Μια εντυπωσιακή έκδοση που δεν πρέπει να χάσετε….

Από την Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος (1908-1923).

Η Γενοκτονία στην Ανατολή

.

100_0319

Με αυτό τον τίτλο και με αφορμή τη συγκεκριμένη ιστορική επέτειο, εκδόθηκε ένας συλλογικός  τόμος που προσπαθεί να παρουσιάσει τα γεγονότα με μια νέα ματιά, βασιζόμενος κυρίως στις προσεγγίσεις της αντιεθνικιστικής τουρκικής ιστοριογραφίας -και όχι μόνο.

.
Το βιβλίο αυτό θα δοθεί με την «Ελευθεροτυπία» την Κυριακή 19 Μαϊου 2013.
.
Ο τόμος αυτός αποσκοπεί στο να φέρει σε επαφή το ελληνικό κοινό και ειδικά τους μελετητές εκείνης της κρίσιμης περιόδου με το συγκεκριμένο ρεύμα της τουρκικής ιστοριογραφίας.
.
Δημοσιεύονται κείμενα ιστορικών και κοινωνικών επιστημόνων από την Τουρκία των: Fuat Dundar, Μehmet Akyol, Izmail Besiktzi, Fikret Baskaya, Ahmet Oral, Dogan Akanli, Attila Tuygan, Taner Akçam,  Sait Çetinoğlu,  Pervin Erbil. 
.
Παρουσιάζεται η πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση της Ayse Hour από την εφημερίδα Taraf, καθώς και  και το βιβλίο Pontos Kültürü του Ömer  Asan.
.
Αναδημοσιεύεται και ένα δικό μου άρθρο με τον τίτλο «Samsun’dan, Srebrenitsa’ya» («Από τη Σαμψούντα στην Σρεμπρένιτσα»), που είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα Newroz, που εκδίδεται στην Κωσταντινούπολη.
.
Υπάρχουν επίσης δύο κείμενα Ελλήνων μελετητών:
.
-του ερευνητή Θεόδωρου Παυλίδη, ο οποίος παραθέτει αναλυτικά την τουρκική εθνικιστική άποψη για τους Πόντιους και το Ποντιακό Ζήτημα και
.
-του ιστορικού Γιάννη Σκαλιδάκη, ο οποίος καταθέτει στον επίλογο του τόμου μια αποτίμηση για τη σημασία που έχει η ερευνητική προσπάθεια της συγκεκριμένης ιστοριογραφικής τουρκικής τάσης.
.

8 comments so far

  1. oxtapus on

    Reblogged this on Oxtapus *beta.

  2. Δημήτρης Βούτσινος on

    Kε Αγτζίδη σεβομαι και θαυμάζω τους Πόντιους
    Αλλα αυτο εδω το φυλλάδιο το οποίο παρέλαβα και προσωπικά σήμερα με ανησυχει και με απωθεί
    http://www.efsyn.gr/?p=51209
    Θα ήθελα και ένα σχόλιο απο εσας.Συγνώμη που σχολιάζω εδω αλλα δεβ βρίσκω μέιλ επικοινωνίας με εσάς

  3. Δημήτρης Βούτσινος on

    Μολις βρηκα το μέιλ σας.Αν θελετε διαγραψτε αυτα τα δυο σχόλια.Θα ήθελα μια δημόσια τοποθέτηση επι του θέματος αν έχετε την καλοσύνη
    Ευχαριστω

    • Βλάσης Αγτζίδης on

      @

      Δυστυχώς η ακροδεξιά εμφανίζεται απειλητική πια στην Ελλάδα. Κανείς χώρος δεν μένει απρόσβλητος. Η συγκεκριμένη ομάδα που έβγαλε αυτό το φυλλάδιο έχει απειροελάχιστη επιρροή και δεν συγκροτεί ούτε καν φυσιολογικό σύλλογο. Η ηγεσία της ελέγχεται δικαστικά γιατί εξαπάτησε, όπως φαίνεται στη μηνυτήρια αναφορά των θυμάτων, Πόντιους ομογενείς νεοπρόσφυγες οι οποίοι έχουν προσφύγει στα δικαστήρια εναντίον της. Είναι μια θλιβερή περίπτωση. Οι δύο άλλες υπογραφές (αξιωματικοί, Κόρινθος) πάρθηκαν με ένα τηλέφωνο, δόθηκαν αφελώς χωρίς να συγκληθούν τα Δ.Σ. και σήμερα βρίσκονται σε αναβρασμό. Οι υπόλοιποι σύλλογοι που φαίνεται να συνυπογράφουν μου είναι άγνωστοι.

      Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η περίπτωση θα αντιμετωπιστεί από τους οργανωμένους Πόντιους, οι οποίοι σημειωτέον ούτε μειονότητα αποτελούν ούτε ενιαίο κοινωνικό και άρα ελέγξιμο χώρο.

      Επίσης θα ήθελα να αναφέρω ότι είναι μάλλον άδικο για τους Πόντιους το ότι αναδείχθηκε από τον κ.Κωστόπουλο αυτή η πρωτοβουλία κάποιων απειροελάχιστων ακροδεξιών και ρατσιστών και αποσιωπήθηκε ο κύριος όγκος των εκδηλώσεων. Επίσης δεν μπορώ να μην επισημάνω το επίσης ρατσιστικό και προκατειλλημένο ύφος του αρθρογράφου…

      Φαντάζομαι ότι θα ξέρετε και την αντιναζιστική ανακοίνωση στων Ποντίων της Ευρώπης: http://pontosandaristera.wordpress.com/2013/05/17/osepededt/

      Προσωπικά προσπάθησα να πω στους υπόλοιπους Μικρασιάτεςότι δεν είναι ηθικά επιτρεπτό κάποιος απόγονος των προσφύγων του ’22 να ασπάζεται νεοναζιστικές απόψεις:

      Η «Χρυσή Αυγή» και οι πρόσφυγες του ‘22
      https://kars1918.wordpress.com/2012/11/30/xrisi_avgi-vs-prosfyges/

  4. Giorgos on

    NB Further below also, is an account of the unanimous recognition of the Genocide in the Parliament of New South Wales, of the Genocide, and of the bad reaction by the perpetrator Turkey

    The Greek Genocide
    Note: Anatolia (from the Greek meaning east) and Asia Minor are both terms used to designate the area now known as Turkey. Pontos, or Pontus, a large mountainous province along the southern shores of the Black Sea, and the Pontians, or Pontic Greeks, who first settled there in 800 B.C., are often specifically mentioned in documentation. The Pontian region is part of Anatolia. Other areas of Anatolia long settled by Greeks are Ionia (the western coastal province of Smyrna and environs) and Cappadocia (a large central province). Lesser known, but equally important, Greek settlements in Anatolia include Bithynia, Caria, Cilicia, Galatia, Lycaonia, Lycia, Lydia, Mysia, Pamphylia, Paphlagonia, Phrygia, and Pisidia.

    Henry Morgenthau, Sr.

    «The martyrdom of the Greeks, therefore, comprised two periods: that antedating the war, and that which began in the early part of 1915. The first affected chiefly the Greeks on the seacoast of Asia Minor. The second affected those living in Thrace and in the territories surrounding the Sea of Marmora, the Dardanelles, the Bosphorus, and the coast of the Black Sea. These latter, to the extent of several hundred thousand, were sent to the interior of Asia Minor.

    The Turks adopted almost identically the same procedure against the Greeks as that which they had adopted against the Armenians. They began by incorporating the Greeks into the Ottoman army and then transforming them into labour battalions, using them to build roads in the Caucasus and other scenes of action. These Greek soldiers, just like the Armenians, died by thousands from cold, hunger, and other privations. The same house-to-house searches for hidden weapons took place in the Greek villages, and Greek men and women were beaten and tortured just as were their fellow Armenians.

    The Greeks had to submit to the same forced requisitions, which amounted in their case, as in the case of the Armenians, merely to plundering on a wholesale scale. The Turks attempted to force the Greek subjects to become Mohammedans; Greek girls, just like Armenian girls, were stolen and taken to Turkish harems and Greek boys were kidnapped and placed in Moslem households. The Greeks, just like the Armenians, were accused of disloyalty to the Ottoman Government; the Turks accused them of furnishing supplies to the English submarines in the Marmora and also of acting as spies. The Turks also declared that the Greeks were not loyal to the Ottoman Government, and that they also looked forward to the day when the Greeks inside of Turkey would become part of Greece.

    These latter charges were unquestionably true; that the Greeks, after suffering for five centuries the most unspeakable outrages at the hands of the Turks, should look longingly to the day when their territory should be part of the fatherland, was to be expected. The Turks, as in the case of the Armenians, seized upon this as an excuse for a violent onslaught on the whole race. Everywhere the Greeks were gathered in groups and, under the so-called protection of Turkish gendarmes, they were transported, the larger part on foot, into the interior. Just how many were scattered in this fashion is not definitely known, the estimates varying anywhere from 200,000 up to 1,000,000.

    These caravans suffered great privations, but they were not submitted to general massacre as were the Armenians, and this is probably the reason why the outside world has not heard so much about them. The Turks showed them this greater consideration not from any motive of pity. The Greeks, unlike the Armenians, had a government which was vitally interested in their welfare.

    At this time there was a general apprehension among the Teutonic Allies that Greece would enter the war on the side of the Entente, and a wholesale massacre of Greeks in Asia Minor would unquestionably have produced such a state of mind in Greece that its pro-German king would have been unable longer to keep his country out of the war.

    It was only a matter of state policy, therefore, that saved these Greek subjects of Turkey from all the horrors that befell the Armenians. But their sufferings are still terrible, and constitute another chapter in the long story of crimes for which civilization will hold the Turk responsible.

    Amb. Henry Morgenthau, Sr. «The Murder of a Nation,» ch. XXIV in Ambassador Morgenthau’s Story, 1919 (written in 1916, before Greece entered the war on the side of the Allies in 1917, therefore before the further massacres of Greeks between 1916 and 1923), pp. 52-53.
    When «the civilized world did not protest against these deportations the Turks afterward decided to apply the same methods on a larger scale not only to the Greeks but to the Armenians, Syrians, Nestorians, and others of its subject peoples.»

    «the Greeks were the first victims of this nationalizing idea … in the few months preceding the European War, the Ottoman Government began deporting its Greek subjects along the coast of Asia Minor.»

    «The story which I have told about the Armenians I could also tell with certain modifications about the Greeks and the Syrians.»

    — Morgenthau, Ambassador Morgenthau’s Story
    «By ridding themselves of the Armenians, Greeks, or any other group that stood in their way, Turkish nationalists were attempting to prove how they could clarify, purify, and ultimately unify a polity and society so that it could succeed on its own, albeit Western-orientated terms. This, of course, was the ultimate paradox: the CUP committed genocide in order to transform the residual empire into a streamlined, homogeneous nation-state on the European model. Once the CUP had started the process, the Kemalists, freed from any direct European pressure by the 1918 defeat and capitulation of Germany, went on to complete it, achieving what nobody believed possible: the reassertion of independence and sovereignty via an exterminatory war of national liberation.»

    — Mark Levene, «Creating a Modern ‘Zone of Genocide’: The Impact of Nation— and State-formation on Eastern Anatolia, 1878-1923.»
    «The Turks extended their policy of exterminating the Christians of the empire to the Armenians, Greeks, Syrians, and Lebanese.»

    «German military officers, diplomats, and civilians also witnessed the planning and execution of the genocide of Armenian, Assyrian, and Greek Christians as it unfolded.»

    «Absent a governmental intention to exterminate the Christians of the empire, it would be nearly impossible to explain how the massacres, rapes, deportations, and dispossessions of the Armenian, Assyrian, and Greek Christians living in the Ottoman Empire at the time of World War I could have taken place on such a vast scale.»

    — Hannibal Travis, «Native Christians Massacred,» Genocide Studies and Prevention, December 2006 (see further quotes from this source in the section on the Assyrian genocide).
    Contemporary commentary and official pronouncements

    14 May 1914: Official document from Talaat Bey Minister of the Interior to Prefect of Smyrna: «The Greeks, who are Ottoman subjects, and form the majority of inhabitants in your district, take advantage of the circumstances in order to provoke a revolutionary current, favourable to the intervention of the Great Powers. Consequently, it is urgently necessary that the Greeks occupying the coastline of Asia Minor be compelled to evacuate their villages and install themselves in the vilayets of Erzerum and Chaldea. If they should refuse to be transported to the appointed places, kindly give instructions to our Moslem brothers, so that they shall induce the Greeks, through excesses of all sorts, to leave their native places of their own accord. Do not forget to obtain, in such cases, from the emigrants certificates stating that they leave their homes on their own initiative, so that we shall not have political complications ensuing from their displacement.»

    31 July 1915: German priest J. Lepsius: «The anti-Greek and anti-Armenian persecutions are two phases of one — the extermination of the Christian element from Turkey.»

    16 July 1916: German Consul Kuchhoff from Amisos to Berlin: «The entire Greek population of Sinope and the coastal region of the county of Kastanomu has been exiled. Exile and extermination in Turkish are the same, for whoever is not murdered, will die from hunger or illness.»

    30 November 1916: Austrian consul at Amisos Kwiatkowski to Austrian Foreign Minister Baron Burian: «on 26 November Rafet Bey told me: ‘we must finish off the Greeks as we did with the Armenians …’ on 28 November Rafet Bey told me: ‘today I sent squads to the interior to kill every Greek on sight.’ I fear for the elimination of the entire Greek population and a repeat of what occurred last year.»

    13 December 1916: German Ambassador Kuhlman to German Chancellor Hollweg in Berlin: «Consuls Bergfeld in Samsun and Schede in Kerasun report of displacement of local population and murders. Prisoners are not kept. Villages reduced to ashes. Greek refugee families consisting mostly of women and children being marched from the coasts to Sebasteia. The need is great.»

    20 January 1917: Austrian Ambassador Pallavicini: «the situation for the displaced is desperate. Death awaits them all. I spoke to the Grand Vizier and told him that it would be sad if the persecution of the Greek element took the same scope and dimension as the Armenia persecution.»

    31 January 1917: German Chancellor Hollweg’s report: «… the indications are that the Turks plan to eliminate the Greek element as enemies of the state, as they did earlier with the Armenians. The strategy implemented by the Turks is of displacing people to the interior without taking measures for their survival by exposing them to death, hunger, and illness. The abandoned homes are then looted and burnt or destroyed. Whatever was done to the Armenians is being repeated with the Greeks.»

    — Sources: Found in the archives of the Foreign Ministry of Greece, as reported by Professor Kostas Fotiadis, professor of History at Aristotelian University in Greece and compiled in a 14 volumes of documentation: Constantinos Emm. Fotiadis, The Genocide of the Pontus Greeks. Vol. 13 is: The Genocide of the Pontus Greeks by the Turks: Archive documents of the Ministries of Foreign Affairs of Britain, France, the League of Nations and S.H.A.T., Heodotus, Greece (2004). See also http://www.greek-genocide.org/quotes.html#bkmk5

    MASSACRES OF GREEKS IN TURKEY REPORTED

    Hundreds Killed by Turks and Bulgars in Many Towns, London Hears
    — New York Times, 20 April 1916
    «Stories of cruelty and outrage in the expulsion of the inhabitants from the villages — features which it was impossible indeed should be lacking — are simply confirmed. A good many girls are in the hospitals at Aivali in consequence of their treatment by the moharjis.»

    — Manchester Guardian, 29 June 1914
    MASSACRE OF GREEKS CHARGED TO THE TURKS

    Priest, Old Men and Children Are Reported Slain—Bodies Are Thrown into Well.
    — Atlanta Constitution, June 17, 1914
    MASSACRES OF GREEKS IN TURKEY REPORTED

    Hundreds Killed by Turks and Bulgars in Many Towns London Hears
    — The New York Times, April 20, 1916
    «The story of the Greek deportations is not yet generally known. Quietly and gradually the same treatment is being meted out to the Greeks as to the Armenians and Syrians [Assyrians]. Although closely guarded, certain echoes come out from time to time. There were some two or three million Greeks in Asia Minor at the outbreak of the war in 1914 subject to Turkish rule. According to the latest reliable and authoritative accounts, some seven to eight hundred thousand have been deported, mainly from the coast regions into the interior of Asia Minor. At the declaration of the present war all persecutions were stopped, but the spring of 1915 brought to the stage a tragic, novel drama, unique in the history of the world as to its horrors and destructiveness — that is, the Armenian deportation; under that innocent name the extermination of a Christian race was started. Along with the Armenians most of the Greeks of the Marmora regions and Thrace have been deported on the pretext that they gave information to the enemy. Along the Aegean coast, Aivalik stands out as the worst sufferer. According to one report, some 70,000 Greeks have been deported towards Konia and beyond. At least 7000 have been slaughtered. The Greek Bishop of Aivalik committed suicide in despair.»

    — Frank W. Jackson, Chairman of the Relief Committee for Greeks of Asia Minor, October 17, 1917
    «Will the outrageous terrorising, the cruel torturing, the driving of women into the harems, the debauchery of innocent girls, the sale of many of them at eighty cents each, the murdering of hundreds of thousands and the deportation to, and starvation in, the deserts of other hundreds of thousands, the destruction of hundreds of villages and cities, will the wilful execution of this whole devilish scheme to annihilate the Armenian, Greek and Syrian Christians of Turkey — will all this go unpunished?»

    — Henry Morgenthau, «The Greatest Horror in History,» Red Cross Magazine, March 1918.
    «Les persécutions antihelléniques poursuivies en Turquie depuis le début de la guerre européenne ne sont que la continuation du plan d’extermination de l’Hellénisme mis, depuis 1913, en pratique par les Jeunes-Turcs.»
    Translation: «The anti-Greek persecutions carried out in Turkey since the beginning of the European War are but the continuation of the plan of extermination of Hellenism practiced by the Young Turks, since 1913.»
    — From the reports of diplomatic and consular officials.
    — Les Persécution Antihelléniques en Turquie Depuis le Début de la Guerre Européenne. D’après les rapports officiels des agents diplomatiques et consulaires (Paris, Librairie Bernard Grasset, 1918), Introduction.
    «… the Greeks of Anatolia are suffering the same or worse fate than did the Armenians in the massacres of the Great War. The deportation of the Greeks is not limited to the Black Sea Coast but is being carried out throughout the whole of the country governed by the Nationalists. Greek villages are deported entire, the few Turkish or Armenian inhabitants are forced to leave, and the villages are burned. The purpose is unquestionably to destroy all Greeks in that territory and to leave Turkey for the Turks. These deportations are, of course, accompanied by cruelties of every form just as was true in the case of the Armenian deportations five and six years ago.»

    — Stanley Hopkins, American employee of the Near East Relief, 16/11/1921
    Additional Sources

    «In 1916, the Pontic Greeks along the Black Sea coast were again targeted. Six thousand Pontian men, women, and children of the Bafra area were burned alive as they took refuge in churches. In the town of Alajam another 2,500 Pontians were slaughtered. Of the 25,000 inhabitants of the Bafra region alone, 90 percent were eliminated by mass slayings or by sending them on long death marches where they were often raped and robbed and left to die of disease and starvation.»

    — Dr. Harry Psomiades, The Phantom Republic of Pontos and the Magali Catastrophe (The Hellenic Studies Forum Inc. of Australia, 1992)
    «A study of this question may be found in Publication No. 3, of the American Hellenic Society, 1918, in which the statement is made that one million, five hundred thousand Greeks were driven from their homes in Thrace and Asia Minor, and that half these populations had perished from deportations, outrages and famine.

    «The violent and inflammatory articles in the Turkish newspapers, above referred to, appeared unexpectedly and without any cause. They were so evidently ‘inspired’ by the authorities, that it seems a wonder that even ignorant Turks did not understand this. Cheap lithographs were also got up, executed in the clumsiest and most primitive manner-evidently local productions. They represented Greeks cutting up Turkish babies or ripping open pregnant Moslem women, and various purely imaginary scenes, founded on no actual events or even accusations elsewhere made. These were hung in the mosques and schools. This campaign bore immediate fruit and set the Turk to killing, a not very difficult thing to do.»

    — George Horton, The Blight of Asia (1956)
    April 5, 1922: The American Consul at Aleppo, Jesse B. Jackson, filed a report from Dr. Mark H. Ward and Dr. F. D. Yowell, Director of the Near East Relief unit at Harpoot. In it Ward and Yowell testify to the tens of thousands of Greeks from the Black Sea region — two-thirds of whom were women and children — being marched south, with medical attention, food and shelter denied to them, causing many thousands to perish from ‘starvation, exposure, typhus, and dysentery.’

    Yowell and Ward affirmed: «The policy of the Turks toward the Greeks who were, and are still, being deported, through Sivas-Harpoot Diarbekr from the Black Sea Coast and the Konia district, seems to be one of extermination.»

    Yowell, May 5, 1922: «Conditions of Greek minorities are even worse than those of the Armenians. Sufferings of the Greeks deported from districts behind the battlefront are terrible and still continue. These deportees begun to reach Harpoot before my arrival last October. Of thirty thousand Greek refugees who left Sivas, five thousand died on the way before reaching Harpoot. One American relief worker saw and counted fifteen hundred bodies on the road east of Harpoot.

    «In Harpoot district our relief has been to give these needy people in opposition to the wishes of the Turks who did everything in their power to prevent our doing so. We were not allowed to employ any Greeks in our work or to take any orphan children, left by dying Greek deportees, into our orphanages. Sick Greeks could not be received into our hospital except on the written order of the Turkish Commissioner.

    «Two thirds of the Greek deportees are women and children. All along the route where these deportees have travelled Turks are permitted to visit refugee group and select women and girls whom they desire for any purpose. These deportations are still in progress, and if American aid is now withdrawn all will perish. Their whole route today strewn with bodies of their dead, which are consumed by dogs, wolves, vultures. The Turks make no effort to bury these dead and the deportees are not permitted to do so. The chief causes of death are starvation, dysentery, typhus. Turkish authorities frankly state that is their deliberate intention to exterminate the Greeks, and all their actions supports this statements. At present fresh deportations and outrages are starting in all parts of Asia Minor from northern seaports to the south eastern district.”

    Dr. Mark H. Ward, Medical missionary for the Near East Relief, July 6, 1922: «From May, 1921, to March last, when I left, thirty thousand deportees, of whom six thousand were Armenians and the rest Greeks, were collected at Sivas and deported through Kharput to Bitlis and Van. Of these thirty thousand, ten thousand perished last winter and ten thousand escaped or have been protected by the Americans. The fate of the other ten thousand is not known. The deportations are continuing; every week’s delay means deaths to hundreds of these poor people. The Turkish policy is extermination of these Christian minorities.»

    Documentary Evidence that Turkish Officials Ordered the Atrocities. Translated, it reads in part:

    «To the Commandant of the Central Brigade: I call your attention to the following: There is nothing but death for the Greeks, who are without honor. As soon as the slightest sign is given you, destroy everything about you immediately. As for the women, stop at nothing. Do not take either honor or friendship into consideration when the moment of vengeance arrives!

    — The Commandant of the Brigade, Mehmet Azit»
    — Cited in Edward Hale Bierstadt, The Great Betrayal: A Survey of the Near East Problem, New York, 1924.
    «The Committee of Union and Progress made a clear decision. The source of the problem in Western Anatolia would be removed, the Greeks would be cleared out by means of political and economical measures. Before anything else, it would be necessary to weaken and break the economically powerful Greeks.»

    — Nurdogan Taçlan, Ege’de Kurtulus Savasi Baslarken (Istanbul, 1970), p. 65. Quoted in Taner Akçam, A Shameful Act: The Armenian Genocide and the Question of Turkish Responsibility, translated by Paul Bessemer (New York: Metropolitan Books, 2006), p. 103.
    «The Turkish reprisals against the west Anatolian Greeks became general in the spring of 1914. Entire Greek communities were driven from their homes by terrorism, their homes and land and often their moveable property were seized, and individuals were killed in the process.»

    — Arnold Toynbee, The Western Question in Greece and Turkey (Boston: Houghton Mifflin, 1922), p. 140.
    For further documentation, see:
    http://www.greek-genocide.org/quotes.html#bkmk5

    Turkey furious at massacre motion
    BY:
    MARK COULTAN, NSW POLITICAL CORRESPONDENT
    From:
    The Australian May 11, 2013 12:00AM
    PREMIER Barry O’Farrell has been drawn into a diplomatic row after the NSW parliament condemned a Turkish massacre of Armenians, Greeks and Assyrians during World War I and claimed Anzac prisoners of war witnessed the genocide.

    The Turkish Foreign Ministry furiously condemned the upper house motion, calling it «hate speech» and said it was «in no way compatible with historic facts». It also threatened to withhold permission for proponents of the motion to attend Gallipoli commemorations.

    A slightly edited version of the motion, without reference to Anzac POWs, was moved in the lower house by Mr O’Farrell and supported by Opposition Leader John Robertson.

    The Turkish government disputes the use of the term genocide for events starting in 1915 when hundreds of thousands of Armenians, Assyrian and Greeks were killed or sent on death marches.

    The motion, which was initially moved by upper house Christian Democrat Fred Nile, had been passed through the NSW parliament when many MPs were not there, and was presented as a fait accompli by a «local politician, whose antagonism to Turkey . . . is well known», a statement from the Turkish Foreign Ministry read.

    «These persons who try to damage the spirit of Canakkale/Gallipoli will also not have their place in the Canakkale ceremonies where we commemorate together our sons lying side by side in our soil.»»Proponents of such initiatives aimed at dealing a blow to the very special relations that exist between our peoples will doubtlessly be deprived of the hospitality and friendship that we will never withhold from the people of Australia.

    Turkish consul-general Gulseren Celik wrote to the parliament saying Australia had nothing to gain by keeping historically controversial events alive or «dragging the past along to places where it does not belong».

    «This approach will only sow the seeds of hatred among the multi-ethic, multicultural communities of which Australia is so proud,» she said.

    She said only 67 prisoners captured at Gallipoli were imprisoned in western Anatolia and they could not have witnessed such events. Such statements were an attempt to hijack the bonds between Australia and Turkey.

    «This will severely damage Turkish-Australian relations,» she wrote.

    Unlike Reverend Nile’s motion, the Premier’s motion did not call on the Australian government to condemn the genocides.

    It also omitted claims that Anzacs witnessed the massacres but said Anzacs helped survivors.

    Reverend Nile said his motion referred to the Ottoman Empire and not the modern state of Turkey.

    He said he had friendly relations with the Turkish community and was regularly invited to their functions.

  5. υΧ on

    Βουλή:Τοποθετήσεις για την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων
    Δευτέρα 20 Μαΐου 2013 22:50

    Με ενός λεπτού σιγή, το ελληνικό Κοινοβούλιο τίμησε την μνήμη των Ποντίων Ελλήνων που έπεσαν θύματα της γενοκτονίας που τους επεφύλαξε το κεμαλικό καθεστώς.
    Στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής για την 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης για τα θύματα της γενοκτονίας, πάνδημη υπήρξε η αποδοχή του αιτήματος του ποντιακού κινήματος, για διεθνοποίηση του αγώνα του, προκειμένου να αναγνωριστεί η γενοκτονία από το τουρκικό κράτος.
    «Το αίτημά μας αυτό, δεν αποσκοπεί στη διαιώνιση της έριδας ανάμεσα στους δύο λαούς, αλλά να υπενθυμίσει στις νέες γενιές πως η ιστορική μνήμη δεν πρέπει να λησμονείται» ανέφερε ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Χρήστος Μαρκογιαννάκης. «Η ζοφερή σκιά της γενοκτονίας δεν έχει εκλείψει. Οι ιδεολογίες που οδήγησαν στις γενοκτονίες, κάνουν την επανεμφάνισή τους σήμερα χωρίς να απεμπολούν αυτές τις πρακτικές. Στην Κύπρο, οι ίδιοι θύτες εξακολουθούν να κωφεύουν σε ό,τι αφορά τους αγνοούμενους, ενώ η ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων, παραμένει ζητούμενο. Η αναδρομή στο παρελθόν, πρέπει να λειτουργεί αναχαιτιστικά, ώστε οι λαοί να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη, αλλά να διαμορφωθούν συνθήκες πραγματικής φιλίας και επαναπροσέγγισης – να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα την γενοκτονία, την εξαχρείωση της ανθρώπινης φύσης».
    «Ο Ελληνισμός δεν ξεχνά και δεν μπορεί να ξεχάσει» σημείωσε για λογαριασμό της ΝΔ, η Κατερίνα Παπακώστα. «Ιστορικά πλέον, η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως και των Αρμενίων και των Ασσυρίων είναι πλέον αποδεδειγμένο, αναγνωρισμένο από την Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για την μελέτη των Γενοκτονιών. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν παραγράφονται. Όπως η Γερμανία έχει παραδεχθεί το ναζιστικό παρελθόν της και έχει ζητήσει συγγνώμη, οφείλει και η Τουρκία ως ώριμη πολιτικά χώρα, να πράξει το ίδιο» κατέληξε η βουλευτής της ΝΔ.
    «Οι εθνοκαθάρσεις των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα, είχαν ενόχους και τις μεγάλες Δυνάμεις» σημείωσε από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ ο Θ. Δρίτσας. «Οι διωγμοί ήσαν πάντα ένα στοιχείο, που γύρω απ’ αυτούς βασίλευε και κυριαρχούσε η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός». «Από ορισμένες πλευρές, η καταστροφή του ποντιακού Ελληνισμού και η επιδίωξη να αναγνωριστεί αυτή ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, χρησιμοποιείται για να διατηρηθεί η εχθρότητα προς τον τουρκικό λαό και η ένταση στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Εμείς δεν προσχωρούμε σε αυτήν την κατεύθυνση: Καταγγέλλουμε αυτές τις επιδιώξεις, γιατί εκτρέφουν και συντηρούν ακριβώς αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν και από τις μεγάλες δυνάμεις για να δικαιολογηθούν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» ανέφερε ο κος Δρίτσας.
    «Ημέρα πένθους και μνήμης» χαρακτήρισε την 19η Μαΐου ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (ΠΑΣΟΚ). Από την 19η Μαΐου, «αντλούμε το ασίγαστο πάθος του ποντιακού ελληνισμού για επιβίωση, προκοπή, πρόοδο, ευημερία και πολιτισμό, τόσο στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας, όσο και στη συνέχεια, στα χρόνια της προσφυγιάς. Πρόκειται για ένα ιστορικό, κοινωνικό, πολιτισμικό υπόδειγμα αντοχής και πίστης στις δυνάμεις μας, στις παραδόσεις μας. Αυτό είναι ο πραγματικός ορισμός του πατριωτισμού σήμερα» σημείωσε μεταξύ άλλων ο κος Χρυσοχοΐδης.
    Για τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ο Γαβριήλ Αβραμίδης, μέλος και του Δ.Σ. της Πανποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, υπενθύμισε πως η Βουλή είχε υποσχεθεί την έκδοση των τεκμηρίων της ποντιακής γενοκτονίας σε έξι ξένες γλώσσες, χωρίς κάτι τέτοιο να έχει υλοποιηθεί.
    «Στο παρελθόν, υπήρξε η πρόταση εκ μέρους του Προεδρείου της Βουλής, να χρηματοδοτηθούν ιδιωτικοί φορείς και να εκδώσουν τα ντοκουμέντα, για τα οποία ήδη υπάρχουν οι μεταφράσεις. Νομίζω ότι μια τέτοια έκδοση πρέπει να φέρει το κύρος και τη σφραγίδα της Βουλής των Ελλήνων, και να μην ακολουθούμε τη γραμμή αυτή του φοβικού συνδρόμου απέναντι στους Τούρκους» ανέφερε. «Έκανα ένα λάθος: Εμπιστεύθηκα αυτούς που με διαβεβαίωσαν πως αυτό το υλικό ήταν έτοιμο και άρα θα εξεδίδετο τάχιστα αυτός ο τόμος» απάντησε ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης.
    «Θα έπρεπε να είχαμε ενεργήσει, όπως είχαμε κάνει για τη λεηλασία των μνημείων, χριστιανικών, βυζαντινών και αρχαιοελληνικών, της κατεχόμενης Κύπρου, που ο τόμος τον οποίο εκδώσαμε, μεταφράστηκε σε πέντε ξένες γλώσσες με αποτέλεσμα πάρα πολλά από εκείνα τα μνημεία να έχουν επιστρέψει στην Κύπρο» συμπλήρωσε.
    «Το παιχνίδι της ισχύος στη διεθνή σκακιέρα είναι πάντα παρόν και αμείλικτο – και στο πλαίσιο αυτό, η επέκταση είναι πάντα στα σχέδια των γειτόνων μας, με διάφορες μορφές επιρροής» παρατήρησε η Κατερίνα Μάρκου (Δημοκρατική Αριστερά). «Το ζήτημα για εμάς, είναι να επιδιορθώσουμε γρήγορα τα θεμέλια της χώρας, χωρίς όμως να παραχωρήσουμε κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας. Παρά την πίεση των πιστωτών μας, είναι σημαντικό να έχουμε ένα σχέδιο και να σταθούμε γρήγορα στα πόδια μας. Αυτή είναι απαραίτητη συνθήκη ώστε να μην δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της αστάθειας, γεγονός που θα μπορούσε να ανοίξει την όρεξη σε όλους αυτούς που επιβουλεύονται τη χώρα μας» ανέφερε η βουλευτής.
    «Για εμάς δεν υπάρχουν χαμένες πατρίδες, δεν υπάρχουν λησμονημένες πατρίδες. Για εμάς υπάρχουν σκλαβωμένες πατρίδες» διευκρίνισε ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς. Αναφερόμενος δε, στους κρυπτοχριστιανούς της Τουρκίας, κατέληξε: «Απευθυνόμαστε σε κάποιους λεβέντες, σε κάποιους πολεμισταράδες -γιατί έτσι ήταν οι Πόντιοι από τα πανάρχαια χρόνια, έτσι είναι και σήμερα οι Έλληνες του Πόντου- και τους λέμε: «Αδελφοί Πόντιοι, δεν σας ξεχνούμε. Αδελφοί Πόντιοι, θα ξαναγυρίσουμε». Η σημερινή ενός λεπτού σιγή των χρυσαυγιτών να γίνει κραυγή: Όσοι ζωντανοί, όσοι Έλληνες, ας βροντοφωνάξουμε: Πόντος, γη ελληνική!».
    «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες του Πόντου δεν είχαν απέναντί τους γενικά και αφηρημένα Τούρκους εξαγριωμένους, αλλά πριν από όλα την τουρκική αστική τάξη, που με το αιματοκύλισμα ήθελε να βγάλει από τη μέση το ανταγωνιστικό γι’ αυτήν ελληνικό κεφάλαιο» υποστήριξε από πλευράς ΚΚΕ, ο Θεοδόσης Κωνσταντινίδης. «Απέναντί τους είχαν και την ελληνική αστική τάξη που χρησιμοποίησε τους πληθυσμούς του Πόντου ως αντιπερισπασμό, για να διασώσει ένα όσο γίνεται μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας, εγκαταλείποντάς τους τελικά στην τύχη τους. Όσοι επαναπατρίστηκαν, εγκαταστάθηκαν απ’ το κράτος κυρίως σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, με πολιτικά κριτήρια» ανέφερε ο κος Κωνσταντινίδης.
    «Αιώνιο καθήκον μας θα παραμένει το να τιμούμε τη μνήμη όλων των θυμάτων Ελλήνων του Πόντου, καθώς και των άλλων Ελλήνων που θυσιάστηκαν, καθώς τα αδέλφια μας και οι πρόγονοί μας, ό,τι έκαναν το έκαναν για να περνούμε εμείς τώρα καλύτερα από ό,τι θα περνούσαμε, εάν τυχόν δεν είχαν θυσιαστεί» ανέφερε για λογαριασμό της κυβέρνησης ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γιάννης Ιωαννίδης.
    «Ιστορικά, είναι παραπάνω από ξεκάθαρο, ότι η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου έγινε φανερά και άφοβα. Παρά τα όσα πρωτοφανή διέπραξαν αυτοί που συμμετείχαν, αρνούνται να παραδεχθούν και να αναγνωρίσουν οτιδήποτε, αρνούνται να ζητήσουν συγγνώμη, έστω και μετά από τόσα χρόνια – και θέτουν στο στόχαστρό τους κάθε διεθνή φορέα που επιχειρεί να φέρει στην επιφάνεια την αλήθεια. Η Ιστορία, όμως, διαθέτει όλα τα απαραίτητα ντοκουμέντα. Τα ίχνη δεν διαγράφονται με το πέρασμα του χρόνου, και τα εγκλήματα δεν παραγράφονται» τόνισε μεταξύ άλλων ο κος Ιωαννίδης.

    Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/story/309418/voylitopothetiseis-gia-tin-imera-mnimis-tis-genoktonias-ton-pontion#ixzz2TrjmmZDg

  6. υΧ on

    HORTON : Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΠΗΓΕ… ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ!!!

    MORGENTHAU : ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΧΩΡΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ;;;

    George Horton

    Δήλωση του Τζωρτζ Χόρτον, Αμερικανού Γενικού Προξένου στην Σμύρνη, στην εφημερίδα “Ουάσιγκτον Σταρς”

    “…Δεν πρέπει ,επίσης, να λησμονούμε ότι αι τουρκικαί σφαγαί κατά τας οποίας άνω του ενός εκατομμύριου(Ελληνες) απωλέσθησαν , είναι σχετικώς πρόσφαται και οι Τούρκοι , μετά των οποίων διαπραγματευόμεθα, είναι, ως επί το πλείστον,οι ίδιοι εκείνοι οι άνθρωποι των οποίων τα χέρια είναι βουτηγμένα εις όλο αυτό το αίμα.
    Πρέπει να επιδείξουν κάποιο ίχνος μεταμελείας και καταλήγων εκφράζω την αγανάκτησιν μου ως Αμερικανού δια τον χαρακτηρισμό του Μουσταφά Κεμάλ ως “Γ. Ουασιγκτον” της Τουρκίας.
    Ειναι ενας αρχιδολοφόνος και η δημοκρατία του μια καταισχύνη εδραιωμένη εις το αίμα και συντηρούμενη με τους απαγχονισμούς χιλιάδων συμπατριωτών”

    …Οι Τούρκοι ήταν σύµµαχοι των Γερµανών κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσµίου Πολέµου και ίσως οι πιο πολύτιµοι. Στην πραγµατικότητα όλος ο χρυσός εξαφανίσθηκε απ’ την Τουρκία και είναι πρόδηλο πού θα ήταν δυνατό να πάει. Η Τουρκική Αυτοκρατορία λεηλατήθηκε έναντι σιταριού και άλλων τροφίµων. Πολλές αµαξοστοιχίες φορτωµένες µε τρόφιµα µε την επιγραφή «Berlin» εκινούντο µε µεγάλη συχνότητα προς την Κωνσταντινούπολη απ’ τη Σµύρνη κι από άλλα µακρυνά σηµεία… (σ.σ Όσον αφορά την σιδηροδρομική γραμμή Αμβούργο – Βαγδάτη, υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα στο έργο του Morgenthau, που εξηγεί τι ακριβώς ήθελαν να πετύχουν οι Γερμανοί. Την εκμετάλλευση όλων των υδρογονανθράκων…)

    Η ∆ΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ

    Η δηµιουργία του Μουσταφά Κεµάλ από µερικές Χριστιανικές χώρες υπήρξε µια απ’ τις πιο ασύνετες, πιο ολέθριες και πιο επικίνδυνες ενέργειες που διέπραξε ποτέ η δυτική διπλωµατία, δολοπλοκία και αντιζηλία. Υπάρχει ανάµεσα στους Μωαµεθανούς µια παράδοση ότι ο Τούρκος είναι η «Σπάθη του Αλλάχ», ο «υπερασπιστής του Ισλάµ» και η«µάστιξ εναντίον των απίστων». Επειδή όµως ο Τούρκος είναι διανοητικά ο κατώτερος απ’ τους Μωαµεθανούς, µε κανένα ή το πολύ µε πολύ λίγα απ’ τα χαρίσµατα και επιτεύγµατα του πολιτισµού και χωρίς πολιτισµένη ιστορία, οι άλλοι µαθητές του Προφήτη δεν τον θεωρούνσαν διανοητικά ή ηθικά ίσο τους.Μόνο σε ένα ιδιαίτερο σηµείο προχώρησε ο Τούρκος πάντοτε ανάλογαµε την εποχή κι αυτό είναι ο τρόπος µε τον οποίο πολεµά. Ίσως είναι τοµόνο παράδειγµα ενός µεγάλου και επιστηµονικά πολεµικού λαού, ο οποίος δεν είναι µεγάλος σε τίποτε άλλο. Ο Τούρκος καταστρέφει, αλλά δεν οικοδοµεί. Ακόµα και οι άλλοι Μωαµεθανοί που είχαν υποταχθεί στην βάναυση και εξοντωτική εξουσία του πάντοτε αγωνίζονταν ν’απαλλαγούν απ’ αυτή και συνεργάσθηκαν µαζί του µόνο στην κοινή δράση εναντίον των Χριστιανών.

    Αποσπάσματα από Henry Morgenthau (σ.σ το βιβλίo του έχει πρώτη έκδοση το 1918! Δεν άντεξε να βλέπει αυτά που έκαναν οι Τούρκοι και ζήτησε να φύγει από την Τουρκία… σε κάποια σημεία, σταματά την αφήγηση και λέει ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ!)
    Τούρκος βουλευτής τον Ιανουάριο του 1914, μου ανέφερε τις λεπτομέρειες της συζήτησης με τον Ταλαάτ.

    -Γιατί παραχωρείτε στη Γερμανία τη διοίκηση της χώρας; Δεν καταλαβαίνετε ότι με την στρατιωτική αποστολή η Γερμανία σκοπεύει να κάνει την Τουρκία αποικία της, όπως έκαναν οι Αγγλοι την Αίγυπτο;

    Το καταλαβαίνω πολύ καλά, απάντησε ο Ταλαάτ, αλλά γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να ανορθώσουμε τη χώρα με τους δικούς μας πόρους και τα δικά μας μέσα. Σκοπός είναι να επωφεληθούμε από τη βοήθεια των Γερμανών…

    …Ο Λίμαν φον Σάντερς, που είχε έρθει το Δεκέμβριο του 1913, ασκούσε μεγάλη επιρροή στον τουρκικό στρατό… Τον Ιανουάριο του 1914, επτά μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, η θέση της Γερμανίας στον τουρκικό στρατό ήταν η εξής : Ένας Γερμανός στρατηγός αρχηγός του τουρκικού Επιτελείου και άλλος ένας ήταν γενικός επιθεωρητής. Είκοσι Γερμανοί ανώτεροι αξιωματικοί είχαν διοικητικές θέσεις μεγάλης σημασίας και ο γερμανόφιλος Εμβέρ ήταν υπουργός Στρατιωτικών.
    Πριν τον πόλεμο…ξεπουλάμε κάτι ξένα ομόλογα…το έχουν ξανακάνει;;;

    Ο Βαγγενχάιμ λοιπόν μου είπε ότι ο Κάιζερ ρώτησε επίσημα τον καθένα ξεχωριστά: “Είστε έτοιμος για πόλεμο;” Όλοι απάντησαν “ναι”, εκτός από τους επενδυτές. Οι τελευταίοι είχαν πει ότι χρειάζονταν δύο εβδομάδες για να πουλήσουν τις ξένες ομολογίες που κατείχαν και να δυνάψουν δάνεια…

    Η σύσκεψη έγινε στις 5 Ιουλίου και το τελεσίγραφο της αυστριακής κυβέρνησης επιδόθηκε στη Σερβίας στις 22 Ιουλίου! Πρόκειται ακριβώς για το διάλειμμα των δύο εβδομάδων που είχαν ζητήσει οι οικονομικοί παράγοντες της Γερμανίας για να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους. Τα δεδομένα όλων των χρηματιστηρίων δείχνουν ότι οι Γερμανοί τραπεζίτες χρησιμοποίησαν επωφελώς αυτό το χρονικό διάστημα…

    …Από την εποχή που οι Γερμανοί κατέστρωσαν τα σχέδιά τους για επέκταση στη Μικρά Ασία, θεωρούν τους Έλληνες αυτής της χώρας εμπόδιο στις βλέψεις τους. Αυτό το εμπόδιο ορθώνεται ως φυσικός φραγμός στο δρόμο των Γερμανών προς τον Περσικό κόλπο, όπως η Σερβία στην Ευρώπη. Όσοι έχουν διαβάσει , έστω κι επιφανειακά, την παγγερμανική φιλολογία, γνωρίζουν τη μέθοδο που προτείνεται για την αντιμετώπιση των πληθυσμών που παρεμποδίζουν την ελεύθερη κίνηση της Γερμανίας. Εννοώ τον εκτοπισμό των κατοίκων. Η βίαιη εξορία ολόκληρων λαών, που μεταφέρονται σα ζώα από τη μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη είναι μέρος του κατακτητικού προγράμματος της Γερμανίας. Η μέθοδος, που είχε εφαρμοστεί στην Πολωνία, το Βέλγιο και τη Σερβία, εφαρμόστηκε με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο, όπως θα αφηγηθώ στην Αρμενία. Ενεργώντας με προτροπή της Γερμανίας, η Τουρκία είχε αρχίσει να εφαρμόζει το μέτρο της εκτόπισης στους Έλληνες υπηκόους της στη Μικρά Ασία. Τρία χρόνια αργότερα , ο Γερμανός ναύαρχος Ούζεντομ, που ναυλοχούσε στα Δαρδανέλλια στη διάρκεια του βομβαρδισμού τους – από τον αγγλικό στόλο- , μου είπε ότι οι Γερμανοί ήταν εκείνοι που “είχαν προτείνει πιεστικά να απομακρυνθούν οι Έλληνες από τα παράλια”. Κατά τον φον Ούζεντομ, τα κίνητρα των Γερμανών ήταν καθαρά στρατιωτικά. Δεν είμαι βέβαιος αν ο Ταλαάτ και οι συνέταιροί του είχαν αντιληφθεί ότι έπαιζαν το παιχνίδι της Γερμανίας, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οι Γεμρανοί τους παρότρυναν συνεχώς σε αυτό το εγχείρημα. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι χαρακτηριστικά του συστήματος που εφαρμόστηκε στις σφαγές των Αρμενίων. Οι Τούρκοι κυβερνητικοί υπάλληλοι ορμούσαν βάρβαρα στα θύματά τους, τα συγκέντρωναν σε ομάδες και τα οδηγούσαν στα πλοία, χωρίζοντας τα από τις οικογένειές τους και μη επιτρέποντάς τους να τακτοποιήσουν τις ιδωτικές υποθέσεις τους. Το σχέδιο ήταν να στείλουν τους Έλληνες Οθωμανούς στα νησιά του Αιγαίου…

    …Το ότι οι Γερμανοί διήθυναν την επιστράτευση (σ.σ μιλά για πριν τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ολοφάνερο. Οι αποδείξεις είναι πολλές. Αρκούμαι να αναφέρω ότι έκαναν επιτάξεις στο δικό τους όνομα και για τις δικές τους ανάγκες. Έχω στα χέρια μου φωτοαντίγραφο μια απόδειξης επιταγής, που έχει την υπογραφή του Χούμαν, του Γερμανού ναυτικού ακολούθου. Πρόκειται για την επίταξη ενός φορτίου τσίπουρου. Το έγγραφο έχει ημερομηνία 29 Σεπτεμβρίου 1914 και αναφέρει “Το φορτίο του ατμοπλοίου “Ντεριντζέ” , για το οποίο μου γράφετε στην επιστολή σας της 26ης τρέχοντος , έχει επιταχθεί από εμένα και την γερμανική κυβέρνηση”.

    Είναι φανερό ότι η Γερμανία ήταν ο κυρίαρχος στην Κωνσταντινύπολη ακόμα και πριν την είσοδο της Τουρκίας στον πόλεμο.

    …”Σύμφωνα με πληροφορίες ανταποκριτών από τα Δαρδανέλλια, φαίνεται ότι οι περισσότερες από τις οβίδες που εκτόξευσαν οι Γάλλοι και οι Αγγλοι στη διάρκεια του τελευταίου βομβαρδισμού ήταν αμερικανικής προελεύσεως.”

    Την εποχή εκείνη η γερμανική πρεσβεία είχε τον έλεγχο της “Ικνταμ” και την κατηύθυνε σύμφωνα με τα συμφέροντα της γερμανικής προπαγάνδας. Μια δήλωση όπως η η παραπάνω, που θα ενσταλαζόταν στα μυαλά ευεπηρέαστων και φανατικών Τούρκων, θα μπορούσε να έχει τραγικά αποτελέσματα. Έτσι, αποφάσισα να αποταθώ στον άνθρωπο που θεωρούσα κύριο υπεύθυνο γι’ αυτή την επίθεση. Τον Γερμανό πρεσβευτή.

    Στην αρχή ο Βάγγενχάιμ με διαβεβαίωσε για την αθωότητά του. Ηταν πράος σαν παιδάκι, καθώς διαμαρτυρόταν, λέγοντας ότι δεν είχε ιδέα για το όλο ζήτημα. Του επέστησα την προσοχή στο γεγονός ότι τα γραφόμενα της “Ικντάμ” ήταν σχεδόν ταυτόσημα με τα όσα μου είχε πει ο ίδιος πριν από λίγες μέρες και ότι η εφημερίδα σε ορισμένα σημεία επαναλάμβανε από λέξη τα λεγόμενά του.

    “Ή γράψατε το άρθρο ο ίδιος” του είπα “ή καλέσατε τον αρθρογράφο και του δώσατε την κεντρική ιδέα”.

    Ο Βαγγενχάιμ κατάλαβε ότι δεν υπήρχε πλέον λόγος να αρνείται.
    “¨Λοιπόν” είπε ρίχνοντας το κεφάλι του προς τα πίσω, “τι σκοπεύετε να κάνετε για αυτό;”

    Η στάση του με ερέθισε και αποφάσισα να περάσω στην αντεπίθεση.
    “Θα σας πω τι πρόκειται να κάνω και νομίζω ότι θα τα καταφέρω να πραγματοποιήσω τις απειλές μου. Ή θα σταματήσετε να υποκινείται αντιαμερικανικά αισθήματα στην Τουρκία ή θα ξεκινήσω κι εγώ μια εκστρατεία υποκίνησης αντιγερμανικών αισθημάτων σ΄αυτή τη χώρα”.

    “Ξέρετε βαρόνε το έδαφος σ΄αυτή τη χώρα είναι πολύ γλυστερό κάτω από τα πόδια σας. Γνωρίζετε ότι στην πραγματικότητα οι Αμερικανοί είναι πιο δημοφλείς εδώ, από εσάς. Ας υποθέσουμε πως βγαίνω έξω και λέω στους Τούρκους ότι απλώς τους χρησιμοποιείτε για τους δικούς σας σκοπούς ότι δεν τους βλέπετε σαν συμμάχους, αλλά σαν πιόνια (σ.σ για αυτό ονομάσαμε την τουρκία χτες ως πιόνι!!!) στο παιχνίδι που παίζετε. Υποκινώντας αντιμερικανικά αισθήματα αγγίζετε την πιο ευαίσθητη χορδή μου. Εκθέτετε τα αμερικανικά εκπαιδευτικά ιδρύματα στις επιθέσεις των Τούρκων. Κανείς δεν ξέρει τι είναι ικανοί να κάνουν οι τελευταίοι αν πειστούν ότι οι συγγενείς τους σκοτώνονται από αμερικανικές σφαίρες. Αν δεν σταματήσετε αμέσως, θα γεμίσω σε τρεις εβδομάδες όλη την Τουρκία με μίσος κατά των Γερμανών. Θα είναι μία μάχη ανάμεσά μας και είμαι έτοιμος να την δώσω”.

    Η στάση του Βαγγενχάιμ άλλαξε αμέσως. Γύρισε, έβαλε το χέρι του στον ώμο μου και πήρε ένα συμβιβαστικό, σχεδόν τρυφερό ύφος.
    “Ελάτε ας συμφιλιωθούμε “ είπε. “Βλέπω πως έχετε δίκιο. Βλέπω ότι παρόμοιες επιθέσεις θα μπορούσαν να θίξουν τους φίλους σας τους ιεραποστόλους. Σας υπόσχομαι ότι θα σταματήσουν.”

    Από εκείνη τη μέρα, ο τουρκικός τύπος, δεν έκανε ούτε την παραμικρή εχθρική νύξη για τις ΗΠΑ. Ο απότομος τρόπος που σταμάτησαν οι επιθέσεις μου απέδειξε οι Γερμανοί είχαν επιβάλλει και στην Τουρκία ένα από τα πιο αγαπημένα τους τεχνάσματα! ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ!

    Ο Βαγγενχάιμ λοιπόν μου είπε ότι ο Κάιζερ ρώτησε επίσημα τον καθένα ξεχωριστά: “Είστε έτοιμος για πόλεμο;” Όλοι απάντησαν “ναι”, εκτός από τους επενδυτές. Οι τελευταίοι είχαν πει ότι χρειάζονταν δύο εβδομάδες για να πουλήσουν τις ξένες ομολογίες που κατείχαν και να δυνάψουν δάνεια…

    Η σύσκεψη έγινε στις 5 Ιουλίου και το τελεσίγραφο της αυστριακής κυβέρνησης επιδόθηκε στη Σερβίας στις 22 Ιουλίου! Πρόκειται ακριβώς για το διάλειμμα των δύο εβδομάδων που είχαν ζητήσει οι οικονομικοί παράγοντες της Γερμανίας για να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους. Τα δεδομένα όλων των χρηματιστηρίων δείχνουν ότι οι Γερμανοί τραπεζίτες χρησιμοποιήσαν επωφελώς αυτό το χρονικό διάστημα…

  7. M. on

    «19 ΜΑΪΟΥ 1919″

    Στις 19 Μαϊου 1919, δηλαδή τέσσερις ημέρες μετά την αποβίβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη (15 Μαϊου 1919), ο Ατατούρκ φθάνει στη Σαμσούντα από θαλάσσης.

    Πρόκειται για μία προσχηματική απομάκρυνση του Θεσσαλονικιού αξιωματικού του οθωμανικού στρατού από την αυτοκρατορική πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη.

    Ο Οθωμανός Μονάρχης και οι κυβερνώντες της εποχής εκείνης θαυμάζουν μεν τις ικανότητες του Θεσσαλονικιού αξιωματικού, αλλά τον βλέπουν με μεγάλη δυσπιστία και καχυποψία. Αυτός ο δυναμικός, ξανθός, γαλανομάτης αξιωματικός που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τότε λειτουργούσε στην πόλη Μοναστήρι (Μπίτολα στην ΠΓΔΜ), δεν συμμερίζεται καθόλου τις απόψεις της άρχουσας πολιτικής τάξης της Αυτοκρατορίας για τις πιθανές εξελίξεις της πολιτικής συγκυρίας της εποχής εκείνης.

    Γι’ αυτό και τοποθετείται στις ακριτικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας. Το 1912 βρίσκεται στην Τριπολίτιδα της Λιβύης και αντιμετωπίζει τον ιταλικό στρατό που αποσπά την Λιβύη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

    Στη συνέχεια τοποθετείται Στρατιωτικός Ακόλουθος στην Οθωμανική Πρεσβεία στη Σόφια, όπου τον βρίσκει η έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος ζητά να σταλεί στο πολεμικό μέτωπο.

    Το αίτημά του γίνεται αποδεκτό και διοργανώνει την άμυνα των Δαρδανελλίων αποκρούωντας τις επιθέσεις των Συμμαχικών Δυνάμεων της Συνεννόησης (Αύγουστος 1915).

    Ύστερα από την επιτυχία αυτή τοποθετείται Διοικητής του Σώματος Στρατού στο Ντιγιάρμπακηρ. Προάγεται στον βαθμό του Στρατηγού και τοποθετείται Διοικητής της 7ης Στρατιάς που εδρεύει στο Χαλέπι (της Συρίας) και υπάγεται στην Γενική Διοίκηση της Στρατιωτικής Ομάδας «Κεραυνός» που είχε συσταθεί το 1917 με σκοπό την ανακατάληψη της Βαγδάτης.

    Επικεφαλής αυτής της Ομάδας Στρατιωτικών Μονάδων είναι ο γερμανός Στρατηγός Φάλκενχαϊν, με τον οποίο ο Ατατούρκ διαφωνεί σε πολλά θέματα. Γνωστοποιεί τις διαφωνίες του στο Αυτοκρατορικό Υπουργείο Άμυνας, το οποίο όμως δεν τις συμμερίζεται, καλύπτοντας έτσι τον γερμανό στρατηγό.

    Προσπάθεια προσεταιρισμού του Ατατούρκ από το αυτοκρατορικό περιβάλλον δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Συνοδεύει τον Διάδοχο του Θρόνου, τον Πρίγκηπα Βαχιντεττίν στο επίσημο ταξίδι του στο Βερολίνο και έτσι έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τον Στρατάρχη Χίνντενμπουργκ, τον Στρατηγό Λύντενντορφ και άλλους κορυφαίους αξιωματικούς του γερμανικού στρατού (1917).

    Έτσι, λοιπόν, με την αιτιολογία της αντιμετώπισης των ταραχών που είχαν ξεσπάσει στα παράλια του Εύξεινου Πόντου, ο Ατατούρκ τοποθετείται στην Επιθεώρηση της 3ης Στρατιάς που εδρεύει στην Ερζερούμη και ο ίδιος περιβάλλεται με έκτακτες αρμοδιότητες.

    Ύστερα από προτροπή των Γερμανών, οι οποίοι, πέρα των καθηκόντων συμβούλου, ανέλαβαν υψηλές διοικητικές θέσεις στον οθωμανικό στρατό, οι αρχές της αυτοκρατορίας άρχισαν να εφαρμόζουν μία συστηματική πολιτική διωγμών των ελληνικών πληθυσμών.

    Αυτή η πολιτική διωγμών εντάθηκε με την έναρξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου (Οκτώβριος 1912),κατά τον οποίο η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέστη σοβαρό εδαφικό ακρωτηριασμό χάνοντας και τις εναπομείνασες ευρωπαϊκές εδαφικές κτήσεις της.

    Η εδαφική συρρίκνωση της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών άρχισε ενωρίτερα, το β’ήμισυ του δέκατου-ένατου αιώνα.

    Η εγκαθίδρυση της Β’ Συνταγματικής Μοναρχίας στις 23 Ιουλίου 1908 με την συνεπακόλουθη εκθρόνιση του σουλτάνου Αμπντουλμετζίτ τον Απρίλιο 1909, που εσήμανε την λήξη μιάς μακράς περιόδου απολύτου μοναρχίας και αυταρχικής διακυβερνήσεως , στην εσωτερική πολιτική ζωή της αυτοκρατορίας είχε αποτελέσματα απογοητευτικά για τα ηγετικά στελέχη της πολιτικής οργάνωσης «Ένωση και Πρόοδος», τα οποία, εν τω μεταξύ, ανέλαβαν την διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας.

    Διαπίστωσαν ότι, αντί ο εκδημοκρατισμός και η φιλελευθεροποίηση που επετεύχθησαν τότε, να διασφαλίσουν ένα πολιτικό πλαίσιο αρμονικής συμβίωσης των χριστιανικών πληθυσμών της αυτοκρατορίας με τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς αυτής, δηλαδή με τους Τούρκους υπό την σκέπη του «Οθωμανισμού», έννοια που δεν εταυτίζετο με τον «Τουρκισμό», ενισχύοντο τα αντι-οθωμανικά, δηλαδή τα αντιτουρκικά αισθήματα των χριστιανικών πληθυσμών. Απότοκος της ενδυνάμωσης αυτών των αισθημάτων ήταν ο διακαής πόθος τους να αποσκιρτήσουν από το οθωμανικό κράτος, να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό.

    Οι χριστιανικοί πληθυσμοί της αυτοκρατορίας δεν αποτελούσαν πλέον μόνο την αφορμή για οχληρές επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων (Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας) στις εσωτερικές υποθέσεις της αυτοκρατορίας με πρόσχημα την προστασία τους και την παροχή εγγυήσεων για την προστασία αυτών στο θεσμικό πλαίσιο ενός θεοκρατικού πολιτικο-νομικού συστήματος ακατανόητου για τους δυτικούς. Εκ των πραγμάτων μετεβλήθησαν σε ισχυρούς μοχλούς εδαφικού διαμελισμού του οθωμανικού κράτους.

    Το γεγονός δε ότι οι μη τουρκικοί πληθυσμοί –ακολούθησαν και οι Άραβες ( στην συντριπτική πλειοψηφία τους Μουσουλμάνοι) υποκινηθέντες από τους Άγγλους-προσέβλεπαν, για την σωτηρία τους, στις ξένες δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, τις οποίες έβλεπαν ως απελευθερωτές, εγκυμονούσε σοβαρότατους κινδύνους ασφαλείας για το αποδυναμωμένο οθωμανικό κράτος.

    Η διαπίστωση αυτής της πραγματικότητας οδήγησε τα ηγετικά στελέχη της οργάνωσης «Ένωση και Πρόοδος» να εγκαταλείψουν την ιδέα της διασώσεως του «οθωμανικού» κράτους και να επιδοθούν στην προσπάθεια οικοδομήσεως ενός «εθνικού τουρκικού» κράτους. Για να γίνει αυτό έπρεπε οι μη τουρκικοί πληθυσμοί να «απομακρυνθούν» από τον εδαφικό κορμό του νέου τουρκικού κράτους. ‘Έπρεπε να εκριζωθούν οι αιτίες που οδήγησαν στην συρρίκνωση και στην αποσύνθεση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κράτους κατ’ εξοχήν πολυεθνικού. Στα αχνάρια της πολιτικής αυτής βάδισε αργότερα και ο Κεμάλ Ατατούρκ.

    Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έληξε με την ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων που ήταν η Γερμανία, η Αυστρο-ουγγρική Μοναρχία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πόλεμος εκείνος επέφερε το γκρέμισμα των ισχυρών ερεισμάτων της Ιεράς Συμμαχίας που κατέπνιγαν τις ελπίδες και τις προσδοκίες των υπόδουλων εθνών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης , τα οποία ονειρεύοντο την ελευθερία και την αποτίναξη του αλλοεθνούς και αλλογενούς ζυγού.

    Η κατάσταση αυτή επέτρεψε να φυσήξει παντού ο εύοσμος άνεμος της ελευθερίας και να γεμίσουν τα πνευμόνια όλων αυτών των υπόδουλων εθνών με την ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος, με την προσδοκία της από αιώνων αναμενομένης αλλαγής προς το καλύτερο…….

    Η Αρχή των Εθνοτήτων που πανηγυρικά διεκηρύχθη τότε, οδήγησε στην εξαφάνιση από τον πολιτικό χάρτη των δύο εκ των τριών πολυεθνικών αυτοκρατοριών που υπήρχαν έως την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για την Αυστρο-ουγγρική Μοναρχία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

    Στην επικράτεια αυτών εμφανίσθηκαν πολλά μικρά «εθνικά» κράτη. Ένα από αυτά είναι και το σύγχρονο τουρκικό κράτος. Όσο δε για την τρίτη πολυεθνική αυτοκρατορία, την Τσαρική Ρωσία, αυτή επέζησε ως Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, έως τις 25 Δεκεμβρίου 1991,οπόταν « διελύθη εις τα εξ’ ων συνετέθη».

    Ακριβώς αυτή η διαδικασία της απελευθέρωσης των υπόδουλων εθνών με την πολιτική απαγκίστρωσή τους από την κυριαρχία του πολυεθνικού κράτους απέβη μοιραία για τον Ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας.

    Ο τρόπος με τον οποίον εκριζώθηκαν από τα πατρώα εδάφη, υπήρξε τραγικός. Δυστυχώς, η πολεμική συγκυρία της εποχής και ο βίαιος πολιτικός μετασχηματισμός του πολυεθνικού οθωμανικού κράτους δια της αποσυνθέσεως αυτού, δεν επέτρεψαν την δημιουργία πρόσφορων συνθηκών για την παραμονή των πληθυσμών αυτών στην γη των προγόνων τους.

    Όσο δε για τον «ασθενή του Βοσπόρου» που ψυχορραγούσε και είχε φτάσει στα πρόθυρα του θανάτου, έχασε εδαφικές κτήσεις και το μεγαλείο ενός λαμπρού παρελθόντος, αλλά δεν ξεψύχησε….Αντίθετα, ξαναζωντάνεψε και γεμάτος σφρίγος και θέληση για ζωή, αποφάσισε να μην ξαναπάθει τα όσα έπαθε για να μην ξαναβρεθεί στον προθάλαμο του νεκροταφείου.

    Στην Τουρκία η επέτειος της 19ης Μαϊου εορτάζεται ως Εθνική Εορτή Νεότητος και Αθλητισμού.

    Σε όλη την χώρα διοργανώνονται μαθητικές γυμναστικές επιδείξεις.

    Του Δρ. Βύρωνα Ματαράγκα
    Διεθνολόγου


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: