εμφανίζονται σαν υπερασπιστές της ελευθερίας της έρευνας και της ελευθερίας της έκφρασης. Επειτα τείνει να καθιερώνει μια κρατική αλήθεια για το ιστορικό παρελθόν, με πιθανή συνέπεια να πετύχει το αντίθετο από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, δηλαδή να καταλήξει να θέσει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ιστορική αλήθεια.

    Κάθε αλήθεια που επιβάλλεται από την κρατική εξουσία (ο «αντιφασισμός» στην πρώην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, ο σοσιαλισμός και ο μαρξισμός λενινισμός στα κομμουνιστικά καθεστώτα, η άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων στην Τουρκία, η σιωπή για τα γεγονότα της πλατείας Τιαν Αν Μεν στην Κίνα κ.ο.κ.) δεν μπορεί παρά να υπονομεύει την εμπιστοσύνη στην ελεύθερη αντιπαράθεση θέσεων και στην ελεύθερη ιστοριογραφική και πνευματική έρευνα.
    09/06/2013

    http://www.efsyn.gr/?p=59173

  8. Βλάσης Αγτζίδης on

    Από την καπηλεία των νεοναζί στην πρόκληση-αμφισβήτηση του Γ.Μαργαρίτη….

    Τη στιγμή που για πρώτη φορά οι νεοέλληνες νεοναζί της «Χρυσής Αυγής» προσπάθησαν με δύο ξεχωριστές εκδηλώσεις τους στο Κορδελό και στο Μενίδι να καπηλευτούν το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας, βρήκαν απρόσμενο συμπαραστάτη τον αμετροεπή στρατευμένο ιστορικό Γιώργο Μαργαρίτη (καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο ΑΠΘ της πρωτεύουσας των προσφύγων και υποψήφιο βουλευτής του ΚΚΕ) ο οποίος με ευχαρίστηση του εκχώρησε το ιστορικό γεγονός….

    Ο Μαργαρίτης δημοσίευσε στην εφημερ. «Εφημερίδα των Συντακτών» (10 Ιουνίου 2013 σελ. 9) ένα εμετικό κείμενο που αμφισβητεί ευθέως τη Γενοκτονία -προσβάλλοντας έτσι και το κόμμα στο οποίο ανήκει, το οποίο ψήφισε και τις δύο Ημέρες Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής (1994 για τον Πόντο, 1998 για όλη τη Μικρά Ασία).

    ………..

    Το ερώτημα είναι:
    -Ο οργανωμένος προσφυγικός χώρος έχει τη δυνατότητα να απαντησει επί της ουσίας στο κείμενο αυτό, καταγγέλοντας παράλληλα και τη καπηλεία της «Χρυσής Αυγής»;
    -Μπορεί να τεκμηριώσει τη σημασία της τραυματικής του ιστορικής εμπειρίας και να την προστατεύσει από τους κάθε λογής μνησίκακους νεοέλληνες;

    Προσωπικά έχω ήδη απαντήσει με κείμενο που έχω αποστείλει στην εφημερίδα.

  9. Βλάσης Αγτζίδης on

    http://www.efsyn.gr/?p=61612

    Για τη Γενοκτονία στην Ανατολή και τη νεοελληνική αντίδραση

    Του Βλάση Αγτζίδη*

    Η πρόσφατη συζήτηση που έγινε με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και αφορούσε την ποινικοποίηση ή μη την αναγνωρισμένων Γενοκτονιών από το ελληνικό κράτος, έφερε στην επιφάνεια απωθημένες μνήμες, άγνωστες σελίδες της Ιστορίας, διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις και θύμισε τον τρόπο με τον οποίο υποδέχτηκε η «μητέρα-πατρίδα» τους πρόσφυγες του 1922 και συνειδητά αποφάσισε να «εξορίσει» από τη συλλογική μνήμη μια τραυματική ιστορική εμπειρία. Ο κατασταλτικός και ρατσιστικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι πρόσφυγες του ’22 από τις ελλαδικές ελίτ και η απόκλιση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους από τα συμφέροντα του ελλαδικού Βασιλείου δεν άφησαν και πολλά περιθώρια για ενσωμάτωση και της δικής τους ιστορικής εμπειρίας στο συλλογικό εθνικό αφήγημα.

    Κατάλληλες συνθήκες θα δημιουργηθούν μόλις τη δεκαετία του ΄80. Διαμορφώθηκε ένα νέο ιστοριογραφικό ρεύμα, προερχόμενο από τις ομάδες των θυμάτων, που συνομίλησε με τους Τούρκους αντιεθνικιστές ιστορικούς και πρότεινε νέες ερμηνευτικές σταθερές. Ετσι, σε ιδεολογικό επίπεδο ξαναβρέθηκε το νήμα που τους ένωνε με την άλλη Αριστερά, αυτή που βασίζεται στις αναλύσεις των Γληνού, Σκληρού και Λούξεμπουργκ.

    Τα κύρια σημεία διαφοροποίησης της προσφυγικής ερμηνείας από την κατεστημένη ελλαδική είναι τα εξής:

    -Η εθνική εκκαθάριση των χριστιανικών πληθυσμών (Ελλήνων της Ανατολής, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων) από τον μιλιταριστικό τουρκικό εθνικισμό εντάσσεται σε μια αυτόνομη ενδο-οθωμανική διεργασία και όχι στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης. Η Γενοκτονία των ανεπιθύμητων κοινοτήτων, ως ένας τρόπος εθνικιστικής «τακτοποίησης», δρομολογήθηκε λίγο μετά το 1908, αποφασίστηκε το 1911, οργανώθηκε το 1913 και άρχισε να υλοποιείται από το 1914. Η διαδικασία αυτή εισήγαγε στην εμπειρία της ανθρωπότητας τη μεθοδευμένη στοχοποίηση πληθυσμών και στην κυνική οργάνωση των σφαγών, κάτι που θα κορυφωθεί με την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας από τους Ναζί –ιδεολογικά συγγενείς των Νεότουρκων- λίγες δεκαετίες αργότερα.

    -Από τα 3,5 περίπου εκατομμύρια των χριστιανών της Ανατολής (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυροχαλδαίων), επέζησαν λίγες δεκάδες χιλιάδες μετά το τέλος των γεγονότων. Ειδικά από την οθωμανική ελληνική κοινότητα, που ξεπερνούσε τα 2 εκατομμύρια, καταμετρήθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα το ’28 λίγο περισσότεροι από 1,2 εκατομμύρια.

    -Από άποψη κατηγοριοποίησης του φαινομένου, η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής μπορεί να συσχετιστεί με τη γενοκτονία των ιθαγενών της Αμερικής και της Αυστραλίας από τους Αγγλοσάξονες, των νοτιοαμερικάνων από τους Ισπανούς, των Εβραίων από τους Γερμανούς, των μουσουλμάνων από τους Σέρβους και των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς.

    Ενδιαφέρον έχει το πως αντιμετώπισε ο παραδοσιακός πολιτικός χώρος τα αιτήματα για αναγνώριση της Γενοκτονίας. Κατ’ αρχάς ο κοινοβουλευτικός κόσμος αποφάσισε το 1994 και το 1998 να αναγνωρίσει ομοφώνως τις Γενοκτονίες. Υπό την πλήρη συμφωνία του σοσιαλδημοκρατικού ΠΑΣΟΚ, της κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας και της Αριστεράς (ΚΚΕ και Συνασπισμός), ενώ απουσίαζε τότε από το κοινοβουλευτικό πολιτικό προσκήνιο κάθε ίχνος ακροδεξιάς.

    Στη συνέχεια, η Δεξιά και η Ακροδεξιά που ιστορικά υπήρξαν οι μεγαλύτεροι εχθροί του προσφυγικού ελληνισμού καθ’ όλο το Μεσοπόλεμο και έως το 1981, φάνηκε ότι ενσωμάτωναν εργαλειακά και εύκολα -αμνήμονες ούσες- τα προσφυγικά αιτήματα. Ειδικά, όσον αφορά την Ακροδεξιά, που έλκει την καταγωγή της από τη μεταξική αντιμικρασιατική παράδοση και αναπτύσσεται ραγδαία στις μέρες μας υπό τη μορφή του νεοναζιστικού μορφώματος, παρατηρούμε την υιοθέτηση μιας στρατηγικής «δούρειου ίππου». Υπερθεματίζει επί των προσφυγικών αιτημάτων εργαλειοποιώντας τα συνθήματά τους, διαστρεβλώνοντας τελείως το περιεχόμενό τους και προσδίδοντας σ’ αυτά ένα ακραίο σοβινιστικό και ρατσιστικό περιεχόμενο. Συνδυάζει τα αιτήματα αυτά με τη γενικότερη δυσαρέσκεια, την κοινωνική ανέχεια, την ανασφάλεια προτείνοντας ένα ασφαλές εθνικιστικό καταφύγιο ιδεών. Ακολουθεί και σ’ αυτά τα ζητήματα την στρατηγική που πολύ καλά περιέγραψε η Βασιλική Γεωργιάδου: «Απέναντι στους διαμαρτυρόμενους δεν προσφέρει πρόταση πολιτικής αλλά ένα είδος δικαίωσής τους και ανακούφισης, ότι δηλαδή είναι εύλογοι οι λόγοι δυσαρέσκειας τους. Η ακροδεξιά δικαιώνει, με άλλα λόγια, την πολιτική διαμαρτυρία. Συνήθως, τα υπόλοιπα κόμματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής προσπαθούν να απαντήσουν με πολιτικές προτάσεις στα αισθήματα και τις καταστάσεις της διαμαρτυρίας. Η ακροδεξιά, από την άλλη, έχει ως στρατηγικό στόχο να θεμελιώσει αυτά τα αισθήματα δυσαρέσκειας».

    Βοηθό σ’ αυτήν της την προσπάθεια -που προς το παρόν δεν φαίνεται να αποδίδει καρπούς- βρίσκει τη στάση μέρους της Αριστεράς, που δίνει την εντύπωση ότι αποστασιοποιείται καλυπτόμενη από έναν αγνωστικισμό. Κάποιες φορές εμφανίζεται και η γελοιοποίηση και η συκοφάντηση των προσφυγικών αιτημάτων, στάση πολύ επικίνδυνη σε μακροκοινωνικό επίπεδο. Στη στάση αυτή συναντούμε ένα ενδιαφέροντα μετασχηματισμό της παλιάς δυσαρέσκειας που προκαλούσαν οι πρόσφυγες στις «ντόπιες» ελίτ και συνοδεύονταν από κακεντρέχεια και μοχθηρία, σε μια σύγχρονη μνησίκακη στάση, που βασίζεται σε εχθρικά συναισθήματα και σε μια φιλέκδικη διάθεση, που προκύπτει μάλλον από την ασυμφωνία των ερμηνειών.

    Η στάση αυτή, που φαίνεται να προκύπτει από ιδεολογικές ακυρώσεις, εκτός από εξυπηρετική της Ακροδεξιάς στρατηγικής, αντιστρέφει τις αξίες, προσπαθεί να αιτιολογήσει τις Γενοκτονίες, λειτουργεί με τη λογική της «εξίσωσης του αίματος». Προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε μια δυσερμήνευτη στάση, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε μπρος στο φαινόμενο όπου οι αμφισβητημένες παλιές αξίες μένουν στο παρασκήνιο του ψυχισμού χωρίς να γίνονται αντιληπτές και καθορίζουν το θετικό κανονιστικό πλαίσιο αναφοράς. Επί της ουσίας, κάποιοι που επιμένουν στα παλιά ελλαδικά ερμηνευτικά σχήματα και αρνούνται να αποδεχτούν ότι υπάρχουν νέοι τρόποι προσέγγισης, υιοθετούν συμπεριφορές ενεργητικής μνησικακίας ως τρόπο αντιμετώπισης όσων υιοθετούν τις νέες ερμηνείες και προβάλλουν τα ιστορικά δεδομένα που αποκαλύπτουν ότι οι Γενοκτονίες στην Ανατολή υπήρξαν βασικό συστατικό του μετασχηματισμού μιας πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνος-κράτος.

  10. Κατερινιώτης on

    Η εγκληματική φύση του ναζισμού

    Του Γιάνη Γιανουλόπουλου*

    Ο ρατσισμός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ή κυρίως με νομοθετήματα. Τούτο δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ανάγκη και μάλιστα επειγόντως ισχυρής αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Και το σπουδαιότερο, εφαρμογής της. Βεβαίως, ο κύριος στόχος οποιουδήποτε αντιρατσιστικού νόμου πρέπει να είναι οι πράξεις ρατσιστικής βίας και η προτροπή για τη διάπραξή τους, η ρητορική του μίσους.

    Ασφαλώς και πρέπει να προστατεύεται η ελευθερία του λόγου. Μεγάλη προσοχή στο σημείο αυτό. Η Αριστερά δεν είχε πάντοτε και σε όλες τις εκδοχές της τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με αυτή την προσέγγιση. Ελευθερία για όλες τις απόψεις, λοιπόν, και για εκείνες με τις οποίες όχι μόνο διαφωνούμε έντονα, αλλά τις βρίσκουμε άκρως απεχθείς ή και εξοργιστικές. Με μία εξαίρεση: τον ναζισμό. Αυτό που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία είναι η αναβίωση του ναζιστικού λόγου και η συστηματική προσπάθεια της Χρυσής Αυγής (που έχει σαφή ατζέντα) εξοικείωσης του κόσμου με τον λόγο αυτό. Δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με ακροδεξιούς απλώς, ούτε με χουντικούς μόνο, ούτε με φασίστες γενικώς. Εχουμε να κάνουμε με νεοναζί.

    Η εγγενώς εγκληματική φύση του ναζισμού και των βάσεων επί των οποίων εδράζεται, δηλαδή του βιολογικού ρατσισμού (γιατί ο πολιτισμικός ρατσισμός είναι άλλο πράγμα), και μιας ειδικής εφαρμογής της ευγονικής που προβλέπει τη θανάτωση των ανθρώπων με αναπηρίες, έγκειται στο γεγονός ότι στοχοποιεί προς εξόντωση (κάθε είδους εξόντωση, μέχρι την «τελική λύση», αναλόγως τι τους παίρνει να κάνουν σε κάθε ιστορική συγκυρία) άτομα και ομάδες προσώπων, με βάση τη φυλή, την καταγωγή τους το χρώμα του δέρματός τους κ.ο.κ., στοιχεία, δηλαδή, τα οποία, πρώτον, δεν είναι προϊόν επιλογής, δεν επιλέγει κάποιος αν θα γεννηθεί Νιγηριανός ή Αυστραλός, και δεν αλλάζουν. Ακριβώς αυτό είναι που διαφοροποιεί το ναζισμό από άλλους –ισμούς και τον καθιστά περίπτωση μοναδική. Αυτό είναι καίριο και θεμελιώδες ζήτημα.

    Απόψεις έχει ο μοναρχικός και ο αναρχικός, ο κομμουνιστής και ο εθνικιστής, ο χριστιανός και ο μωαμεθανός, ο μιλιταριστής και ο αντιεξουσιαστής, όχι ο ναζιστής. Ο ναζισμός είναι εξ ορισμού προτροπή σε εγκληματικές πράξεις. Ο ρατσιστικός λόγος, συνεπώς, δεν είναι «δικαίωμα» του ρατσιστή. Αν ο λόγος αυτός πρέπει να αντιμετωπιστεί με νόμο, αν πρέπει να γίνει τώρα ή αργότερα ή αν δεν χρειάζεται νόμος, είναι ζήτημα της κοινωνίας να αποφασίσει, με βάση ποιος είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος απάντησης στην απειλή και όχι με βάση την αρχή της ελευθερίας του λόγου του ρατσιστή και του ναζιστή ειδικά. Οχι του οποιουδήποτε αντιδημοκρατικού λόγου. Και αυτό ακριβώς γίνεται αυτή τη στιγμή. Στις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο, τιμωρείται η ρατσιστική βία που είναι και το κύριο ζητούμενο. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, σε πολλές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αυστρία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία κ.α.) τιμωρείται και ο ρατσιστικός λόγος. Σε άλλες χώρες, με διαφορετική νομική παράδοση (στη Βρετανία, στην Ιρλανδία, στις ΗΠΑ) δεν υπάρχει αυτή η απαγόρευση του ρατσιστικού λόγου. Προσφυγές, πάντως, με το σκεπτικό ότι η ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος είναι άρνηση της ελευθερίας του λόγου και συνεπώς ασύμβατη με την Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ (1948) και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1953) έχουν απορριφθεί τόσο από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ όσο και από το Συμβούλιο της Ευρώπης και συγκεκριμένα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

    Με την αυστηρή έννοια του όρου και όχι δημοσιογραφική ή ψηφοθηρική αδεία, γενοκτονία διεπράχθη μόνο μία, από τους ναζί. Διότι εξοντώθηκαν άνθρωποι με βιομηχανικό τρόπο, Εβραίοι και Ρομά, όχι για να τους πάρουν τη γη τους ή την περιουσία τους, δεν τους σκότωσαν ως πολιτικούς αντιπάλους, δεν έσφαξαν στους μισούς για να φύγουν οι άλλοι, αλλά ως κατώτερες φυλές, ως υπανθρώπους ή ως σκουπίδια, όπως αποκάλεσε –και κανένας δεν ενοχλήθηκε- ο Κασιδιάρης τους Ρομά. Ολες οι άλλες, μικρές και μεγάλες, αποτρόπαιες σφαγές, από τις οποίες είναι διάστικτη η ιστορία, εμπίπτουν στις κατηγορίες της εθνοκάθαρσης, των εγκλημάτων πολέμου, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, τα οποία είναι πολύ σοβαρά εγκλήματα. Συνήθως τίθεται το δίλημμα ή θα πούμε κάτι γενοκτονία ή θα πούμε «δε βαριέσαι, τα “χει αυτά ο πόλεμος». Δεν είναι αυτό το δίλημμα. Η «απρόσεκτη» χρήση του όρου γενοκτονία εξυπηρετεί, χωρίς πάντοτε να το επιδιώκουν αυτό οι βιαστικοί και απρόσεκτοι νόμοι, έναν και μόνο στόχο: την άρνηση εν τοις πράγμασι της μοναδικότητας και τη σχετικοποίηση της απόλυτης κτηνωδίας του ναζισμού και του ναζιστικού λόγου.

    (*) Ο κ. Γιανουλόπουλος είναι ιστορικός. Το κείμενο βασίζεται στην παρέμβασή του κατά τη συζήτηση με θέμα «Ρατσισμός και Αντιρατσισμός: Ποια πρέπει να είναι η θέση της Αριστεράς» που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας την περασμένη Τρίτη.

    —————————————

    Στρίβειν διά των… Ποντίων

    Είναι ολοφάνερο το δίλημμα που αντιμετώπισε η Νέα Δημοκρατία σχετικά με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Κατ” αρχάς δέχτηκε με ανακούφιση την πρωτοβουλία Ρουπακιώτη, θεωρώντας ότι θα αποτελεί μια ικανοποιητική απάντηση σε διεθνείς θεσμούς προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και σε αρμόδια όργανα της Ε.Ε., τα οποία από μηνών έχουν διατυπώσει τη δυσφορία τους για την αδράνεια των ελληνικών αρχών απέναντι στο κύμα της ρατσιστικής βίας που ξαπλώνεται σε όλη τη χώρα.

    Για την ακρίβεια, εκείνος που εμφανίστηκε να προωθεί κυρίως το νομοσχέδιο ήταν ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Καραγκούνης, ο οποίος βέβαια είναι νεοδημοκράτης, προσωπική επιλογή του Αντώνη Σαμαρά. Και ήταν ο κ. Καραγκούνης εκείνος ο οποίος έσπευσε να καθησυχάσει τα διεθνή φόρα (όπως το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο) για την επικείμενη κατάθεση ενός πολύ αυστηρού νομοθετικού πλαισίου, το οποίο πρόβλεπε ειδικά μέτρα εναντίον πολιτικών κομμάτων και πολιτικών ηγετών που συλλαμβάνονται να παραβαίνουν την αντιρατσιστική νομοθεσία. Μέχρι και η απαγόρευση του ναζιστικού χαιρετισμού προβλεπόταν. Ηταν το σχέδιο που είχε διαρρεύσει στο «Βήμα» (4.5.2013).

    Γνωρίζουμε σήμερα ότι, κάτω από την πίεση του ακροδεξιού λόμπι στο εσωτερικό της, η Νέα Δημοκρατία έκανε πίσω. Το αστείο –που δεν έχει μέχρι στιγμής επισημανθεί- είναι ότι η κυβέρνηση, απαντώντας στις αιτιάσεις και τις υποδείξεις του επιτρόπου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στο Συμβούλιο της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς ισχυριζόταν τα εξής: «Σχετικά με την Απόφαση-Πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 28.11.2008 για την “καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου”, θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι κατατέθηκε ήδη στις 21.3.2013 από το ΠΑΣΟΚ σχετική πρόταση νόμου στη Βουλή».

    Δηλαδή στις 16.4.2013 που δημοσιεύτηκε αυτή η απάντηση των ελληνικών αρχών η κυβέρνηση πρόβαλε ως δική της την πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ, την οποία ουδέποτε υιοθέτησε!

    Οταν χρειάστηκε να αναδιπλωθεί η Νέα Δημοκρατία, μετά την εσωτερική κρίση που προκλήθηκε στην κυβέρνηση και κάτω από την απειλή ενός διεθνούς διασυρμού, οι επιτελείς του κ. Σαμαρά εμπνεύστηκαν το τερατούργημα, το οποίο εισηγήθηκαν την περασμένη βδομάδα, περιορίζοντας την αντιρατσιστική νομοθεσία στη δίωξη όποιου «επιδοκιμάζει ή υποτιμά τη σοβαρότητα αναγνωρισμένων από την ελληνική βουλή, του ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού, τα οποία αναγνωρίστηκαν από διεθνή ή ελληνικά δικαστήρια με αμετάκλητη δικαστική απόφαση».

    Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς την κουτοπόνηρη σκέψη πίσω από αυτές τις διατυπώσεις. Αφενός μεν ικανοποιείται ένα μέρος των αιτημάτων διεθνών οργανισμών, οι οποίοι επισημαίνουν την αδράνεια της ελληνικής πολιτείας απέναντι στο ρατσιστικό έγκλημα. Αφετέρου, με την ισοδύναμη ποινικοποίηση «γενοκτονιών αναγνωρισμένων από την ελληνική Βουλή», η Νέα Δημοκρατία κλείνει το μάτι σε όσους την τελευταία δεκαετία επιδιώκουν να βάλουν την επιστήμη της Ιστορίας σε ένα νέο καλαπόδι εθνικής ορθότητας, και ταυτόχρονα ικανοποιεί τα αιτήματα των εθνικοφρόνων ποντιακών σωματείων.

    Αλλά ποια σχέση έχει όλο αυτό με την αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας;

    Για την ιδιαιτερότητα των εγκλημάτων του ναζισμού παραπέμπουμε στις παρατηρήσεις του ιστορικού Γιάνη Γιανουλόπουλου που φιλοξενούμε. Αλλά η ποινικοποίηση της οποιασδήποτε ερμηνείας ή αποτίμησης ενός ιστορικού γεγονότος, όσο σημαντικό κι αν είναι αυτό για τη συγκρότηση κάποιου έθνους, ισοδυναμεί με χειραγώγηση της επιστήμης και φίμωση των ιστορικών ερευνητών. Ούτε η ελληνική βουλή ούτε τα ελληνικά και τα διεθνή δικαστήρια ούτε καν ο ΟΗΕ μπορεί να γράψει την ιστορία. Απλά σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές τέτοιες αποφάσεις έχουν μια λιγότερο ή περισσότερο βαρύνουσα συμβολική αξία.

    Περιοριζόμαστε σε ένα χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 10.11.1975 υιοθέτησε την απόφαση 3379 (72 υπέρ, 35 κατά, 32 αποχές), με την οποία ο σιωνισμός ορίστηκε ως «μορφή ρατσισμού και φυλετικής διάκρισης». Δεκάξι χρόνια αργότερα, στις 16.12.1991, το ίδιο ανώτατο όργανο του ΟΗΕ ανακάλεσε τη θέση αυτή με την απόφαση 46/86 (111 υπέρ, 25 κατά, 13 αποχές). Η Ελλάδα στην πρώτη απόφαση απείχε, στη δεύτερη ψήφισε υπέρ της ανάκλησης. Ποιο νόημα θα είχε η ποινικοποίηση της μιας ή της άλλης θέσης για τον σιωνισμό;

    ————————————————-

    http://www.efsyn.gr/?p=58954

  11. Κατερινιώτης on

    Στο μπλογκ που διατηρεί ο «Ιός»και οι φίλοι του έκανα το εξής σχόλιο:

    Στο πρόσφατο κείμενο του “Iού” για το αντιρατσιστικό της Ν.Δ. υπάρχει η εξής παράγραφος:

    “..Aφετέρου, με την ισοδύναμη ποινικοποίηση «γενοκτονιών αναγνωρισμένων από την ελληνική Βουλή», η Νέα Δημοκρατία κλείνει το μάτι σε όσους την τελευταία δεκαετία επιδιώκουν να βάλουν την επιστήμη της Ιστορίας σε ένα νέο καλαπόδι εθνικής ορθότητας, και ταυτόχρονα ικανοποιεί τα αιτήματα των εθνικοφρόνων ποντιακών σωματείων…”

    Νομίζω ότι μέχρι την έναρξη της συζήτησης τα ποντιακά σωματεία (“εθνικόφρονα” και μη) δεν είχαν διατυπώσει άποψη. Μόνο μετά την έναρξη της συζήτησης το έπραξαν. Σας παραθέτω κάποιες ανακοινώσεις:

    1) Εν όψει της συζήτησης στη Βουλή των προτάσεων νόμου για την καταπολέμηση του ρατσισμού, η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (Λ. Νίκης 1 Θεσσαλονίκη) ανακοινώνει: Αν στον νόμο που τελικώς θα ψηφισθεί, θεσπισθεί ως ποινικώς διωκτέα και κολάσιμος πράξη ο δημόσιος εγκωμιασμός ή κακόβουλη άρνηση των γενοκτονιών, στην περίπτωση αυτή θεωρεί αυτονόητο ότι πρέπει στον υπό ψήφιση νόμο να υπαχθεί κάθε γενοκτονία που έχει αναγνωρισθεί από την Ελληνική Βουλή, όπως βεβαίως η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

    2) Κοινό ψήφισμα εξέδωσαν οι Ποντιακοί Σύλλογοι του Νομού Πιερίας εν όψει της συζήτησης για το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και της ποινικοποίησης ή μη της άρνησης των Γενοκτονιών.

    Συγκεκριμένα το ψήφισμα αναφέρει:

    Σχετικά με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο το οποίο πρόκειται να έλθει προς ψήφιση στη Βουλή, θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό, εκτός των άλλων διατάξεων που θα περιέχει, να περιλαμβάνει οπωσδήποτε την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών.

    Τόσο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, έτσι όπως αυτές αναγνωρίστηκαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, όσο και των Αρμενίων, Ασσυρίων, καθώς και του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, και όπου αλλού διαπράχθηκε αυτό το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας.

    Οι Γενοκτονίες εξέφραζαν την συστηματική προσπάθεια αφανισμού ολόκληρων λαών, ήταν εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας για τα οποία δεν υπάρχει παραγραφή.

    Απέναντι σε αυτές τις φρικαλεότητες, στην απίστευτη βαρβαρότητα, η μόνη θωράκιση του πολίτη ώστε να μη ξανασυμβούν, να προστατευτεί από τις ιδεολογίες του θανάτου, για να θωρακιστούν οι κοινωνίες απέναντι στα εγκλήματα αυτά, για να μη συνεχίζεται η γενοκτονία της Μνήμης, αποτελεί ασπίδα η ψήφιση νόμου που θα περιλαμβάνει την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών.

    Όπως αναφέρει και η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association for Genocide Scholars- IAGS ), που ενέκρινε στις 16 Δεκεμβρίου 2007 ψήφισμα για την Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας και των Ασσυρίων,: «η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που επιφυλάσσει στους δράστες της γενοκτονίας την ατιμωρησία και αποδεδειγμένα προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές γενοκτονίες».

    Γι’ αυτό πέρα από ωραίες φράσεις, από καταθέσεις στεφάνων, θα πρέπει τα κόμματα και οι εκπρόσωποί τους να δεσμευτούν συγκεκριμένα, καταδικάζοντας τους αρνητές των γενοκτονιών όπως τις υιοθέτησε η γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 8.12.1948 και όπως αυτές χαρακτηρίστηκαν, όσον αφορά στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, με αποφάσεις της Ελληνικής Βουλής.

    Μέσες λύσεις ή τακτικές δεν υπάρχουν.

    Οι Ποντιακοί Σύλλογοι του Ν. Πιερίας

    – Μορφωτικός – Ποντιακός Σύλλογος «Αλέξανδρος Υψηλάντης» Νέας Τραπεζούντας
    – Ποντιακός Πολιτιστικός Σύλλογος «Άργος» Αγίου Ιωάννου
    – Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αλωνίων Πιερίας «Διογένης ο Κυνικός»
    – Ένωση Ποντίων Ν. Πιερίας
    – Πολιτιστικός Αναπτυξιακός Σύλλογος Νεότητας Εξοχής Μορφωτικός Ποντιακός Σύλλογος Κορινού «Εύξεινος Πόντος»
    – Ποντιακός Σύλλογος Κατερίνης «Παναγία Σουμελά»
    – Λαογραφικός Μορφωτικός Ποντιακός Σύλλογος Νεοκαισάρειας «Ο Πόντος»
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Πλατανακίων «Ο Πόντος»
    – Λαογραφικός Σύλλογος Διάδοσης της Ποντιακής Παράδοσης «Ο Πυρίχειος» Σφενδάμης Πιερίας
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Σεβαστής
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Σιδηροδρομικού Σταθμού Κατερίνης
    – Ποντιακός Σύλλογος Μακρυγιάλου «Ο Πόντος»
    – Σύλλογος Μακρυγιάλου «Η στέγη της αγάπης»,
    – Κοινότητα Νέων Π. Ελευθεροχωρίου
    – Σύλλογος Ν. Κεραμιδίου «Μακεδονία»
    – Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Κουκιοτών «Αγ. Ιωάννης Πρόδρομος»
    – Ιστορικός Πολιτιστικός Ποντιακός Σύλλογος Νεοκαισάρειας Κατερίνης “Κοτζά-Αναστάς”

    —————————————————————————————————-

    Πιστεύετε ότι όλοι αυτοί ανήκουν στον “εθνικόφρονα” χώρο;

    Και αν ναι, ποιοί πιστεύετε ότι εκφράζουν το (προοδευτικώς) πολιτικά ορθό;

    Επίσης, μπορεί κάποιος που είναι ειλικρινά ευαίσθητος στη Σοά να ειρωνεύεται ή να προσβάλλει κάποιους άλλους πληθυσμούς που έχουν υποστεί βία, έστω και αν αυτοί οι πληθυσμοί ερμηνεύουν λάθος -σύμφωνα με τη γνώμη των κριτών τους, και βεβαίως των θυτών τους- τα ιστορικά γεγονότα;

    • ΚΥΡΙΛΛΙΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ on

      Προσωπικά πιστεύω ότι πρωτίστως εμείς οι πόντιοι, τρίτης και τέταρτης γενιάς΄ έχουμε τεράστια ευθύνη, γιατί προσωπικές φιλοδοξίες, μισαλλοδοξίες, ελεεινές αθλιότητες και ο άκρατος κομματισμός, μας εμπόδισαν να κάνουμε μία εμπεριστατωμένη και σε βάθος έρευνα όλοι μαζί, σε ότι αφορά συνολικά το ποντιακό ζήτημα, που δεν θα επιδέχεται κανενός είδους αμφισβήτηση, από κανέναν νεοέλληνα. Νομίζω ότι εδώ είναι η ρίζα του κακού και η αρχή κάθε άλλης ερμηνείας.

  12. […] όπου μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο άρθρο μου ”Αντι-μνήμη και αμφισβήτηση“, (“Καθημερινή”) έγραψα το παρακάτω κείμενο, […]

  13. Βλάσης Αγτζίδης on

    «Μέρα Θυμάτων και Μαρτύρων του Ολοκαυτώματος»

    Του Ζαν Κοέν.

    Ανέκαθεν ήμουν επιφυλακτικός όταν άκουγα ότι διάφοροι νόμοι που επιβάλλονται «για το καλό μου» (όπως λέει και ο Γιάννης Μηλιώκας) είχαν μέσα απαγορεύσεις και τιμωρίες για τους παραβάτες.

    Εξαίρεση, βέβαια, δεν μπορούσε να αποτελέσει ο αντιρατσιστικός νόμος ο οποίος και αυτός έγινε (ή πρόκειται να γίνει) για το καλό μας. Μάλιστα ως Εβραίος θα έπρεπε να είμαι δύο φορές ευχαριστημένος, αφού εκτός από ποινές για τυχόν αντισημιτικές ενέργειες ποινικοποιεί και την άρνηση του Ολοκαυτώματος.

    Εδώ όμως είναι και το πρόβλημα. Διότι η ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος μπορεί να γίνει η αρχή του ολοκαυτώματος της Δημοκρατίας. Στη δημοκρατία ο καθένας μας έχει το δικαίωμα στη γνώμη του και στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών του. Αυτή η έννοια είναι ένας από τους πυλώνες της δημοκρατίας, σε αντίθεση με θεοκρατικά καθεστώτα. Μάλιστα, μερικοί θα πουν –και δεν θα διαφωνήσω- ότι το δικαίωμα στη γνώμη και τη διακίνηση της είναι το υπ’αριθμ. ένα ζήτημα σε μια δημοκρατία.

    Ποινικοποιώντας την άρνηση του Ολοκαυτώματος όχι μόνο ποινικοποιούμε το δικαίωμα στη γνώμη αλλά διώκουμε και το φρόνημα. Ας μην ξεχνάμε πως το φρόνημα δεν διώκεται” η πράξη διώκεται και κάθε φορά που το ξεχάσαμε αυτό η χώρα πέρασε τρομερές στιγμές, όπως στη δεκαετία του 1950 και κατά τη διάρκεια της χούντας.

    Τουναντίον, δίνοντας το δικαίωμα στον καθένα να λέει ό,τι θέλει, υπάρχει η εγγύηση ότι κι εγώ μπορώ να λέω ό,τι θέλω χωρίς να διώκομαι.

    Φυσικά, και για να μην παρεξηγηθώ, ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να προτρέπει σε βία εναντίον κάποιου, και να ισχυρίζεται ότι είναι ελευθερία γνώμης. Άλλωστε η έννοια της προτροπής σε βία ως παράνομη υπάρχει σε όλα τα ποινικά δίκαια των πολιτισμένων κρατών με τον νομικό όρο «ηθικός αυτουργός».

    Ίσως μερικοί αναρωτηθείτε πώς ένας Εβραίος είναι εναντίον της ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Κατ” αρχάς να διευκρινίσω ότι οι απόψεις αυτές είναι προσωπικές και δεν εκπροσωπώ κανέναν επίσημο εβραϊκό φορέα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

    Δεύτερον, ο Εβραϊσμός μου δεν είναι η μία και μοναδική ιδιότητα που με χαρακτηρίζει. Εκτός από Εβραίος είμαι και πολιτικά ενεργός, οπαδός τής, για την ώρα κακομοίρας, ΑΕΚ, καλός ή κακός άνθρωπος, υπέρ και κατά διαφόρων οργανώσεων, και άλλα. Έτσι πάνω από τον Εβραϊσμό μου, βάζω την προσωπική ελευθερία του ατόμου και το δημοκρατικό πολίτευμα, και η ποινικοποίηση του Ολοκαυτώματος είναι εναντίον των πολιτικών και κοινωνικών πιστεύω μου.

    Αυτό δεν σημαίνει επ’ ουδενί πως δεν θα πολεμήσω, με όποιο νόμιμο μέσο μού παρέχει ο νόμος, τον ρατσισμό και ειδικότερα τον αντισημιτισμό και τον ναζισμό. Και μια και αναφέραμε τον ναζισμό, επιτρέψτε μου μία τελευταία παρατήρηση σχετικά με την πάλη εναντίον του ναζισμού που έχει σηκώσει κεφάλι σε όλη την Ευρώπη.

    Κάθε 27 Ιανουαρίου, ημέρα απελευθέρωσης του Άουσβιτς από τους Ρώσους, γιορτάζεται σε όλη την Ευρώπη η «Μέρα Εβραίων Μαρτύρων του Ολοκαυτώματος» και καλώς γιορτάζεται διότι το έγκλημα των ναζί δεν έχει προηγούμενο.

    Αλλά, μπορεί μεν οι Εβραίοι να έχασαν τους περισσότερους αλλά δεν ήμασταν οι μόνοι. Οι ναζί σκότωσαν και Τσιγγάνους, ομοφυλόφιλους, άτομα διανοητικά καθυστερημένα, κομμουνιστές, πολιτικούς αντιπάλους και όποιον άλλο δεν τους άρεσε.

    Αν λοιπόν πραγματικά θέλουμε να πολεμήσουμε τον ναζισμό, θα έπρεπε η μέρα αυτή να είναι η «Μέρα Θυμάτων και Μαρτύρων του Ολοκαυτώματος» διότι εκτός από ηθικά σωστό είναι και πρακτικά καλό, καθότι όσο μεγαλύτερο είναι το αντιναζιστικό μέτωπο τόσο πιο εύκολο είναι να νικηθεί και να μη σηκώσει πάλι κεφάλι ο ναζισμός.

    *ΕλληνοΕβραίος δημοσιογράφος, ανταποκριτής της Ισραηλινής Ραδιοφωνίας στην Ελλάδα.

    http://www.efsyn.gr/?p=62966

  14. L. on

    Υβρις προς τους νεκρούς και ανάθεμα για την ανθρωπότητα

    Η άρνηση του Ολοκαυτώματος, του Shoah, δηλαδή των εκατομμυρίων βίαια σκοτωμένων Εβραίων από τους ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ή η άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού από τους Νεότουρκους και αργότερα από τον στρατό του Κεμάλ δεν αξίζουν εμπεριστατωμένης επιστημονικής απάντησης. Ο άνθρωπος εκκινεί από σκοτεινές, ορμέμφυτες αφετηρίες και δίχως το δίκαιο, την παιδεία και την αυξητική τριβή μεταξύ του λελογισμένου της πράξης και της νόησης περνά μια ολόκληρη ζωή αλυσοδεμένος στο «Πλατωνικό Σπήλαιο». Βιώνει την άρνηση ως επιλογή για να μπορεί να εκλογικεύει την άγνοιά του σε μια δήθεν υποκειμενική άποψη. Πιστεύει σε σκιές, ζει με εμμονές, αποθεώνει τον λαϊκισμό και τον φανατισμό. Αδυνατεί να εξορθολογίσει τα φυσικά φαινόμενα, είναι υπόδουλος των φόβων και των προκαταλήψεών του. Είναι δυστυχισμένος μέσα στην άρνηση της απτής πραγματικότητας.

    Κι όμως, η ανθρωπότητα προχωρά, ο πολιτισμός παράγει έργο, ο άνθρωπος σπάει τα δεσμά του και οικοδομεί κοινωνίες που στηρίζονται στο εύνομο, αναδεικνύοντας το δικαίωμα στην ευτυχία ως βασικό προαπαιτούμενο για τον καθένα και την καθεμία. Κάθε βήμα που οδηγεί τον άνθρωπο έξω από το «Σπήλαιο», κάθε ενέργειά του που καταρρίπτει δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις αποτελεί μια νέα αφετηρία για όλους, μια νέα δυνατότητα να διασώσουμε αυτό που ονομάζεται «άνθρωπος» και είναι υπόλογος απέναντι στη μοίρα του για τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα, αλλά και για τις πιο λαμπρές δημιουργίες.

    Αρνούμαι να πάρω μέρος σε έναν διάλογο που κάποιοι επιδιώκουν να ξεκινήσει στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας για το αν υπήρξε ή όχι το Ολοκαύτωμα. Αισθάνομαι ντροπή απέναντι στα εκατομμύρια των Εβραίων που βρήκαν φρικτό θάνατο στα κρεματόρια της ναζιστικής θηριωδίας. Αισθάνομαι αμηχανία απέναντι στους λίγους πλέον ηρωικούς επιζήσαντες που επιδεικνύουν τα τατουάζ στους βραχίονές τους από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για να θυμόμαστε εμείς και να μην ξεχάσουμε ποτέ τη φρίκη και τον όλεθρο που σκόρπισαν οι ναζί στις τέσσερις γωνιές της υφηλίου, όπως σκόρπιζε η τέφρα της ανθρώπινης σάρκας από τις υψικαμίνους του Ματχάουζεν ή του Άουσβιτς ΙΙ Μπιρκενάου και καθόταν μια στιγμή στο χιόνι προτού λιώσει για πάντα, από παντού, έκτος από την ιστορική μνήμη. Δεν μπαίνω σε διάλογο με αυτούς που αρνούνται την ύπαρξη της αποθήκης χιλιάδων εβραϊκών ψυχών στο ναζιστικό γκέτο της Βαρσοβίας ή που κάνουν ότι δεν έχουν ακούσει ποτέ για την οργανωμένη εξόντωση από τους ναζί της μεγάλης -αριθμητικά αλλά και ποιοτικά- εβραϊκής κοινότητας των Σεφαραδιτών της Θεσσαλονίκης. Το να συζητάς για το ιστορικό δεδομένο από κάποιο σημείο και πέρα αποτελεί ύβριν προς τους νεκρούς, προσβολή για τους εναπομείναντες και ανάθεμα για την ανθρωπότητα.

    Δεν καταδέχομαι να συζητήσω για το αν όντως υπήρξε Γενοκτονία των Ποντίων και των Μικρασιατών. Να δείξω το νοτισμένο χώμα από αίμα της αιολικής γης και της Ιωνίας και να επιχειρηματολογήσω σχετικά με το ότι αυτό χύθηκε με οργανωμένο σχέδιο ολοσχερής εξόντωσης των Ελλήνων από τους Νεότουρκους κι από τον στρατό του Κεμάλ; Δεν χρειάζεται καμία επιστημονική ανάλυση. Οι ιστορίες των παππούδων είναι η πιο πολύτιμη περιγραφή και η πλέον αδιάψευστη ιστορική μνήμη. Να αναφερθώ στον πόνο αυτών που κυνηγήθηκαν από την Πόλη στα Σεπτεμβριανά από τον όχλο του «δημοκράτη» Μεντερές, την υγρή ματιά αυτών που μιλούν για την Αμμόχωστο και τη Μόρφου; Δεν είναι ορθολογικό να υπερπροβάλλονται ο ιστορικός πόνος και η καταστροφή μέσα στην «πολύ συνάφεια» της επιστημονικής ανάλυσης.

    Η άρνηση του Ολοκαυτώματος ή η αποστροφή του βλέμματος από τη γενοκτονία των προγόνων μας στην ποντιακή γη καιστη Μικρά Ασία δεν αξίζουν επιστημονικής προσέγγισης. Στους φανατικούς, στους αδαείς και τους επιλήσμονες σιωπή μόνον αξίζει. Τους πρέπει το άηχο της αδιαφορίας, αφού διαπράττουν την ύψιστη άρνησης απέναντι στην ίδια την ανθρωπιά.

    Σπύρος Ν. Λίτσας

    http://www.dimokratianews.gr/content/16781/%CF%85%CE%B2%CF%81%CE%B9%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1

  15. J.G. J. on

    «Παρότι πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια από την πρώτη αναγνώριση (1994), εντούτοις ακόμα η συζήτηση δεν έχει ανοίξει. Με αποτέλεσμα να εκχωρείται χώρος σε μια δημόσια αφήγηση, εν πολλοίς απλοϊκή, καθώς και στην εκμετάλλευση των ιστορικών γεγονότων από διάφορες πολιτικές ομάδες.»

    Σωστό

  16. Πόντιος on

    Για το ζήτημα της ποινικοποίησης της άρνησης της Γενοκτονίας, την πλειονότητα αυτών αυτών που θα μπορούσες να ονομάσεις “ποντιακή διανόηση” αντιπροσωπεύει η παρακάτω άποψη :

    “Δεν πιστεύω ούτε μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζομαι και με τη ζωή μου ακόμα το δικαίωμα σου ελεύθερα να λες όσα πιστεύεις”

    Αυτή η σοφή και αξεπέραστη ρήση του Βολταίρου, δίνει μια σύντομη αλλά ξεκάθαρη απάντηση στο δικαίωμα έκφρασης, όποιο κι αν είναι αυτό.
    Καμιά άποψη στο εδώλιο του κατηγορουμένου, κανένα βιβλίο στην πυρά.
    Το κυνήγι μαγισσών πρέπει να σταματήσει. Ο πνευματικός μεσαίωνας πρέπει να ξεπεραστεί ανεπιστρεπτί.
    Η Ιστορία αναδεικνύεται μονάχα με έρευνα και αντικειμενική προσέγγιση και όχι με αφορισμούς και λογοκρισία. Τι νόημα έχει άλλωστε η επιβολή μιας ιστορικής αλήθειας με την μέγγενη της ποινικής καταδίκης και όχι με την πειθώ των ιστορικών επιχειρημάτων;
    Η ποινική καταδίκη απόψεων και φρονημάτων θα ανοίξει και πάλι το μελανό κεφάλαιο της ιστορίας των πολιτικών διώξεων.
    Ο ρατσισμός δεν θα υποχωρήσει με πολιτικό ρατσισμό. Η δημοκρατία δεν θα διασωθεί με τη φασιστική επιβολή του σεβασμού της.
    Η ποινικοποίηση της ρατσιστικής ιδεολογίας θα σημαίνει ουσιαστικά την επικράτηση της, την επικράτηση της “καθαρής άποψης” έναντι της ανεκτικότητας στη διαφορά.
    Η ρατσιστική βία, με κάθε μορφή, είναι η πραγματική απειλή και σε αυτήν και μόνο αυτήν οφείλει να εστιάσει η κοινωνία όλες τις προσπάθειες για εξάλειψη της με κάθε μέσο, πρωτίστως βέβαια μέσω της Παιδείας, αφού η καταστολή από μόνη της δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα.

    ΥΓ Σκεφτείτε την επιβολή Νόμου στην Τουρκία που να ποινικοποιεί τον άποψη ότι υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων και Αρμενίων από το κίνημα των Νεοτούρκων. Που μπορεί να οδηγήσει όλη αυτή η μεθόδευση;

    Σχολίασε ο/η ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΟΥΜΠΟΥΛΙΔΗΣ | 23:09:18, Ιούνιος 8th, 2013″

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_mel1_1_03/06/2013_502227


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: