Συζητώντας για τους πρόσφυγες μ’ αφορμή τη Γενοκτονία των Εβραίων…

Ioannina, Deportation von JudenΜε αφορμή τις εκδηλώσεις Μνήμης για τη Γενοκτονία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης έγινε ένας ενδιαφέρων και αποκαλυπτικός διάλογος στο φόρουμ  του Ομίλου Μελέτης Ιστορίας της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ) Aιτία υπήρξε ένα ενημερωτικό σχόλιο, με το οποίο παράπεμπα στην ανάρτηση του «Πόντος και Αριστερά«, όπου εκτός από το ότι ήταν εξαιρετική προσέγγιση, αναδημοσιευόταν  και ένα κείμενό μου από την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».

Η μόνη μου παρέμβαση στο διάλογο που αναδημοσιεύεται παρακάτω, είναι οι σημάνσεις σε εκείνη την απαράδεκτη-προσβλητική-ιδεοληπτική-κακεντρεχή και αντιιστορική διατύπωση του  P. P.-ChΕννοείται ότι ο διάλογος στο φόρουμ ήταν επώνυμος….

Ο διάλογος έχει ενδιαφέρον. Διαβάστε τον! Και στη συνέχεια, εάν θέλετε να κατανοήσετε το πως διαμορφώνονται κάποιες απόψεις σήμερα σε κάποιους χώρους ιστορικών, ως μετασχηματισμένη εκδοχή της πλέον βαθιάς συντηρητικής αντιπροσφυγικής (έως και ρατσιστικής) άποψης και στάσης που εμφανίστηκε μετά το 1922, διαβάστε το κείμενό μου   «Η γενοκτονία και η άρνησή της«

Warning_mark

Agtzidis Vlassis <>

Μια αιρετική αλλά ενδιαφέρουσα προσέγγιση….

 Β.Α.

Να τιμήσουμε τη Γενοκτονία των Εβραίων

ΠΟΤΕ   ΞΑΝΑ   ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ

Επιτέλους ο λαός της Θεσσαλονίκης τιμά τη μαζική εξόντωση των Εβραίων της πόλης από το ναζιστικό τέρας.

Σε ανάμνηση της προ 70ετίας αναχώρηση του πρώτου συρμού για το στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου οι Θεσσαλονικείς τιμούν τη μνήμη των περίπου 50.000 συμπατριωτών τους βαδίζοντας από την Πλατεία ψευτο-Ελευθερίας προς τον παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό.…………………

—————————————————–

P. P.-Ch. 

 LOURI Καλό θα ήταν επίσης καθώς οι απόγονοι των προσφύγων περπατάνε από την Πλατεία Ελευθερίας προς τον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό να θυμηθούν όχι μόνο ότι «βρέθηκαν στην ίδια θέση», αλλά ότι οι πρόγονοί τους βρέθηκαν και σε μια άλλη: βουβοί και άβουλοι (;), να παρακολουθούν τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, αυτούς που πολλοί δεν αναγνώρισαν ποτέ ως συμπολίτες τους, να φεύγουν προς τα στρατόπεδα… Η ταυτότητα του θύματος που με τόση εμμονή διεκδικούν δεν πρέπει να ακυρώσει τις πολύπλοκες διαδρομές της ιστορίας τους, ούτε τον αναστοχασμό που η ιστορία αυτή οφείλει συνεχώς να κινητοποιεί.

 

——————————————————————–

Agtzidis Vlassis 

  Αυτό που λέτε βασίζεται σ’ ένα βολικό και αρκετά ρατσιστικό μύθο περί «συνενοχής του κατακτημένου πληθυσμού», που με τη σειρά του βασίζεται στην  αντίληψη της συλλογικής ευθύνης, παραγνωρίζοντας τις τεράστιες κοινωνικές, ταξικές και ιδεολογικές διαφορές που ενυπάρχουν σε κάθε πληθυσμό.  

Και αγνοεί τι ήταν η θεσσαλονικιώτικη κοινωνία μετά το ’22 -μετά τη μεγάλη ανθρωποσφαγή  στην οθωμανική Ανατολή που δρομολογήθηκε το 1908 και ολοκληρώθηκε το 1923- όταν οι ντόπιοι πληθυσμοί [ελληνόφωνοι, λατινόφωνοι, ισπανόφωνοι, σλαβόφωνοι] -ψηφίζοντας σχεδόν μονοκούκι Δεξιά και Μοναρχία πλην των ελάχιστων Εβραίων σοσιαλιστών- αρνήθηκαν να δουν τους απόκληρους πρόσφυγες του ’22 ως νέους συμπατριώτες.  

Αγνοεί επίσης τις συνθήκες της της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης με τις έντονες κοινωνικές, εθνοτικές και ταξικές αντιθέσεις -όταν η ιστορία υποχρέωσε ανόμοιους πληθιυσμούς να συγκατοικήσουν- την απουσία κάθε ουσιαστικής αλληλεγγύης προς τους ταλαίπωρους πρόσφυγες που είχαν αρχίσει να καταφθάνουν από το 1912-13 ως αποτέλεσμα των σκληρών εθνικιστικών συγκρούσεων αλλά και των Γενοκτονιών που άρχισαν οι  Νεότουρκοι στην Ανατολή από το ’14. Αγνοεί το τραύμα των Σμυρνιοί και των υπόλοιπων δυτικομικρασιατών που   βίωσαν τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης μετά το τέλος του ελλαδοτουρκικού πολέμου, με τη συμμετοχή στην εθνοκάθασρση και στο πλιάτσικο των λούμπεν στοιχείων όλων των υπόλοιπων φιλοοθωμανικών ομάδων. 

Αγνοεί η αντίληψη αυτή την ουσιαστική δράση της προσφυγικής Αριστεράς σ’ όλη την Κεντρική Μακεδονία που από τη δεκαετία του ’30 μετατρέπει την ενδοχώρα σε «κόκκινη περιοχή», αναγκάζοντας τους φιλομοναρχικούς να αποκόψουν διοικητικά τις προσφυγικές περιοχές από την κεντρική Θεσσαλονίκη. Όπως αγνοεί και τις συστηματικές προσπάθειες των ΕΑΜικών οργανώσεων, που η ραχοκοκαλιά τους ήταν οι πρόσφυγες, να σώσουν όσους Εβραίους μπορούσαν….  

Είναι πολύ σύνθετο το ζήτημα για να ξεπερνιέται έτσι συνθηματολογικά, επιπόλαια και απόλυτα, δημιουργώντας αναίτια ρήγματα και καταστρέφοντας τις όποιες αναγκαίες γέφυρες πρέπει να στήσουμε από κοινού μέσα στην κοινωνία…

 ———————————————————————– 

K. P.

   H αλήθεια είναι πως η πλειοψηφία των προσφύγων της Θεσσαλονίκης ταυτίστηκε με τον αντισημιτισμό. Πρόσφυγες κυρίως αποτέλεσαν τις 3Ε της Θεσσαλονίκης και πρωταγωνίστησαν στις επιθέσεις στους εβραϊκούς συνοικισμούς. Αλήθεια είναι επίσης πως ο βενιζελισμός στην Θεσσαλονίκη και κυρίως η εφημερίδα Μακεδονία καλλιέργησε το αντισημιτικό κλίμα. Αλήθεια είναι πάντως πως αριστεροί έλληνες πρόσφυγες και ντόπιοι στάθηκαν στους εβραίους. Από εκεί και πέρα αυτό δεν αναιρεί τον δημοκρατικό ρόλο των προσφύγων στην υπόλοιπη Μακεδονία η γενικά στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα. Δεν αναιρεί συνολικά τον ρόλο τους. Ο αντισημιτισμός των προσφύγων της Θεσσαλονίκης σίγουρα αποτελεί τη μαύρη σελίδα στην ιστορία των προσφύγων….     

 Κ.Π.

 ———————————————————————–

Agtzidis Vlassis 

 Πρόσφυγες επάνδρωσαν την Αριστερά και τη μετέτρεψαν σε μεγάλη πολιτική δύναμη στη Μακεδονία. 

 Αν κάποιος βλέπει ως ενιαία ομάδα τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής αλλά και των «εθελοντικών» ανταλλαγών πληθυσμών που έγιναν στα Βαλκάνια, κάνει λάθος και πέφτει στην παγίδα της διαμόρφωσης στερεοτύπων.

 Ο Μεσοπόλεμος είναι μια πολύ σκληρή εποχή.  Από τους πρόσφυγες θα προκύψουν,  από τη μια ο Γιάννης Ταμτάκος, ο Κώστας Γαβριηλίδης, ο Γιάννης Πασαλίδης, ο Μήτσος Παρτσαλίδη. Και απ’ αυτούς θα είναι ένα μέρος της δύναμης της ΕΕΕ (Γιατί το άλλο μισό της ακροδεξιάς οργάνωσης θα είναι ντόπιοι τύπου Γκοτζαμάνη).   

 Το πρόβλημα είναι η διαμόρφωση καθολικών αρνητικών εικόνων, κάτι που θεωρώ ότι αποτελεί καθαρό αντιπροσφυγικό ρατσισμό και παραπέμπει στα ιδεολογικά σχήματα που καλλιέργησε η συντηρητική παράταξη, το Λαϊκό Κόμμα, η μοναρχία και ο Μεταξάς εκείνη τη δύσκολη εποχή.

 

———————————————————————- 

P. P.-Ch. 

 Δεν υπάρχει εδώ ζήτημα στερεοτύπων, ούτε και ρατσισμού. Ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί στη χρήση βαρέων όρων και ας πάψουμε να τους μοιράζουμε με ευκολία δεξιά και αριστερά και επειδή θεωρούμε τους εαυτούς μας ιστορικούς και επειδή ομνύουμε στην προσέγγιση.

 Αυτό στο οποίο εγώ επέμεινα είναι η πολλαπλότητα των θέσεων στις οποίες οι ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί της Μικράς Ασίας είτε τοποθέτησαν τους εαυτούς τους, εν μέρει ή εν όλω, είτε τοποθετήθηκαν από άλλους: άντρες και γυναίκες, αστοί και αγρότες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρόσφυγες στην Ελλάδα, Βενιζελικοί και αριστεροί, θεσσαλονικείς και μακεδόνες, τουρκόφοβοι και αντισημίτες, αδιάφοροι ή και συνένοχοι στους εκτοπισμούς άλλων. Η προσφυγική ταυτότητα δεν είναι πια βίωμα αλλά δημόσιος λόγος. Ως τέτοιος λοιπόν δεν μπορεί παρά να είναι όλα αυτά μαζί αν τουλάχιστον θέλει να είναι ειλικρινής. Και αυτοί που διακονούν έναν τέτοιο λόγο, ας αναλάβουν και τις αντίστοιχες ευθύνες.

 Από εκεί και πέρα όποιος έχει αναλάβει να δομήσει με τις δημόσιες παρεμβάσεις του μια συνολική και συλλογική προσφυγική ταυτότητα στη βάση ενός αέναου και τελικά ανιστορικού «τραύματος», ας αναλάβει ταυτόχρονα την υποχρέωση να αναστοχαστεί και για τις πιο σκοτεινές όψεις της προσφυγικής ιστορίας, αντί να τις ξορκίζει, να τις αγνοεί, να τις υποτιμά ή να χρησιμοποιεί το Ολοκαύτωμα για να αναφερθεί και πάλι στον εαυτό του, να πει και πάλι τον δικό του πόνο («είμασταν οι πρώτοι», «υποστήκαμε τα ίδια», «ξέρουμε»). Αλλιώς, κινδυνεύει να φτιάξει ο ίδιος εξαιρετικά βολικά αλλά πολιτικά επικίνδυνα στερεότυπα, να οικοδομήσει τον πρόσφυγα ως έναν αέναα κατατρεγμένο (ή/και ως έναν ηρωικό πιονέρο της αριστεράς). Και αντί να κάνει ιστορία να αναζητά απεγνωσμένα είσοδο στην πιο προνομιακή λέσχη σήμερα, στη λέσχη των θυμάτων. Θλιβερό και άδικο αυτό για τους ίδιους τους πρόσφυγες καταρχήν και την πολύπλοκη ιστορία τους. Η μνήμη έχει ανάγκη τον αναστοχασμό, γιατί χωρίς αυτόν θέλουμε δεν θέλουμε, τα τραύματα δεν επουλώνονται. Ούτε των άλλων, αλλά ούτε και τα δικά μας.

 Αυτά και δεν πρόκειται να επανέλθω.

 ———————————————————————-

Agtzidis Vlassis 

  Φυσικά υπάρχει ΚΑΙ ζήτημα στερεοτύπων ΚΑΙ ζήτημα ρατσισμού. Είναι το λιγότερο αστείο το ότι η προσπάθεια να προβληθεί η Γενοκτονία των Εβραίων, να αντιμετωπιστεί ως κοινό τραύμα και να μετατραπεί σε ένα πολύ οικείο γεγονός από ένα αριστερό ποντιακό ιστολόγιο -που κρατά εδώ και χρόνια συνεπή αντιρατσιστική γραμμή-  οδήγησε σε μια συζήτηση αχρείαστη. Όπως και όλα όσα γράφτηκαν στο τελευταίο μήνυμα…  

 Η άγνοια από πολλούς Νεοέλληνες ιστορικούς να παρακολουθήσουν τις γενοκτονολογικές σπουδές (τι να κάνουμε; έτσι λέγονται) οδηγεί σε μια υποτίμηση του ιστορικού γεγονότος  και κατά συνέπεια σ’ ένα μνησίκακο λόγο. Όντως, είναι άχαρο να συνεχίσουμε τη συζήτηση! 

 Εξάλλου το πρόβλημα δεν είναι η επούλωση του τραύματος, αλλά η γνώση όλων των παραμέτρων που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του ιστορικού φαινομένου που ακόμα διχάζει.  Η μνήμη έχει ανάγκη τον αναστοχασμό, αλλά με περισσότερη γνώση και λιγότερη εμπάθεια.  Για όσους ενδιαφέρονται για τις άγνωστες αλλά καθοριστικές παραμέτρους θα παραπέμψω σε δύο εξαιρετικά κείμενα Εβραίων ιστορικών που περιλαμβάνονται σε ένα συλλογικό τόμο που πρόσφατα κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο «The Genocide of the Ottoman Greeks». Του Israel W. Charny   «The integrity and a courage to recognize all the victims of a Genocide»  (σελ. 21-38) και του  Ronald Levitsky  «Teaching the Greeks Genocide»   (σελ. 341-350).

 

 ——————————————————————— 

V. K. 

Η συζήτηση είναι άνιση. Από τη μία πλευρά εκκινείται κυρίως από προβληματισμούς μεθοδολογικής φύσης στο πλαίσιο της σύγχρονης συζήτησης μεταξύ ιστορικών διαφορών περιόδων και αντικειμένων, από την άλλη από την ανάγκη υπεράσπισης μιας συγκεκριμένης ταυτότητας σε μια και μόνο περίοδο και γεωγραφία που δεν έχει καμία σχέση με θεωρία ή μεθοδολογία. Επομένως, ίσως είναι καλύτερα να μην συνεχιστεί. 

Β.Κ.

 ————————————————————————

Agtzidis Vlassis 

 Φυσικά είναι καλύτερα να μη συνεχιστεί αυτή η άχαρη αντιπαράθεση, ούτε επίσης οι αξιολογικές-υποκειμενικές κρίσεις. Γιατί τοποθετήσεις γενικόλογες και ισοπεδωτικές του τύπου «Καλό θα ήταν επίσης καθώς οι απόγονοι των προσφύγων περπατάνε από την Πλατεία Ελευθερίας προς τον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό να θυμηθούν όχι μόνο ότι «βρέθηκαν στην ίδια θέση», αλλά ότι οι πρόγονοί τους βρέθηκαν και σε μια άλλη: βουβοί και άβουλοι(;)…»  δεν νομίζω ότι προέρχονται  «από προβληματισμούς μεθοδολογικής φύσης στο πλαίσιο της σύγχρονης συζήτησης μεταξύ ιστορικών διαφορών περιόδων και αντικειμένων…«

————————————————————————

K. P. 

 υπάρχουν πρόσφυγες αριστεροί, δεξιοί, βενιζελικοί, αντιβενιζελικοί, αντιεβραίοι κλπ….. εμένα η γιαγιά μου ήταν αριστερή και ο αδελφός της καραδεξιός φασίστας… και οι δύο μεγάλωσαν στην καισαριανή…. εάν σε κάτι από όλα αυτά έχει νόημα είναι το εξής: τι δίνει τον τόνο σε μια κοινότητα…. στην προσφυγική κοινότητα της Θεσσαλονίκης τον τόνο έδωσε ο εθνικισμός και ο αντι-εβραϊσμός….

παραθέτω ένα κομμάτι από γράμμα αρχειομαρξιστή μαθητή από την Θεσσαλονίκη που απευθύνεται σε άλλους μαθητές…. σε αυτό γράφει διάφορα. Καταλήγει ότι οι μαθητές πρέπει να αντιδράσουν στα πατριδολογικά και θεολογικά κηρύγματα και απέναντι στις εθνικιστικές και θρησκευτικές οργανώσεις, όπως η ΧΑΝ, ΧΕΝ και ο προσκοπισμός. Και ενώ γενικά απευθύνεται σε όλη την μαθητική κοινότητα κάνει για κάποιον λόγο μια ιδιαίτερη μνεία στα προσφυγόπουλα, δηλαδή τα ξεχωρίζει από τους άλλους μαθητές, προφανώς γιατί αντιλαμβάνεται να επικρατεί ένα συγκεκριμένο κλίμα. Γράφει συγκεκριμένα: 

 «Τα προσφυγόπουλα ιδίως που έτυχε να έχουν πάρει από τους γονείς τους πολλές εθνικιστικές και θρησκευτικές προλήψεις πρέπει ν’ αντιδράσουν εντονότερα».

δεν επιλέγει να γράψει το ίδιο για άλλες κοινότητες της πόλης, αλλά θεωρεί πως στους πρόσφυγες οι εθνικιστικές και θρησκευτικές προλήψεις είναι εντονότερες από τους άλλους. Το ζήτημα δεν είναι να εξωραϊζουμε καταστάσεις ή να απολογούμαστε για τους πρόσφυγες ούτε βέβαια να κάνουμε το ίδιο για τους εβραίους. Το βενιζελικό κράτος επέλεξε να περιορίσει και να λειτουργήσει εναντίον των εβραίων. Χρησιμοποίησε την «αυθόρμητη» αντιπάθεια μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων και διοχέτευσε σε αντι-εβραϊκό ρατσισμό. Το ίδιο ισχύει φυσικά για τους πρόσφυγες γενικά, αλλά συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη τα θύματα από αυτούς τους ρατσισμούς ήταν οι εβραίοι και κυρίως οι φτωχοί εβραίοι. Η βενιζελική εφημερίδα Μακεδονία του μεγάλου Βελίδη καλλιέργησε έντονα τον ρατσισμό και έσπρωξε τους πρόσφυγες προς μια κατεύθυνση. Φαίνεται πως οι πρόσφυγες ήταν σε σχέση με τους εβραίους και τους ντόπιους μια πιο συντηρητική κοινότητα για διάφορους λόγους γεγονός που υποβοήθησε αυτήν την ώθηση. Αυτό δε σημαίνει επαναλαμβάνω πως προέρχονταν από προσφυγικές οικογένειες πολλοί που κράτησαν άλλη στάση. Αλλά θα πρέπει να εξεταστούν διάφοροι παράμετροι: π.χ. πρώτη ή δεύτερη γενιά, ένταξη στον συνδικαλισμό κλπ. 

 Κ. Π. 

———————————————————————— 

Agtzidis Vlassis 

   Κώστα αναφέρεσαι γενικά σε μια κατηγορία «πρόσφυγες». Ποιοί πρόσφυγες; Οι Ανατολικορωμυλιώτες, οι Στρωμνιτσιώτες και οι εκ Μοναστηρίου, οι Κωσταντινουπολίτες (ανταλλάξιμοι από τα περίχωρα), οι Ανατολικοθρακιώτες, οι Ποντοκαυκάσιοι, οι Δυτικοπόντιοι, οι Καραμανλήδες, οι Πόντιοι πρόσφυγες του ’39 από την ΕΣΣΔ, οι Σμυρνιοί, οι εκ Βιθυνίας, αυτοί από την Αττάλεια; Ποιοί; Μιλάμε για έναν ολόκληρο πολυπολιτισμικό χώρο, που απέκτησε προσφυγική ταυτότητα μόνο αμυντικά και σε σχέση με την απόρριψη και τη βία που άσκησαν εναντίον της οι πολυεθνοτικοί γηγενείς καθώς και η τότε μοναρχική παράταξη. Και όλος αυτός ο κόσμος σήμερα συρρικνώθηκε στην ενιαία κατηγορία «οι πρόσφυγες». Αυτό είναι το μέγα μεθοδολογικό λάθος, που προέρχεται βέβαια από τη στερεοτυπική αντίληψη για εκείνη την εποχή.  

 Οι Σμυρνιοί και οι Κωσταντινουπολίτες έρχονται με μια σημαντική παιδεία και κουλτούρα. Καθώς βέβαια και με μια πρόσφατη τραυματική εμπειρία που δεν μετετράπη πριν την ολοκλήρωση της Ανταλλαγής σε γενικευμένη αρνητική στάση -πλην μικρών εξαιρέσεων- κατά εθνοτικών ομάδων που συνάντησαν στη Θεσσαλονίκη και είχαν εμπλακεί οι λούμπεν αντίστοιχοί τους στη σφαγή της Σμύρνης. Οι Ποντοκαυκάσιοι ήρθαν με ώριμα δημοκρατικά συναισθήματα και απόψεις. Αν δεις τα συνέδρια των Ποντοκαυκασίων μέσα στη δεκαετία του ’20 θα αντιληφθείς την πολιτική τους ωριμότητα. Εκτός από τη συνεταιριστική αντίληψη  μεταφέρουν απόψεις του ρωσικού επαναστατικού κινήματος (μπολσεβικικές, μενσεβικικές, σοσιαλεπαναστατικές). Οι Δυτικοπόντιοι κουβαλούν έντονα το τραύμα της Γενοκτονίας. Εξάλλου μικρός αριθμός απ’ αυτούς επέζησε και έφτασε στην Ελλάδα.

 Πώς είναι δυνατόν να «τσουβαλιάζεται» όλος αυτός ο χώρος και να ενοχοποιούνται οι απόγονοί τους, ώστε να χρειάζεται να τους υποδειχθεί από καθ’έδρας: «Καλό θα ήταν επίσης καθώς οι απόγονοι των προσφύγων περπατάνε από την Πλατεία Ελευθερίας προς τον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό να θυμηθούν όχι μόνο ότι «βρέθηκαν στην ίδια θέση», αλλά ότι οι πρόγονοί τους βρέθηκαν και σε μια άλλη: βουβοί και άβουλοι(;)…»  τη στιγμή που η συντριπτική πλειονότητα των σημερινών Θεσσαλονικιών απογόνων των προσφύγων, καμιά απολύτως σχέση δεν έχουν με εκείνους από το συνοικισμό της Τούμπας που μαζί με τους ντόπιους επέδραμαν στο συνοικισμό του Κάμπελ. Αντιθέτως, οι γόνοι των αριστερών εαμιτών γνωρίζουν  τη συμβολή των προγόνων τους προσφύγων στην προσπάθεια  διάσωσης των Εβραίων, ενώ δεν θυμούνται καμιά ανθρωπιστική παρέμβαση από τους τότε  Θεσσαλονικιούς, στις μαύρες εποχές μετά το ’20, όταν το ανάλγητο κράτος δημιουργούσε τα στρατόπεδα των προσφύγων στην Καλαμαριά και αλλού με τη πολύ μεγάλη θνησιμότητα των άτυχων εκείνων ανθρώπων, που οι εθνικισμοί, οι Γενοκτονίες, οι επαναστάσεις και η κακή τους μοίρα τους πέταξαν στα άξενα Βαλκάνια. 

 Ας δούμε εκείνη την εποχή με μια ηπιότητα και μια ευρύτητα, έχοντας πάνω απ’ όλα στο νου ότι στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε και την ακόμα δυσκολότερη και επικίνδυνη που έρχεται, ότι πρέπει να στηθούν γέφυρες επικοινωνίας και αλληλοκατανόησης, ώστε  να δημιουργηθούν νέες κοινωνικές συνειδήσεις, απελευθερωμένες από τα δεσμά της προκατάληψης, της απαράδεκτης αντίληψης περί συλλογικής αιώνιας ευθύνης και του (πάσης φύσεως) εθνικισμού.

 Β.Α. 

 ——————————————————————————- 

K.P.

   δεν έχεις άδικο…. ότι δεν υπάρχει μια ενιαία κατηγορία προσφύγων….. αλλά ακριβώς το αντίθετο…. θα είχε σημασία να μπορούσε να διερευνηθεί η εσωτερική διαφοροποίηση των προσφύγων σε σχέση με το ζήτημα του αντισημιτισμού…. 

 Κ. Π.

 ————————————————————————

T.P.

   Η Θεσσαλονίκη εκτός «από πρωτεύουσα των προσφύγων» υπήρξε και «Νέα Ιερουσαλήμ». Το πρόβλημα είναι η μνήμη και η σιωπή. Τι θέλουμε να θυμόμαστε ή τι θυμόμαστε και τι ξεχνάμε, θελημένα ή μη. Και σιωπή υπάρχει αρκετή στη Θεσσαλονίκη, τόσο στο δημόσιο λόγο, όσο και στον ιδιωτικό. Και σε ό,τι αφορά τους Εβραίους της πόλης αυτή είναι πολύ έντονη. Ακόμη και στο δημόσιο χώρο, ελάχιστα μαρτυρούν την παρουσία τους κάποτε στην πόλη.

Η όποια πορεία ή άλλη συμβολική κίνηση έλαβε, πολύ περισσότερο από μια τελετουργία οφείλει να είναι και μια κίνηση αναστοχασμού στο παρελθόν, όχι στην ιστορία αλλά στις ιστορίες αυτής της πόλης και της κοινωνίας της. Να προσπαθήσουμε να θεμελιώσουμε το παρόν σε ένα παρελθόν αναζητώντας «δίκαιο» και «συνέχειες» σε αυτό δεν είναι θεμιτό γιατί στην ουσία υποθάλπει και διαιωνίζει την αποδοχή όποιων σκοπιμοτήτων εξυπηρετούνται από τη σιωπή. Το ό,τι οι πρόσφυγες είχαν τα δικά τους τραύματα, τις δικές τους μνήμες ή τη δική τους πορεία είναι ένα γεγονός, το οποίο όμως δεν αναιρεί το ότι «σιωπηλοί και άβουλοι(;)» μπορεί να παρακολούθησαν απλώς το ταξίδι των Εβραίων στο θάνατο. Ίσως γιατί θεωρούσαν ότι το δικό τους ταξίδι στην «πρωτεύουσα των προσφύγων» δεν είχε τίποτα κοινό με αυτό των Εβραίων, … ή … ή …. Δεν έχει καμιά σημασία να τονίσουμε το ένα ή το άλλο σήμερα, αν πρώτα δεν καταλάβουμε και κυρίως αν δε δεχτούμε ό,τι έγινε. Και η σιωπή που επιδείχτηκε απέναντι στους Εβραίους της πόλης και στην τύχη τους ήταν μεγάλη.

Το θέμα είναι αν διαιωνίζεται αυτή η σιωπή και πώς. Αλλά το πιο λυπηρό είναι ότι έστω και ένας υπαινιγμός για αυτή τη σιωπή αντιμετωπίζεται με τόσο θόρυβο. Ή με τόσο φόβο; 

Τ. Π.

—————————————————————————————- 

Agtzidis Vlassis 

Ένα άγνωστο κείμενο για τους Εβραίους κατά την περίοδο της Κατοχής στην προσφυγική Κατερίνη:

 https://kars1918.files.wordpress.com/2012/11/kalfas2.jpg

https://kars1918.files.wordpress.com/2012/11/kalfas3.jpg

https://kars1918.files.wordpress.com/2012/11/kalfas4.jpg

https://kars1918.files.wordpress.com/2012/11/kalfas1.jpg

——————————————————————————————

kalfas2

kalfas3

kalfas4

kalfas1

12 comments so far

  1. Γιώργος on

    O P. P.-Ch. ποιός είναι;

    Σίγουρα ανήκει σ’ εκείνη την πονηρή ομάδα Ελλήνων που εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα αλλά και τους Εβραίους για ίδιον όφελος. Γι αυτό είναι και τόσο απορριπτικός και κακός σε συμφιλιωτικές απόψεις.

    • Βλάσης Αγτζίδης on

      Είστε πολύ άδικος στις κρίσεις σας. Ούτε «πονηροί» είναι ούτε εκμεταλλεύονται κανένα. Αντιθέτως κάνουν κάτι το οποίο θα έπρεπε να είχε γίνει πολύ καιρό πριν και με μια έννοια σώζουν την τιμή των Ελλήνων! Όσον αφορά αυτά που στηλιτεύω και εγώ στο εισαγωγικό μου, σχετίζονται με μια ευρύτερη αντιπαράθεση που υπάρχει….

  2. ΈΛΕΓΧΟΣ on

    21.02.2013

    ΙΣΤΟΡΙΚΟ

    Η ομάδα Terminal 119 έστειλε στο Γερμανικό περιοδικό Konkret και κατόπιν στο Cafemorgenland, επιστολή στην οποία στρέφεται εναντίον του δημοσιογράφου και συγγραφέα (με αντιδικτατορική δράση στην Ελλάδα), Eberhad Rondholz.

    Αφορμή αποτέλεσε η ιστορικά τεκμηριωμένη θέση του ότι ”η Ελλάδα ανήκε στις λίγες κατακτημένες από τους Γερμανούς χώρες, στίς οποίες οι Εβραίοι σχεδόν παντού μπορούσαν να υπολογίσουν σε βοήθεια και προστασία”.

    Απαντώντας με ένα ανιστόρητο ανθελληνικό και αντιχριστιανικό οχετό λάσπης, προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, οι Terminal 119 απάντησαν ότι : ”Αυτή η αντίληψη ενισχύει τον ήδη διαδεδομένο μύθο, για την τάχα μου βοήθεια και συμπαράσταση των χριστιανών ελλήνων, προς τους εβραίους συμπατριώτες τους… Ο αντιεβραισμός και αντισημιτισμός ήταν και είναι ένα από την σύσταση της ελληνικής κοινωνίας μέχρι σήμερα εποικοδομητικό στοιχείο της”.

    Οι Terminal 119 αναπαράγουν τις πιο ρατσιστικές και ανιστόρητες απόψεις για τον Ελληνικό λαό λέγοντας, ότι οι Έλληνες ήταν πιο αντισημίτες από τους ίδιους τους Γερμανούς που κάνανε το Ολοκαύτωμα! Και ότι στην Ελλάδα η εξόντωση των Εβραίων υπήρξε πιο ολοκληρωτική και από αυτήν που έγινε στην ναζιστική Γερμανία!

    ___

    ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ TERMINAL 119

    Μια στρατευμένη λοιπόν ”Ιστορία”, η οποία πηγάζει από έναν έντονο και φανατικό ανθελληνισμό, που ισοπεδώνει τα πάντα μπροστά στη θέληση να “αποδείξει” τη θέση του.

    Μια προσπάθεια συκοφάντησης, του Ελληνικού λαού που αντιστάθηκε ηρωικά και συνολικά, στον Φασισμό – Ναζισμό των βαρβάρων εισβολέων και βοήθησε όσο λίγοι στη διάσωση των διωκομένων Εβραίων.

    Φυσικά δεν γίνεται ούτε λόγος για τόσες περιπτώσεις όπου Εβραίοι παρέδιδαν η κατέδιδαν τους ομόθρησκους τους, σαν βορά στα Ναζιστικά κτήνη, την ίδια στιγμή που χιλιάδες Έλληνες (αψηφώντας και την ίδια τους τη ζωή) τους προστάτευαν. Χαρακτηριστική περίπτωση του Αρχιραββίνου της Θεσσαλονίκης Τσεβί Κόρετς, ο οποίος παρέδωσε τους χιλιάδες Εβραίους της Θεσσαλονίκης στους Ναζί!

    Κάπου αλλού λοιπόν θα πρέπει να αναζητήσουν οι Terminal 119 και οι ομοιδεάτες τους, τα υψηλά ποσοστά εξόντωσης των Εβραίων σε κάποιες πόλεις…

    ___

    ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

    Δείτε χαρακτηριστικά τι γράφει και ο γνωστός μας Ζαν Κοέν στην ιστοσελίδα του Cohen.gr :

    … στο μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας, όπου οι Χριστιανοί βοηθούσαν τους Εβραίους.
    Στις άλλες πόλεις της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των Ιωαννίνων, της ΄Αρτας, της Πρέβεζας, του Βόλου, της Λάρισας και των Τρικάλων, μερικοί Εβραίοι κατάφεραν να σωθούν χάρη στις τοπικές κοσμικές και θρησκευτικές αρχές ή χάρη σε χριστιανούς φίλους.
    …κατάφεραν να αποδράσουν και να ενταχθούν στην Ελληνική Αντίσταση ή να κρυφτούν στις πόλεις της Ιταλικής ζώνης με τη βοήθεια των χριστιανών φίλων τους,
    Μετά από αυτά τα γεγονότα ο Dr. Kalmes, ο γερμανός διοικητής της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη, με το πρόσχημα της αμφισβήτησης της τιμιότητας και των διοικητικών ικανοτήτων του Σαλτιέλ, τον αντικατέστησε με τον Αρχιραβίνο Τσβη Κόρετς, τον μοναδικό από όλους τους υποψήφιους που αποδέχτηκε τη θέση.
    Στην Αθήνα, η Γκεστάπο διόρισε τον Αρχιραβίνο Ελιάου Μπαρζιλάϊ ως Πρόεδρο της Κοινότητας. Ο Μπαρζιλάϊ, αντίθετα με τον ομολογό του στη Θεσσαλονίκη Κόρετς, έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να παρεμποδίσει τα γερμανικά σχέδια.
    Επίσης κάνοντας κριτική στο βιβλίο του Σάμη Χασσίδ «Ανεπιθύμητοι Συμπατριώτες -Τσάμηδες και Εβραίοι» γράφει εδώ :

    Για τους μεν εβραίους, ο λόγος ήταν η γενοκτονία από τους ναζί γερμανούς, ενώ γιά τους τσάμηδες ήταν ότι εκδιώχθηκαν ή κατέφυγαν στην Αλβανία σαν αποτέλεσμα της συνεργασίας τους με τις ιταλικές και γερμανικές αρχές κατοχής.
    Νομίζω ότι είναι απαράδεκτη η προσπάθεια να συνδέονται τα αποτελέσματα της ξένης κατοχής με ό,τι εθνοτικά προβλήματα πραγματικά υπήρξαν στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου – όπως σαφώς υπαινίσεται ο τίτλος αλλά και – εν μέρει – το περιεχόμενο του βιβλίου.
    Το δεύτερο απαράδεκτο σ’ αυτό το βιβλίο είναι η σύγκριση – στο πίσω εξώφυλο – ανάμεσα στο ποσοστό εβραίων που εξοντώθηκαν στην περιοχή του προ του 1938 Ράιχ με το αντίστοιχο στην Ελλάδα…το σαφές υπονοούμενο είναι ότι οι έλληνες είναι χειρότεροι από τους Ναζί… Παρόμοια φράση βρίσκεται στο γελοίο βιβλίο του Τουρκόφιλου συγγραφέα Stanford Shaw «Turkey and the Holocaust»…
    Διαβάζουμε επίσης στο περιοδικό Χρονικά (του Κεντρικού Ισραηλίτικου Συμβουλίου της Ελλάδας), Τόμος 34ος, αρ. φύλλου 232, Απρίλιος – Ιούνιος 2011 και στο άρθρο του Ραφαήλ Μωυσή : Τσεβί Κόρετς και Γιομτώβ Γιακοέλ, Μια Αντι – Αποκατάσταση (σελίδες 10-12) :

    Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, ο Τσεβί Κόρετς υπήρξε ο τελευταίος Αρχιραββίνος της μεγάλης εκείνης εβραϊκής κοινότητας του έχει δε καταλογισθεί από διάφορους επιζήσαντες του διωγμού ότι συνεργαζόμενος με τις δυνάμεις κατοχής συνέβαλε άθελά του στην μεγάλη επιτυχία των εγκλημα τικών χιτλερικών σχεδίων.

    «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κόρετς δεν επιδίωξε την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης αλλά ως επικεφαλής αυτής της μεγάλης Κοινότητας είχε την υποχρέωση να δώσει το παράδειγμα για μια παθητική ή ενεργητική αντίσταση». (σημ, μας : κάτι που φυσικά δεν έκανε).

    Μπορείτε να δείτε και στην Εβραική ψηφιακή βιβλιοθήκη (Jewish Virtual Library), τον κατάλογο με Εβραίους συνεργάτες των Γερμανών Ναζί, μέσα από την Μήνυση που υποβλήθηκε από την Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης και τον πρόεδρο της Haim Moise Salitiel. Ανάμεσα στους δεκάδες κατηγορούμενους πρώτος είναι ο Αρχιραββινος Τσεβί Κόρετς!

    ___

    Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΡΕΝΑ ΜΟΛΧΟ

    Αυτό το άθλιο δημοσίευμα ανάγκασε ακόμα και την κυρία Ρένα Μόλχο (που είχε στο παρελθόν συνεργαστεί μαζί τους) να απαντήσει αποκαθιστώντας την ιστορική αλήθεια.

    Η κυρία Ρένα Μόλχο απάντησε με επιστολή της, στις ανιστόρητες, προπαγανδιστικές και ανθελληνικές δημοσιεύσεις της ομάδας Terminal 119. Η επιστολή της δημοσιεύθηκε εδώ :

    Ρένα Μόλχο (Σεπτέμβριος / 2009)

    Προς τη συντακτική επιτροπή του Terminal 119 και του περιοδικού Konkret.

    Η ιδιότητά μου ως ειδικού σε ζητήματα ιστορίας του ελληνικού εβραϊσμού και η πρόσφατη συνεργασία μου με τα μέλη του Terminal 119 για ζητήματα που άπτονται του αντισημιτισμού και του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα, μου υπαγορεύουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να απαντήσω στην άστοχη και προκλητική επιστολή που απευθύνουν στο περιοδικό Konkret με τίτλο «Ελληνική μυθολογία» με πρόσχημα το άρθρο του Eberhad Rondholz,”Im Namen des Volkes”.

    Και εξηγούμαι : Είναι βέβαιο ότι η επιστολή τους που δήθεν παραπέμπει σε «ορισμένα ακραία λάθη» του παραπάνω αρθρογράφου αποτελεί πρόφαση για να επιδείξουν τις πρόσφατα αποκτημένες γνώσεις των Terminal 119 που τα νεαρά μέλη τους άντλησαν πρόχειρα από δικά μου και άλλα κείμενα για τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα.

    Το πρόβλημά τους είναι ότι δεν ενδιαφέρονται και επομένως δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτε για την άλλη όψη του ζητήματος δηλαδή της συμπεριφοράς εκείνων των Ελλήνων Χριστιανών που στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής βοήθησαν στη διάσωση Ελλήνων Εβραίων οι οποίοι επέζησαν της καταστροφής.

    Όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο συγγραφέας Eberhad Rondholz οι Ελληνες αυτοί βοήθησαν πρόθυμα τους Εβραίους που διασώθηκαν,

    είτε επώνυμοι ήταν όπως ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός που έκανε γενναίες δηλώσεις κατά των Γερμανών και ψεύτικες βαπτίσεις Εβραίων,
    ή ο τότε διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών Α.Εβερτ που τους προμήθευσε πάμπολλες πλαστές ταυτότητες,
    είτε ιδιώτες που έκρυψαν εβραίους συμπολίτες τους στα σπίτια τους ή στα χωριά τους με κίνδυνο της ζωής τους,
    ή μέλη της Αντίστασης που φυγάδεψαν άτομα στη Μ.Ανατολή ή στα κέντρα αντίστασης στο βουνό.
    Ολοι αυτοί οι Ελληνες, όσοι και αν ήταν, υπήρξαν πολύ πιο τολμηροί και πιο αλληλέγγυοι από άλλους Ευρωπαίους ή Βαλκάνιους Χριστιανούς, πολλοί από τους οποίους είτε κατέδιδαν κατά κόρον Εβραίους όπως οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί ή δημιούργησαν και διηύθυναν τα στρατόπεδα εξοντώσεως όπου εκτελούσαν οι ίδιοι τους Εβραίους τους όπως π.χ.στις βαλτικές χώρες, την Κροατία, την Ρουμανία κ.ά.

    Φυσικά ο Eberhad Rondholz έχει την πείρα και τις γνώσεις ώστε να μπορεί να κάνει τις απαραίτητες συγκρίσεις.

    Το ερώτημα είναι αν είναι δυνατόν ευαισθητοποιημένοι πολιτικά και κοινωνικά νέοι να πιστεύουν ότι μπορούν να πείσουν παραβλέποντας τις αποχρώσεις σε ανάλογα ζητήματα και να πιστεύουν ότι προκειμένου να προβληθούν μπορούν να διασύρουν έγκριτους και νηφάλιους δημοσιογράφους με τεράστιο και πρωτοποριακό δημοσιευμένο έργο όπως ο Eberhad Rondholz, και ειδικά σε ζητήματα Κατοχής στην Ελλάδα.

    Το χειρότερο είναι ότι φαίνεται πως τα περισσότερα μέλη του Terminal 119 δεν διάβασαν καν το άρθρο του επειδή δεν γνωρίζουν τα γερμανικά και ότι βασίστηκαν στις εντυπώσεις και προσυπέγραψαν τα λάθη ενός γερμανού μέλους τους που συνέταξε την επιστολή γιατί πως αλλοιώς εξηγείται

    ότι ο συνοικισμός Κάμπελ (Από τον J.Campbell) μεταβάλλεται και σημειώνεται ως Kabel, που στα γερμανικά είναι «καλώδιο»,
    ότι ο συντάκτης κατηγορεί τον Eberhad Rondholz ότι αναφέρεται στη Δανία ένω δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά στο άρθρο του,
    ότι εκτοπίστηκαν το 50% των Εβραίων της Αθήνας, αντί 600 μόνον που πράγματι συνελήφθησαν από τους 10.000 που είχαν συγκεντρωθεί στην πρωτεύουσα από όλες τις κοινότητες κ.ά. γνωστά στοιχεία που έχουν εδώ και χρόνια δημοσιευθεί σε έγκριτα και τεκμηριωμένα έργα, περιοδικά και συνεντεύξεις επιζώντων.
    Τέλος, θα ήθελα να μου εξηγήσουν τα μέλη του Terminal 119 πως γίνεται εφόσον πράγματι ενδιαφέρονται για τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα να παραγνωρίζουν την συμβολή του άθρου του Eberhad Rondholz, ενός εκ των τριών που δημοσιεύθηκαν διεθνώς, όπου ουσιαστικά καταδεικνύεται και καταγγέλλεται η κλιμάκωση του αντισημιτισμού στη σημερινή Ελλάδα, σε σχέση με την υπόθεση Πλεύρη, και το χειρότερο η αλλοτρίωση της Δικαιοσύνης, της Κοινωνίας, της Πολιτικής και της Διανόησης στην χώρα μας.

    Ρένα Μόλχο 7.09.09

    http://elegxos.wordpress.com/2013/02/21/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CF%8C%CE%BB%CF%87%CE%BF-%CF%83/

  3. Aπαγόρευση τώρα on

    »Μιλούν όπως οι ναζί, συμπεριφέρονται όπως οι ναζί, είναι ναζί» δικαιολόγησε την έκκληση του προς τη Βουλή για να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή, ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου Ρόναλντ Λόντερ.

    Έκκληση προς το ελληνικό κοινοβούλιο να κάνει ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή, απηύθυνε ο

    πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου (World Jewish Congress) Ρόναλντ Λόντερ (Ronald Lauder), μέσα από την ομιλία του στη σημερινή τελετή μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος, στη Συναγωγή Μοναστηριωτών, στη Θεσσαλονίκη. «Σήμερα, αν και υπάρχει ειρήνη, δεν είναι όλα ειρηνικά. Οι Εβραίοι έχουν λόγο για ν’ ανησυχούν. Όχι για τυχόν εξολόθρευσή τους αλλά για τον εξτρεμισμό, τη φανατική ιδεολογία, μία ιδεολογία που έφερε την καταστροφή πριν από 70 χρόνια. Μιλώ για τη ‘Χρυσή Αυγή'» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Λόντερ. «Οι εξτρεμιστές δεν έχουν καμιά θέση στην Ελλάδα ή αλλού. Αλλά υπάρχουν. Οι ηγέτες τους χρησιμοποιούν τον χιτλερικό χαιρετισμό. Χρησιμοποιούν τη σβάστικα στις συγκεντρώσεις του κόμματός τους. Μιλούν για ‘αίμα και τιμή‘.

    Τιμούν τους ηγέτες της ναζιστικής Γερμανίας. Αμφισβητούν ανοιχτά το Ολοκαύτωμα και αρνούνται την ύπαρξη των θαμάλων αερίων. Διαβάζουν αντισημιτικά κείμενα, ειδικά τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμία θέση στην Ελλάδα ή αλλού στον κόσμο» υπογράμμισε ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου. «Αυτή η ομάδα έχει να κάνει μόνο με το μίσος. Επιτίθενται σε ανθρώπους στους δρόμους μόνο και μόνο επειδή το χρώμα του δέρματός τους είναι διαφορετικό. Απειλούν δημοσιογράφους. Μιλούν όπως οι ναζί. Συμπεριφέρονται όπως οι ναζί. Είναι ναζί» πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον κ. Λόντερ, «υπάρχουν πολλά εξτρεμιστικά κόμματα σε πολλές χώρες στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, όπως η Χρυσή Αυγή» και γι’ αυτό «θα πρέπει να επαγρυπνούμε … και να είμαστε πολύ προσεκτικοί για το μέλλον» που, όπως τόνισε, «είναι πολύ σημαντικό για όλους μας, για τα παιδιά μας, τις κοινότητές μας».



    Σημείωσε δε πως η Ελλάδα, όπου αιώνες τώρα υπάρχει δημοκρατία, «θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα, θέτοντας εκτός νόμου κάτι, όπως η Χρυσή Αυγή».

Ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου αναφέρθηκε, επίσης, στις προσπάθειες που έχει καταβάλλει η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, αλλά και ο πρόεδρός της (και πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου) Δαβίδ Σαλτιέλ ώστε να μην αφανιστεί η εβραϊκή κληρονομιά της Θεσσαλονίκης, παρά το τεράστιο πλήγμα που δέχθηκε η κοινότητα με το Ολοκαύτωμα.

Εξέφρασε δε την αλληλεγγύη της οργάνωσης, της οποίας ηγείται, προς τους Εβραίους, όχι μόνο της Θεσσαλονίκης, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας.

    «Ο λόγος – ανέφερε – για τον οποίο η ηγεσία του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου και οι επικεφαλής πολλών εβραϊκών κοινοτήτων είναι εδώ, σήμερα, δεν είναι μόνο για να θυμηθούμε το παρελθόν. Δεν είναι μόνο για να αποτίσουμε φόρο τιμής στα θύματα των πλέον τερατοειδών εγκλημάτων στην ανθρώπινη ιστορία. Είναι και για να δείξουμε την αλληλεγγύη του παγκόσμιου εβραϊσμού προς τους Εβραίους της Ελλάδας, τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης«.

Υπογράμμισε ακόμη – μεταξύ άλλων – πως το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο και το Ευρωπαϊκό Εβραϊκό Συνέδριο (European Jewish Congress) συνεργάζονται στγενά για την καταπολέμηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της μη ανοχής απέναντι στις μειονότητες.

Αμέσως μετά την τελετή μνήμης στη συναγωγή των Μοναστηριώτων, ο κ. Λόντερ είχε κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, ενώ αυτή την ώρα συνεδριάζει η διευρυμένη εκτελεστική επιτροπή του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου.

  4. S. Boyer on

    Δεν δέχομαι με κανένα τρόπο κάποιοι των συμπολιτών μου να έχουν τις αποκοπές των ωφελημάτων και κάποιοι άλλοι να απολαμβάνουν πλήρων προνομιών. Είναι η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η ισότητα επιβάλλει τέτοιες πολιτικές που να καλλιεργούμε την αγάπη και τη συνεργασία και όχι το μίσος. Και εμείς δεν θα ακολουθήσουμε την ετεροβαρή πολιτική της παρούσας κυβέρνησης. Οι πολιτικοί πρόσφυγες θα εισπράττουν και θα παίρνουν και ένα επίδομα όπως και στη Γερμανία, 136 ευρώ. Δεν νομίζω η Γερμανία ή η Αγγλία να είναι ρατσιστικές ή τα άλλα κράτη της Ευρώπης. Διερωτώμαι γιατί εμείς πρέπει να ενθαρρύνουμε να έρχονται στην Κύπρο όσοι την θεωρούν ως χώρα ευκαιρίας για να εισπράττουν πολλαπλάσια απ’ ότι οι φορολογούμενοι Κύπριοι» ανέφερε.

  5. Cheri I on

    Το πρόβλημα σε σχέση με το «μεταναστευτικό» είναι ο ρατσισμός, όχι η μετανάστευση. Ο ρατσισμός του συστήματος υποχωρεί όταν υπάρχουν συλλογικοί αγώνες και ενισχύεται όταν οι εργαζόμενοι ψάχνουν για ατομικές λύσεις. Δεν είναι τυχαίο πως καθ’ όλη τη διάρκεια του κινήματος των «πλατειών» και των εργατικών αντιστάσεων η ρατσιστική προπαγάνδα των ΜΜΕ έχει υποχωρήσει. Ο κόσμος που αγωνίζεται σε μεγάλους αριθμούς θεωρεί εχθρό την κυβέρνηση και τα μνημόνια, όχι τους μετανάστες. Στο Σύνταγμα, παρόλο που κυματίζουν αρκετές ελληνικές σημαίες, πολλοί μετανάστες και πρόσφυγες συμμετέχουν στο κίνημα και οι νεοναζί δεν τολμούν να εμφανιστούν οργανωμένα. Το ΛάΟΣ λύσσαξε με την παρουσία του «Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών» στην πλατεία και ζήτησε στη βουλή από τον Παπουτσή να το εκδιώξει. Δυστυχώς γι’ αυτούς, η Λαϊκή Συνέλευση υιοθέτησε αντιρατσιστικά ψηφίσματα που προτάθηκαν από το ΚΣΜ, αποδέχτηκε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στην πλατεία και αποκήρυξε τους ρατσιστές και τους φασίστες. Όλα αυτά έγιναν με συστηματική αντιρατσιστική παρέμβαση και δράση που οργανώθηκε από την Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» και άλλες δυνάμεις που θεωρούν τη μάχη ενάντια στην κυβέρνηση και τα μνημόνια, κοινή υπόθεση ντόπιων και μεταναστών και τον αντιρατσισμό ζήτημα πρώτου μεγέθους. Αυτή η μάχη θα είχε ακόμα καλύτερα αποτελέσματα αν δινόταν συντονισμένα από περισσότερες δυνάμεις της αριστεράς, όχι μόνο στο Σύνταγμα αλλά παντού.

  6. ΕΑΜ on

    ΕΑΜ: Σώστε τους Εβραίους

    Είναι μια από τις πλέον αδιαμφισβήτητες αλήθειες (και παράλληλα από τις πλέον αποσιωπημένες) της ελληνικής ιστορίας πως ο μοναδικός αντιστασιακός φορέας που έθεσε με ρητό τρόπο, και μάλιστα από πολύ νωρίς, το ζήτημα-καθήκον της ενεργητικής προστασίας των Εβραίων στην Κατοχή ήταν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ηθοποιού και δραστήριας εαμίτισσας, Ολυμπίας Παπαδούκα, όταν στις αρχές του 1943 άρχισαν να γίνονταν ορατές οι γερμανικές προθέσεις, εμφανίστηκαν στους τοίχους της Αθήνας τα πρώτα συνθήματα «Σώστε τους Εβραίους –ΕΑΜ», με εντολή που έδωσε η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ και η ΚΕ του ΕΑΜ στην ημιπαράνομη οργάνωση των Καλλιτεχνών.

    Εκεί που ξέσπασε πρώτα η λαίλαπα, οι πρωτοβουλίες ήταν ανάλογες, και μάλιστα σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες. Τον Μάρτιο του 1943 η Εθνική Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης κυκλοφόρησε μια μοναδική προκήρυξη (που σήμερα φυλάσσεται στα αρχεία του ΚΚΕ) στην οποία οι κάτοικοι καλούνταν να ματαιώσουν τα γερμανικά σχέδια και να αντιδράσουν στους επικείμενους εκτοπισμούς των συμπολιτών τους.

    Ήταν μια πράξη πολλαπλά επαναστατική, όχι μόνο γιατί απευθυνόταν σε μια γερμανοκρατούμενη πόλη που στέναζε κάτω από την τρομοκρατία αλλά γιατί στην ίδια πόλη είχε ξεσπάσει κάποια χρόνια πριν η επιδημία του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η Θεσσαλονίκη είχε γνωρίσει τάσεις αποκλεισμού και περιθωριοποίησης, αλλά και οργανωμένες μορφές αντισημιτικής δράσης

    raskolnikovgr.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

  7. Cavaliere paliomalakinino on

    Δείε εδώ ένα διάλογο, όπου ένας φασίστας, τρατσιστής υποδύεται τον φιλο των Εβραίων, υπό το όνομα ενός παλιομ@λ@κ@ Cavaliere Alessandrino :

    ——————————-

    «Re: Το Τεχνητο Κρατος του Ισραηλ
    Δημοσίευσηαπό Cavaliere Alessandrino » Δεκέμβριος 31st, 2013, 9:24 am

    ΝΕΜΕΣΙΣ έγραψε:
    Οι πιο αρχαίοι ήρθαν με την εξορία τους από την Ισπανία, αλλά δεν ήταν όλοι από τότε.
    Έτσι όπως το λέει είναι σαν να πρέπει να ψάχνουμε για εβραϊκές αρχαιολογικές αποδείξεις … «επί αιώνας»

    Δεν είναι αιώνες πίσω η εποχής της Ισαβέλλας;

    Οι αιώνες είναι από τότε που τους έδιωξε η Ισαβέλλα της Ισπανίας, ήρθαν εδώ και τα έκαναν πλακάκια με τους Τούρκους.
    Νταξ 4 αιώνες συνεργασίας με τα μεμέτια για έναν λαό που μετρά χιλιετίες δεν είναι τραγικό. Και ειδικά όταν τα μεμέτια ήταν εχθροί μας.

    Καλά, καλά, το γνωστό παραμύθι. Και για όλα αυτά, έπρεπε να έρθουν οι Λαζοί πρόσφυγες να τους πλιατσικολογούν εκμεταλλευόμενοι τον διωγμό τους. Δηλαδή, ένα έγκλημα δικαιολογείται, αν ο πρόγονος του παθόντος ήταν εχθρός του προγόνου σου. Μπράβο. Αυτά σας μαθαίνουν στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ;

    Οι Πόντιοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς που οργάνωσαν τη γενοκτονία τους ενώ οι Τούρκοι εκτελούσαν γερμανικό σχέδιο… seems legit. :smt009 :smt010

    Δηλαδή ο Λαζοί πρόσφυγες κατακλέψαν τις περιουσίες των διωκομένων Θεσσαλονικέων Εβραίων, για ν’ αποδώσουν δικαιοσύνη για τους προγόνους των Ελλαδιτών που τα χρόνια της τουρκοκρατίας, κλπ. Σύμφωνα με την αιτιολόγησή σου…»

    ———————————-

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=282244&start=15

  8. κρητικός on

    Ο αντιπροσφυγικός ρατσισμός καλά κρατεί και τον ενθαρρύνουν διάφοροι σαν κι αυτούς που σχολιάζετε. Είναι ένα μίγμα προκατάληψης, πλαστών στοιχείων και μπόλικου ρατσισμού. Διαβάστε μια τέτοια παρέμβαση σ’ ένα φόρουμ συζητήσεων:

    ————————————————————

    Re: Το Τεχνητο Κρατος του Ισραηλ

    Δημοσίευσηαπό Cavaliere Alessandrino » Δεκέμβριος 31st, 2013, 9:24 am

    ΝΕΜΕΣΙΣ έγραψε:
    «Οι πιο αρχαίοι ήρθαν με την εξορία τους από την Ισπανία, αλλά δεν ήταν όλοι από τότε.»
    Έτσι όπως το λέει είναι σαν να πρέπει να ψάχνουμε για εβραϊκές αρχαιολογικές αποδείξεις … «επί αιώνας»

    «Δεν είναι αιώνες πίσω η εποχής της Ισαβέλλας;

    Οι αιώνες είναι από τότε που τους έδιωξε η Ισαβέλλα της Ισπανίας, ήρθαν εδώ και τα έκαναν πλακάκια με τους Τούρκους.
    Νταξ 4 αιώνες συνεργασίας με τα μεμέτια για έναν λαό που μετρά χιλιετίες δεν είναι τραγικό. Και ειδικά όταν τα μεμέτια ήταν εχθροί μας.»

    Καλά, καλά, το γνωστό παραμύθι. Και για όλα αυτά, έπρεπε να έρθουν οι Λαζοί πρόσφυγες να τους πλιατσικολογούν εκμεταλλευόμενοι τον διωγμό τους. Δηλαδή, ένα έγκλημα δικαιολογείται, αν ο πρόγονος του παθόντος ήταν εχθρός του προγόνου σου. Μπράβο. Αυτά σας μαθαίνουν στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ;

    «Οι Πόντιοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς που οργάνωσαν τη γενοκτονία τους ενώ οι Τούρκοι εκτελούσαν γερμανικό σχέδιο… seems legit. :smt009 :smt010»

    Δηλαδή ο Λαζοί πρόσφυγες κατακλέψαν τις περιουσίες των διωκομένων Θεσσαλονικέων Εβραίων, για ν’ αποδώσουν δικαιοσύνη για τους προγόνους των Ελλαδιτών που τα χρόνια της τουρκοκρατίας, κλπ. Σύμφωνα με την αιτιολόγησή σου.

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=282244&sid=62f118a37b3452e4dba14dba770c6605&start=15

  9. Κοέν on

    σημαντικές μαρτυρίες μας δίνονται απο το βιβλίο του έγκριτου λογοτέχνη Αντωνίου Πισσάνου «Αιχμάλωτοι του Κεμάλ». Ο Πισσάνος έζησε τις κακουχίες της αχιμαλωσίας και πραγματικά σώθηκε εκ θαύματος.Περιγράφει σε πολλά χωρία του την δράση των Εβραίων.Η εβραική κοινότητα δεν πειράχθηκε καθόλου απο τους Τούρκους σε αντίθεση με τις Χριστιανικές….. Εβραίοι χτυπούσαν με μίσος Έλληνες αιχμάλωτους.Όλες αυτές οι μαρτυρίες βρίσκονται στο βιβλίο του Πισσάνου.Ας δούμε μια περιγραφή εβραίων «αιχμαλώτων» που υπηρετούσαν στον Ε.Σ απο τον Πισσάνο:

    ΝΑ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ…….ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ
    «Κατα τον Οκτώβριο,προτού ακόμη εισαχθώ στο αναρρωτήριον,έφεραν νέους αιχμαλώτους απο την Σμύρνη.
    Όλοι μαζευτήκαμε γύρω απο τους νεοαφιχθέντες για να πάρουμε καμιά πληροφορία.Μου έκαμαν αμέσως εντύπωσιν η εμφάνισης και η περιβολή των.Όλοι ήσαν καλοντυμένοι,φορούσαν δε παπούτσια και φέσια.Ο καθένας έχει το σακίδιο,το παγούρι,ακόμη και τις κουβέρτες του!!!!!
    Μαθαίνω ότι είναι Εβραίοι,στρατιώται του Ελληνικού Στρατού,που παρέμειναν στην Σμύρνη κατα την οπισθωχώρηση.Ελιποτάκτησαν για να ……γλιτώσουν απο τον στρατό αλλα την έπαθαν,αιχμαλωτισθέντες απο τους Τούρκους.
    Το περίεργο όμως είναι ότι αν και είναι αιχμάλωτοι,καλοπερνούσαν.Οι Τούρκοι δεν τους πείραξαν διόλου.Επι πλέον η Εβραική κοινότης φρόντιζε δι’ αυτούς πάρα πολύ.Άλλωστε οι Εβραίοι ήσαν σύμμαχοι του Κεμάλ,και πολλοί υπήρξαν αχρεία όργανα των εγκληματικών του σκοπών.
    Ημείς οι ρακένδυτοι,πειναλέοι,μισοπεθαμένοι αιχμάλωτοι,εμακαρίζαμε την τύχην των απογώνων του Αβράαμ.Η προδοσία των αμείβετο αρκετό.
    Επι κεφαλής των,οι Εβραίοι είχαν έναν νέον ονόματι Ηλίαν Κοέν.Αυτός ισχυρίζετο ότι ήταν ανθυπολοχαγός του Ε.Σ. για αυτό και διωρίσθη επιλοχίας του λόχου εις τον οποίον ανήκε.
    Προς τους Έλληνας ο άθλιος εφέρετο σκαιότατα.Ύβριζε,χαλούσε τον κόσμο,και όταν κανένας αιχμάλωτους δυστροπούσε να πάη σε αγγαρείαν τον άρπαζε με τα χέρια και τον έστελνε δια της βίας.
    Μια μέρα ενώ προσπαθούσε να αναγκάση έναν ασθενή και μισοπεθαμένο αιχμάλωτο να πάη σε αγγαρείαν τον βλασφήμησε με το όνομα του…Χριστού στα χείλη.Όλοι τότε οι αιχμάλωτοι εξηγέρθησαν και ωρισμένως θα τον έδερναν,εάν δεν επενέβεναν οι Τούρκοι.
    Οι Τούρκοι υποστηρίζονται ακόμη και με άλλον τρόπο απο τους Τούρκους.Στις αγγαρείες όπου οι αιχμάλωτοι λάμβαναν ανταμοιβή οι αιχμάλωτοι,έστελναν πάντα αυτούς.
    Κάθε εβδομάδα ακόμη κατέβαιναν στον σιδηρόδρομο,και έπαιρναν γράμματα που τους έστελναν οι ομόφυλοι των απο την Σμύρνην.
    Πόσον ευτυχείς τους θεωρούσαμε!Οι φιλάργυροι όμως Εβραίοι σε κανένα Έλληνα αιχμάλωτον δεν έδωσαν ποτε το παραμικρόν.Εάν κανείς απο τους δικούς μας,έκαμε την απόφασιν να τους ζητήσει έστω και λίγο ψωμί,έπαιρνε την στερεότυπη απάντηση..»δεν έχω»,ενώ δύο μάτια Εβραικά,τον κοιτούσαν με περιφρόνησιν,με φθόνος,με μίσος
    (…)
    Αγανακτώ βλέποντας τους δικούς μας να ζητιανεύουν απο Εβραίους,αφού ήξεραν ότι αυτοί δεν μας χώνευαν,αφού ήξεραν τα όργια των εις βάρος μας,αφού ήξεραν ότι η δική μας δυστυχία όχι μόνον δεν τους συγκινούσε αλλα και τους ευχαριστούσε.»

    επιπλέον:

    «Σε λίγο φθάνομε εις την Τουρκικήν συνοικίαν. Εκεί οι Τούρκοι πολίται επιπίπτουν επάνω μας και μας κτυπούν με ότι βρίσκουν μπροστά των. Γελούν απαίσια από ευχαρίστησιν και το γέλιο τους μας ξεσχίζει την καρδιά και μας τρομάζει.

    Mε τους Τούρκους συμπράττουν και οι Εβραίοι…

    Καθισμένοι εις τα καφενεία, εχλεύαζον τους Χριστιανούς, τους κτυπούσαν, τους παρέδιδον εις τους σφαγείς. Και όταν διήρχοντο τα τάγματα των αιχμαλώτων, έριχναν γυαλιά στους δρόμους δια να ξεσχίζωνται τα γυμνά των πόδια, και να υποφέρουν περισσότερον τα θύματα της Κεμαλικής θηριωδίας.

    Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στη Σμύρνη, οι Εβραίοι προσέφερον τας ελεεινάς υπηρεσίας των. Εις τα αστυνομικά τμήματα υπήρχαν προδόται Εβραίοι…

    Δεν υπήρξεν ευκαιρία που να μην την εξεμεταλλεύθηκαν εις βάρος των χριστιανών…

    Εις την συνοικία Μπας-Οτουράκ, από όπου διερχόμεθα, οι Εβραίοι ειρωνεύονται με την γνωστήν προφορά των: Ζήτω Βενιζελός… ζήτω Κωνσταντινός… Και ένας άλλος φωνάζει εις άπταιστον Ελληνική: «Εμπρός με το στέφανον της δόξης προς την Αγιά Σοφιά!» Εν τω μεταξύ οι υποκόπανοι των στρατιωτών ανεβοκατεβαίνουν στα πλευρά των αιχμαλώτων, ενώ οι πολίται Εβραίοι και Τούρκοι χειροκροτούν» (Σελ. 30).

    «…Κατά τον Οκτώβριον, προτού ακόμη εισαχθώ εις το αναρρωτήριον, έφερον νέους αιχμαλώτους από τη Σμύρνη.

    Όλοι μαζευθήκαμε γύρω στους νεοαφιχθέντας δια να λάβωμεν καμιά πληροφορία. Μου έκαμαν αμέσως εντύπωσιν η εμφάνισίς των, η περιβολή των. Όλοι ήσαν καλοντυμένοι, φορούν δε παπούτσια και φέσια. Ο καθένας των έχει το σακκίδιον, το παγούρι του, και κουβέρτες!!

    Μανθάνω ότι είναι Εβραίοι, στρατιώται του Ελληνικού στρατού, παραμείναντες εις την Σμύρνην κατά την οπισθοχώρησιν. Ελιποτάκτησαν για να γλυτώσουν από το στρατόν αλλά την έπαθαν, αιχμαλωτισθέντες από τους Τούρκους.

    Το γεγονός όμως είναι ότι καίτοι αιχμάλωτοι, καλοπερνούσαν. Οι Τούρκοι δεν τους επείραξαν διόλου. Επί πλέον η Εβραϊκή Κοινότης εφρόντιζε δι αυτούς, πάρα πολύ. Άλλωστε οι Εβραίοι ήσαν σύμμαχοι του Κεμάλ, και αχρεία όργανα των εγκληματικών του σκοπών. Και αν συνέλαβε μερικούς Εβραίους αυτό το έκαμε για τα μάτια.

    Ημείς οι ρακένδυτοι πειναλέοι, μισοπεθαμένοι αιχμάλωτοι, εμακαρίζαμε την τύχην των απογόνων του Ιούδα. Η προδοσία των αντημείβετο αρκετά. Αυτοί σήμερα, εκαλότρωγαν, εκαλόπιναν, καλοπερνούσαν με μια λέξη.

    Επί κεφαλής των, οι Εβραίοι είχον ένα νέον ονόματι Ηλίαν Κοέν. Αυτός ισχυρίζετο ότι ήτο ανθυπολοχαγός του Ελληνικού στρατού, γι αυτό και διωρίσθει επιλοχίας του λόχου εις τον οποίον ανήκον. Προς τους Έλληνας ο άθλιος εφέρετο σκαιότατα…

    Κάθε εβδομάδα, ακόμη, κατέβαιναν στο σιδηροδρομικό σταθμό, και έπαιρναν πράγματα που τους έστελνον, οι ομόφυλοί των από την Σμύρνη. Πόσον ευτυχείς τους θεωρούσαμε! Οι φιλάργυροι όμως Εβραίοι, σε κανένα Έλληνα αιχμάλωτον δεν έδωσαν ποτέ το παραμικρόν. Εάν κανείς από τους δικούς μας, έκανε την απόφασιν να τους ζητήσει έστω και λίγο ψωμί, έπαιρνε την στερεότυπην απάντησιν: «δεν έχω» ενώ δύο μάτια Εβραίϊκα τον κοιτούσαν με περιφρόνησιν, με φθόνον, με μίσος.

    Όταν οι Εβραίοι έτρωγον, πολλοί από τους δικούς μας, τους περιεστοίχιζον, με βλέμματα ικευτικά, τους έτρωγαν με τα μάτια. Ήλπιζον σε καμιά μικρή γενναιοδωρία των Εβραίων. Περίμεναν κανένα μικρό κομμάτι ψωμί!…» (Σελ. 138, 139, 140).

    «Είχαν περάσει μήνες από την ημέρα που ηλευθερώθην. Και μαθαίνομεν τότε μια καταπληκτική πληροφορία, ήτις παρ’ όλας τας διαψεύσεις μου φαίνεται αληθινή:

    Ένα Ολλανδικό πλοίο, φόρτωσε από τον λιμένα της Σμύρνης, πολλά κόκκαλα των αιχμαλώτων!! Θα τα εχρησιμοποιούσαν για βιομηχανικούς σκοπούς!Καϋμένοι αιχμάλωτοι!(Σελ. 225)»

    Για την ιστορική αλήθεια: Το πλοίο που φόρτωσε τα κόκκαλα των αιχμαλώτων ανήκε στην εβραϊκή εταιρεία Ραούλ Βάντεμπουργκ και Έρασμος Λεβύ.

  10. ινφογουόρ on

    1) H βιομηχανία του ολοκαυτώματος
    http://info-war.gr/2007/01/h-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82/

    2) Captain Israel καλεί Captain America

    Οι μύες ασφυκτιούν μέσα στην ελαστική, μπλε στολή. Μια μάσκα κρύβει επιμελώς τα χαρακτηριστικά του προσώπου και μια ασπίδα τον προστατεύει από τα χτυπήματα των αντιπάλων του. Ο υπερήρωας της ιστορίας μας θα μπορούσε να είναι ο περίφημος Captain America, ο οποίος ύστερα από 70 χρόνια παρουσίας στο χαρτί δοκιμάζει φέτος την τύχη του και στη μεγάλη οθόνη. Ο δικός μας «καπετάνιος» όμως δεν είναι τυλιγμένος στην αστερόεσσα. Έχει ντυθεί στα γαλανόλευκα της ισραηλινής σημαίας. Και το αστέρι που κοσμεί την ασπίδα του δεν παραπέμπει σε κάποια από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ αλλά στο απόλυτο σύμβολο του Ιουδαϊσμού – το αστέρι του Δαυίδ.
    Ο Captain Israel, προικισμένος όπως εξηγεί και ο ίδιος, «με τη δύναμη του Σαμψών και τη σοφία του Σολομόντα», είναι έτοιμος να πολεμήσει «τον αντισημιτισμό και τον αντισιωνισμό για να προστατεύσει τον τρόπο ζωής των Ισραηλινών και των συμμάχων τους, σε όλο τον κόσμο». Ο νέος, εβραίος σούπερ ήρωας «γεννήθηκε» πριν από λίγους μήνες με πρωτοβουλία της Stand With Us, μιας οργάνωσης η οποία χρηματοδοτείται από εβραϊκές κοινότητες σε όλο τον κόσμο για να παρουσιάζει, όπως αναφέρει και στο καταστατικό της «την ισραηλινή πλευρά των πραγμάτων».
    Ο Capatain Israel, όμως, δεν είναι ο συνηθισμένος υπερήρωας των παιδικών μας χρόνων. Όταν οι υπόλοιποι συνάδελφοί του δίνουν μάχες με τις δυνάμεις του κακού αυτός προτιμά να διηγείται την ιστορία του κράτους του Ισραήλ και – αραιά και που – να ρίχνει και καμιά μπουνιά. Οι διηγήσεις του ξεκινούν ήδη από τις πρώτες σελίδες της χάρτινης ζωής του. «Ήμουν εκεί» λέει «όταν γεννήθηκε ο εβραϊκός πολιτισμός και η εθνική μας ταυτότητα, στη γη του Ισραήλ πριν από 3.000 χρόνια… ήμουν εκεί όταν ιδρύθηκε το Τελ Αβίβ το 1909». Όπως ήταν φυσικό οι πρώτες του λέξεις ήταν αρκετές για να προκαλέσουν την αντίδραση αρκετών ιστορικών, ανθρωπολόγων και εθνολόγων εντός και εκτός του Ισραήλ. «Εγώ, Captain Israel» του απάντησε ο ιστορικός Μαρκ Λεβιν, από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια «μπορεί να μην έχω τα χρόνια σου αλλά έχω γράψει μερικά βιβλία για την ιστορία του Τελ Αβίβ και δεν σε θυμάμαι σε καμία φωτογραφία – εκτός φυσικά αν δεν φόραγες τη στολή σου».
    Πριν από μερικές εβδομάδες ο Λεβίν επιχείρησε να απαντήσει σε ένα προς ένα στα επιχειρήματα του Captain Israel: του εξήγησε λόγου χάρη ότι οι πρώτες αναφορές στην Παλαιστίνη γίνονται από τον Ηρόδοτο και τον Αριστοτέλη και όχι από τις ρωμαϊκές αναφορές στους Φιλισταίους και πως η περιοχή της σημερινής Παλαιστίνης, την οποία εποίκησαν εβραίοι πρόσφυγες, δεν ήταν έρημη αλλά κατοικούνταν από 700.000 Παλαιστίνιους που εκτοπίστηκαν.
    Στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά με λιγότερο κόσμιες εκφράσεις, παρενέβη στη συζήτηση και ο διάσημος Ισραηλινός μουσικός και συγγραφέας Γκιλάντ Ατζμόν: «σε αντίθεση με τον απλοϊκό αλλά πάντα ανθρωπιστή Σούπερμαν, που τρομάζει όσους χτυπάνε τη γυναίκα τους και μερικούς γκάνγκστερ» έγραψε προ ημερών ο Ατζμόν «ο εβραίος υπερ-άνθρωπος πραγματοποιεί μια εθνοκάθαρση… για να σώσει την εκλεκτή φυλή».
    Από πότε όμως οι ακαδημαϊκοί συνομιλούν με χάρτινους υπερ-ήρωες και γιατί κάποιοι καλλιτέχνες εκνευρίζονται τόσο από τις περιπέτειές τους; Όπως φαίνεται ο Captain Israel χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή όσων πιστεύουν ότι η ποπ κουλτούρα των κόμικς αντανακλά τις πιο ενδόμυχες διεργασίες μιας κοινωνίας και αποκαλύπτει αθέατες πλευρές της εθνικής ταυτότητας. Και όπως ήταν αναμενόμενο, όλοι αυτοί οι ερευνητές και ακαδημαϊκοί πριν ρίξουν τον Captain Israel στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης αναζήτησαν μερικά επιπλέον στοιχεία από τον μέντορά του… τον Captain America.
    Ο ήρωας με την αστερόεσσα
    Γεννημένος το Δεκέμβριο του 1940, ένα χρόνο δηλαδή πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, ο Captain America, σηματοδοτεί το τέλος του αμερικανικού απομονωτισμού και την προσπάθεια ενός μεγάλου τμήματος της οικονομικής και πολιτικής ελίτ των ΗΠΑ να προετοιμάσει τον πληθυσμό για την εμπλοκή στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους ρίχνει μια δυνατή γροθιά στον Αδόλφο Χίτλερ τη στιγμή που ναζιστές αξιωματικοί προσπαθούν να τον γαζώσουν με τα αυτόματά τους. «Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος» εξηγούσε σχεδόν μισό αιώνα αργότερα ο κειμενογράφος του κόμικ, Τζακ Κίρμπι, «ομάδες ναζιστών της Νέας Υόρκης απειλούσαν ότι θα με σαπίσουν στο ξύλο». Ήταν προφανές ότι ο Captain America είχε κηρύξει τον πόλεμο εναντίον των δυνάμεων του άξονα πολύ πριν το κάνει ο πρόεδρος Ρούσβελτ, όταν η πλειονότητα των Αμερικανών δεν γνώριζε τι ακριβώς έχει να χωρίσει με τη ναζιστική Γερμανία.
    Παρόλα αυτά, όπως εξηγούσε σε εργασία του ο δρ Τζέισον Ντίτμερ, από το αμερικανικό πανεπιστήμιο Georgia Southern, ο Captain America εξέφραζε απόλυτα τη «γεωπολιτική αφήγηση» με την οποία η Ουάσινγκτον ήθελε να παρουσιάσει την εμπλοκή της στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είναι τυχαίο ότι στο πάνθεον των σούπερ ηρώων είναι ο μοναδικός που κρατά ασπίδα συμβολίζοντας την αμυντική στάση μιας υπερδύναμης που «αναγκάζεται» να πολεμήσει (αν και ύστερα από τα πρώτα τεύχη ο άρχισε να πετά την ασπίδα στα κεφάλια των εχθρών του). «Η ποπ κουλτούρα (του Captain America)» εξηγούσε ο Ντίτμερ «οδηγεί σε εσωτερίκευση των μυθικών και συμβολικών χαρακτηριστικών της εθνικής ταυτότητας… είναι δηλαδή ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο κόσμος καταλαβαίνει το γεωπολιτικό πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται». Κατά μια έννοια, ο ήρωας με την αστερόεσσα αποτελεί μια προβολή σε διεθνές επίπεδο του αμερικανού καουμπόι, ο οποίος δεν τραβά ποτέ πρώτος το όπλο αλλά βγαίνει πάντα νικητής γιατί είναι πιο γρήγορος και ικανός από τους αντιπάλους του. Σε αντίθεση μάλιστα με τον «εξωγήινο» σούπερμαν (από τον πλανήτη Κρίπτον), ο οποίος ενσαρκώνει τον μετανάστη που εντάσσεται στην αμερικανική κοινωνία, ο Captain America είναι γέννημα θρέμμα της βαθιάς Αμερικής. Είναι ο ατομιστής πατριώτης που επιτρέπει το διαχωρισμό ανάμεσα στον Αμερικανό υπήκοο και τον… Άλλο.
    Ο τεράστιος Δαυίδ και ο μικροσκοπικός Γολιάθ
    Προφανώς ο Captain Israel, μπορεί να δανειστεί πολλά από τα χαρακτηριστικά του Αμερικανού συναδέλφου του για να εκφράσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εθνικής ταυτότητας του Ισραήλ. Θεωρητικά εκφράζει και αυτός το εθνικό συμφέρον, την εσωτερική τάξη αλλά και την εξωτερική πολιτική του κράτους που υπηρετεί. Ή όπως εξηγούσε παλαιότερα ο Ντίτμερ για τον Captain America «είναι ταυτόχρονα εκπρόσωπος του έθνους αλλά υπερασπιστής του».
    Ένας πολεμιστής όμως δεν κρίνεται από τη στολή του αλλά από τους εχθρούς που επιλέγει να πολεμήσει. Καθώς λοιπόν δεκάδες αναλυτές προέβλεπαν ότι το Ισραήλ θα εμπλεκόταν, μέσα στο 2011, σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Λιβάνου, της Γάζας ή ακόμη και του Ιράν θα περίμενε κανείς ότι ο νέος υπερήρωας θα τα έβαζε με τον Νασράλα και τη Χεζμπολάχ, θα σταματούσε με την ασπίδα του τους τις αυτοσχέδιες ρουκέτες της Χαμάς η θα γρονθοκοπούσε τον Αχμεντινετζάντ. Ο Captain Israel όμως φάνηκε να έχει διαφορετικές προτεραιότητες. Στην πρώτη του ολοκληρωμένη περιπέτεια ο υπερμεγέθης καλογυμνασμένος ήρωας αποφάσισε να τα βάλει με το φιλειρηνικό κίνημα BDS (Boycott, Divestment and Sanctions) το οποίο καλεί τον κόσμο να μποϊκοτάρει τα ισραηλινά προϊόντα και να αποσύρει τις επενδύσεις του «έως ότου το κράτος του Ισραήλ σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη». Το BDS έχει καταφέρει σημαντικές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια καθώς εκατοντάδες πανεπιστημιακοί και καλλιτέχνες ακυρώνουν επισκέψεις τους στο Ισραήλ ενώ ομάδες φοιτητών παρεμβαίνουν συνεχώς σε εκδηλώσεις όπου παρευρίσκονται ισραηλινοί αξιωματούχοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Captain Israel, ενώ μάχεται το BDS (το οποίο παρουσιάζεται σαν τεράστιο φίδι) υπενθυμίζει στους αναγνώστες του ότι τραγουδιστές όπως ο Έλβις Κοστέλο, ο Σαντάνα και οι Pixies ακύρωσαν τις συναυλίες τους στο Ισραήλ ύστερα από την παρέμβαση της συγκεκριμένης οργάνωσης.
    Καπετάν κομμουνιστοφάγος
    Θα ήταν φυσικά εύκολο να κατηγορήσει κάποιος τον Captain Israel ότι ενώ ο Αμερικανός ομόλογός του τα έβαζε με τον φασισμό αυτός μάχεται ομάδες ανυπεράσπιστων φιλειρηνιστών που θέλουν να στείλουν ένα μήνυμα στη διεθνή κοινότητα. Η αλήθεια όμως είναι ότι και ο Captain America πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του κυνηγώντας… φαντάσματα.
    Πολύ πριν τελειώσει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος ο ήρωας με την αστερόεσσα στρέφεται εναντίον του «εσωτερικού εχθρού» κυνηγώντας υποτιθέμενους κατασκόπους. Οι αναγνώστες μάλιστα είχαν την ευκαιρία να λάβουν ταχυδρομικά ένα ειδικό παράσημο εάν πρώτα υπέγραφαν μια οργουελική δήλωση: «Ορκίζομαι να φυλλάτω πίστη εις τις αρχές της ελευθερίας και να συνδράμω τον Captain America στον πόλεμο εναντίον των κατασκόπων, στο εσωτερικό των ΗΠΑ». Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο υπερήρωας θα επανακυκλοφορήσει με το παρατσούκλι commie smasher (σε ελεύθερη απόδοση o κομμουνιστοφάγος), τη θέση των «κατασκόπων» παίρνουν τα θύματα των μακαρθικών διώξεων.
    Είναι λοιπόν ο Captain Israel ένα δημιούργημα κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν του Captain America; Παρά τις εμφανείς ομοιότητες, ο Αμερικανός υπερήρωας έχει πολύ περισσότερες ιστορίες να διηγηθεί στα εγγόνια του.
    Σε αντίθεση με την κυρίαρχη αντίληψη, ο Captain America αμφισβήτησε πολλές φορές τη γραμμή που χάρασσε ο Λευκός Οίκος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο. Το 1972, λόγου χάρη, καθώς το αντιπολεμικό κίνημα βρισκόταν στο απόγειό του, η εταιρεία Marvel που εξέδιδε το κόμικ ανέθεσε τη συγγραφή των κειμένων σε έναν αρνητή στράτευσης, τον Στίβ Ένγκλεχαρτ. Ο Ένγκλεχαρτ, όχι μόνο θα προσπαθήσει να κρατήσει τον ήρωά του μακριά από τις ζούγκλες του Βιετνάμ αλλά θα τον φέρει και σε σύγκρουση με το μακαρθικό του παρελθόν. Ο Captain America, ύστερα από μια εσωτερική σύγκρουση θα καταδικάσει την «αντικομουνιστική παράνοια» της δεκαετίας του ΄50 ενώ θα προετοιμαστεί να αμφισβητήσει ακόμη και τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Όταν το σκάνδαλο Γουότεργκειτ οδηγεί τον Νίξον σε ατιμωτική παραίτηση, ο ήρωας της Marvel προχωρά σε μια πράξη που για λίγα χρόνια νωρίτερα θα άγγιζε τα όρια της εθνικής μειοδοσίας: πετά τη στολή με την αμερικανική σημαία.
    Δεν πρόκειται φυσικά για κάποια επανάσταση της αμερικανικής βιομηχανίας των κόμικς απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση. H Marvel δείχνει απλώς να αφουγκράζεται την οργή αλλά και τον φόβο μιας ολόκληρης κοινωνίας απέναντι στην προσωρινή παρακμή της υπερδύναμης: Οι ΗΠΑ παραμένουν βυθισμένες στο βούρκο του Βιετνάμ, το πολιτικό κατεστημένο συγκλονίζεται από σκάνδαλα ενώ ο «βασιλιάς δολάριο» αποδεικνύεται γυμνός καθώς η κρίση της δεκαετίας του ΄70 συμπαρασύρει την μεταπολεμική οικονομική αρχιτεκτονική του Μπρέτον Γούντς. Σε αυτό το σκηνικό ο Captain America θα προτιμήσει να κατηγορηθεί ως ρίψασπις παρά να ταυτιστεί με τη μαύρη ψυχή μιας άρρωστης αυτοκρατορίας.
    Σχεδόν τρείς δεκαετίες αργότερα όταν η αμερικανική πολεμική μηχανή θα βυθιστεί στο βάλτο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, ο Captain America θα φροντίσει να διαχωρίσει και πάλι τη θέση του από τις αποφάσεις του Λευκού Οίκου. Όταν επισκέπτεται το Γκουαντάναμο στην Κούβα, δείχνει αηδιασμένος από τη συμπεριφορά απέναντι στους μουσουλμάνους κρατούμενους και πετά τον διοικητή του στρατοπέδου στη θάλασσα. Λίγα τεύχη αργότερα θα πρωτοστατήσει σε μια ακόμη μικρή ανταρσία όταν αρνείται να προσυπογράψει το λεγόμενο Superhuman Registration Act (νομοθετική πράξη καταγραφής υπερ-ηρώων) μια ρύθμιση με την οποία η κυβέρνηση καλεί όλους τους υπερήρωες να στρατολογηθούν και να αποκαλύψουν την πραγματική τους ταυτότητα. Ο Captain America αρνείται τις εντολές, γεγονός που πυροδοτεί εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των υπερηρώων (με τον X-man σε ρόλο «λακέ» της κυβέρνησης) και ο ίδιος περνά στο χώρο της παρανομίας για να αποφύγει τη σύλληψη. «Αυτό που ήθελα να δείξω» θα πει αργότερα ο κειμενογράφος Μαρκ Μίλαρ «είναι πως όταν μια χώρα αντικαθιστά την ελευθερία με την ασφάλεια ακόμη και ένας άνθρωπος που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του τυλιγμένος στην αστερόεσσα, μπορεί να καταλήξει στη φυλακή».
    Το Superhuman Registration Act αποτελεί μια έμμεση αναφορά στο Patriot Act το οποίο επέβαλε ο Μπους (και διατήρησε ανέπαφο ο πρόεδρος Ομπάμα) αλλά και σε κάθε μορφή «φακελώματος», όπως την άρση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο, που προσπαθούσαν να επιβάλλουν κυβερνήσεις και επιτροπές σοφών σε ολόκληρο τον κόσμο.
    Ο Captain America θα παραμείνει πάντα ένας συντηρητικός, εάν όχι αντιδραστικός εθνικιστής. Όπως και κάθε σούπερ ήρωας, άλλωστε, δεν έχει αποστολή να αλλάξει τον κόσμο (αυτή δεν ήταν ποτέ δουλειά για «ήρωες») αλλά να διατηρήσει το status quo. Παρόλα αυτά, στην 70χρονη ζωή του ποιώντας ίσως την ανάγκη (των πωλήσεων) φιλοτιμία θα καταφέρει να διακρίνει την κυβέρνηση από το έθνος και να αντιταχθεί στο πρώτο για να σώσει, υποτίθεται, το δεύτερο. O Captain Israel, ο οποίος κυκλοφορεί συνοδευόμενος από μαχητικά της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας και άρματα μάχης του στρατού φαίνεται πως έχει διαφορετική άποψη.
    Ο φάκελος κοινωνικών φρονημάτων των σούπερ ηρώων.
    Superman: O ήρωας των ηρώων.
    Βγαλμένος από τα συντρίμμια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του ΄30 ο Superman συμβόλιζε τον μετανάστη ο οποίος κατάφερε να ενσωματωθεί στην αμερικανική κοινωνία. Βαθιά συντηρητικός, όπως και η οικογένεια στην οποία μεγάλωσε, κατάφερε να μετριάσει τον επαρχιωτισμό του όταν έπιασε δουλειά στην φιλελεύθερη εφημερίδα την Daily Planet. Παρόλα αυτά οι παραγωγοί του Χόλιγουντ καλούσαν την κλάση του σε περιόδους επιστροφής του συντηρητισμού – όπως στην νεοφιλελεύθερη Αμερική του Ρίγκαν, στα τέλη της δεκαετίας του 70 αλλά και μετά την 11η Σεπτεμβρίου. «Η επιστροφή του σούπερμαν το 2006» θα γράψει η Monde Diplomatique «συμπυκνώνει το πνεύμα του patriot act: Μια υπεράνθρωπη δύναμη την οποία κανένας δεν μπορεί να ελέγξει παρακολουθεί τους πολίτες σε κάθε τους κίνηση και είναι έτοιμος να επέμβει με πρόσχημα την ασφάλειά τους».
    Batman – Ο σκοτεινός Bon Viveur
    H δολοφονία των γονιών του μπροστά στα μάτια του μπορεί να του άφησε βαθιά ψυχολογικά τραύματα αλλά και μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία με την οποία μπορούσε να παίζει το ρόλο του εύπορου διώκτη του εγκλήματος. Γεννημένος και αυτός λίγο πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο πρεσβεύει τις ίδιες συντηρητικές αξίες με τον Σούπερμαν και παραμένει σύμβολο του νόμου και της αυστηρής πειθαρχίας ακόμη και μέσα στην άτακτη δεκαετία του ΄60. Όπως σημείωνε πριν από μερικά χρόνια ο βρετανικός Guardian, «ήρωες όπως ο Batman δημιουργούνται σε εποχές κρίσης όταν επικρατεί μια απλουστευτική λογική – είτε είστε μαζί μας ή εναντίον μας.
    Spiderman: Ο απένταρος φωτογράφος
    Σε αντίθεση με τους περισσότερου ήρωες, που διέθεταν μια στοιχειώδη οικονομική επιφάνεια ο Spiderman, ως γνήσιο τέκνο της ταραγμένης δεκαετίας του ΄60, ήταν νέος και απένταρος. Εργαζόμενος ως φωτογράφος κατάφερνε μόλις και μετά βίας να πληρώνει το ενοίκιο σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά της Νέας Υόρκης. Ο ελάχιστος αυτός αντικομφορμισμός ήταν αρκετός ώστε η αφίσα του να φιγουράρει σε εφηβικά δωμάτια δίπλα σε αυτή του Μπομπ Ντίλαν και του Τσε Γκεβάρα. Ίσως γι΄ αυτό η Marvel αποφάσισε πριν από μερικές εβδομάδες να παρουσιάσει και ένα νέο Spiderman, τον Miles Morales, οποίος είναι μαύρος και λατίνος.
    Green Arrow: Το πράσινο βέλος
    Λιγότερο γνωστό στο ευρωπαϊκό κοινό ο Green Arrow αποτελεί ένας είδος Ρομπέν των φτωχών ο οποίος (ενίοτε) μάχεται ακόμη και για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Κάποιοι φίλοι του παίρνουν ναρκωτικά ενώ ο ίδιος κινείται συχνά πέρα από τα όρια του νόμου πραγματοποιώντας μικρές «αναδιανομές εισοδήματος» υπέρ των φτωχών. Θεωρείται αγνωστικιστής ενώ αρκετοί αμερικανοί blogger τον χαρακτηρίζουν πλέον σαν «μαρξιστή» και «κομμουνιστή» – λέξεις που φαίνεται να έχουν χάσει οριστικά το νόημά τους στις ΗΠΑ αφού αποδίδονται ακόμη και στον Μπαράκ Ομπάμα.
    V: Ο προμηθέας των σούπερ ηρώων
    Αιώνια καταδικασμένος σε ρόλο αουτσάιντερ ο πρωταγωνιστής του V for Vendetta οριακά μόνο πληροί τις προϋποθέσεις για να ενταχθεί στο πάνθεον των υπερ-ηρώων. Όχι μόνο γιατί δεν διαθέτει υπερφυσικές ιδιότητες (το ίδιο ισχύει και για τον Batman και τον Green Arrow) αλλά κυρίως γιατί αμφισβητεί τη βασική αρχή που λέει ότι οι υπερήρωες έρχονται στη γη για να διατηρήσουν το status quo και όχι να το ανατρέψουν. Τινάζοντας στον αέρα το βρετανικό κοινοβούλιο, ο αγαπημένος ήρωας του Τόνι Νέγκρι (όπως τον χαρακτήρισε ο Σλαβόι Ζίζεκ), θα μπορούσε να υποπέσει αυτομάτως στην κατηγορία των διαβόητων τρομοκρατών. Ο ίδιος όμως είχε εξασφαλίσει με τις προηγούμενες κινήσεις του ότι η τρομοκρατική του ενέργεια δεν ήταν ένα τυφλό χτύπημα αλλά η αρχή μιας επανάστασης.
    Άρης Χατζηστεφάνου
    «E» Ελευθεροτυπία 9/9/2011

    http://info-war.gr/2011/09/captain-israel-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF-captain-america/

  11. Οι Εβραίοι που πολέμησαν στο πλευρό του Χίτλερ

    «Δε βοηθήσαμε τους Γερμανούς, είχαμε έναν κοινό εχθρό», έλεγαν…

    Πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών και του Χίτλερ, φρόντισαν τους γερμανούς στρατιώτες και έγιναν φίλοι τους. Πώς αντιμετωπίζουν σήμερα οι Εβραίοι της Φινλανδίας την -όχι και τόσο γνωστή σε πολλούς- συμμαχία τους με τους Ναζί κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;

    Το Σεπτέμβριο του 1941 ένας στρατιωτικός γιατρός προέβη σε μια τόσο ηρωική πράξη, για την οποία του απονεμήθηκε Σιδηρούς Σταυρός.

    Αδιαφορώντας για την ασφάλειά του ο διοικητής Leo Skurnik, περιφερειακός γιατρός ο οποίος κάποτε φιλοδοξούσε να γίνει πιανίστας, οργάνωσε την εκκένωση ενός νοσοκομείου στο πεδίο της μάχης κοντά στα ρωσο-φινλαδικά σύνορα, σώζοντας τις ζωές περισσοτέρων από 600 αντρών, συμπεριλαμβανομένων και μελών των SS.

    Ο Skurnik δεν ήταν ο μοναδικός στρατιώτης που παρασημοφορήθηκε με Σιδηρούν Σταυρό στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο -περισσότεροι από 4 εκατομμύρια άνθρωποι βραβεύτηκαν με αυτό το παράσημο.

    Ο Skurnik όμως ήταν Εβραίος.

    Αλλά δεν ήταν ο μοναδικός Εβραίος που πολέμησε στο πλευρό των Γερμανών.

    Πάνω από 300 Εβραίοι ενώθηκαν με τους Ναζί, όταν η Φινλανδία μπήκε στον πόλεμο τον Ιούνιο του 1941.

    Η συμμαχία του Χίτλερ με την ομάδα των ανθρώπων που είχε ορκιστεί να εξολοθρεύσει, είναι μία από τις πιο εκπληκτικές πτυχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, την οποία όμως σχεδόν κανείς –συμπεριλαμβανομένων των Φινλανδών- δε γνωρίζει, γράφει ο Paul Kendall σε πρόσφατο άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα The Telegraph.

    «Ζούσα 25 χρόνια εδώ ήδη, όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτήν την ιστορία. Και είμαι Εβραίος» δήλωσε ο John Simon, ένας Νεοϋορκέζος ο οποίος μετακόμισε στο Ελσίνκι το 1982. «Είναι μια ιστορία που δε λέγεται πολύ εδώ».

    Οι βετεράνοι Εβραίοι –κάποιοι από τους οποίους είναι ακόμη ζωντανοί- επιμένουν ότι δε μετανιώνουν και δε νιώθουν ντροπή για τις πράξεις τους. Ωστόσο, αν περάσει κανείς ένα βράδυ μαζί τους συζητώντας και με άλλα μέλη της κοινότητας, οι οποίοι μελέτησαν τα γεγονότα εις βάθος, μπορεί να αντιληφθεί ότι μέσα τους γίνεται μια «μάχη», σχολιάζει ο αρθρογράφος.

    Η πρώτη «γεύση» από το στρατό που πήρε ο Aron Livson ήταν το 1939. Ήταν 23 ετών, ζούσε στην πόλη Vyborg και συντάχθηκε με το στρατό όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στη Φινλανδία. Ο ίδιος, όσο και πολλοί άλλοι Εβραίοι, ήταν αποφασισμένος να κάνει το καθήκον του όσο καλύτερα μπορούσε, δίνοντας ακόμη και τη ζωή του για την πατρίδα του.

    Σχεδόν χωρίς καμία εξαίρεση, οι Εβραίοι της Φινλανδίας κατάγονταν από ρώσους στρατιώτες, που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας. (Βάσει νόμου στη Ρωσία, οι Εβραίοι εξαναγκάζονταν να υπηρετήσουν στο στρατό από την ηλικία των 10 ετών, μέχρι και για 25 χρόνια).

    Στην υπόλοιπη Φινλανδία τους αντιμετώπιζαν με καχυποψία, μέχρι την ανεξαρτησία της χώρας από τη Ρωσία το 1917 και τον πόλεμο που ξέσπασε το 1939, όταν στον εβραϊκό πληθυσμό της περιοχής παρουσιάστηκε μια «ευκαιρία» να αποδείξουν πόσο πιστοί και αφοσιωμένοι πολίτες ήταν.

    Ο Livson αγωνίστηκε τόσο γενναία, επιδεικνύοντας πρωτοβουλία και επιδεξιότητες, που του «χάρισαν» το βαθμό του λοχία.

    Όταν ο Χίτλερ εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η Φινλανδία είχε μια ευκαιρία να ανακτήσει τα εδάφη που είχε χάσει κατά τη διάρκεια του Χειμερινού Πολέμου και ένωσε τις δυνάμεις της με τη Γερμανία.

    Ο Livson, όπως και άλλοι Εβραίοι, είχε ακούσει για τις θηρωδίες του Χίτλερ εναντίον των Εβραίων, όμως όταν έφτασε η διαταγή για να συνταχθούν με τις γερμανικές δυνάμεις κατά της Σοβιετικής Ένωσης, δεν σκέφτηκε ούτε για ένα λεπτό να μην υπακούσει, προσθέτει ο αρθρογράφος.

    Σήμερα είναι 97 ετών. Η φωνή του παραμένει δυνατή και καθαρή, η χειραψία του σταθερή και οι απόψεις του ακλόνητες.

    «Έπρεπε να κάνω το καθήκον μου, όπως όλοι οι άλλοι. Δεν ήμασταν Εβραίοι που πολεμούσαμε στο φινλανδικό στρατό. Ήμασταν Φινλανδοί πολίτες, Φινλανδοί στρατιώτες, που πολεμούσαμε για την πατρίδα μας» είπε ο ίδιος στο δημοσιογράφο.

    Εκτός από το ότι έκαναν το καθήκον τους ως στρατιώτες και απέδειξαν την αφοσίωσή τους στην πατρίδα τους, οι βετεράνοι Εβραίοι της Φινλανδίας επιμένουν ότι είναι χαρούμενοι που πολέμησαν και για ακόμη έναν λόγο: Η Φινλανδία και η Γερμανία πολεμούσαν σε διαφορετικούς πολέμους, λένε. Ένας ήταν πόλεμος αυτοάμυνας, και ο άλλος κατάκτησης.

    «Δεν είχα να κάνω με Γερμανούς. Δεν υπήρχαν Γερμανοί εκεί που υπηρετούσα εγώ. Βρίσκονταν 200 χιλιόμετρα πιο βόρεια από το δικό μου σύνταγμα» είπε ακόμη ο Livson.

    Η ιστορία του Livson όμως μάλλον διαφέρει, από αυτήν άλλων Εβραίων της Φινλανδίας.

    Στα σύνορα με τη Ρωσία, στην περιοχή της Καρελίας, φινλανδικά και γερμανικά στρατεύματα πολεμούσαν μαζί και οι Εβραίοι είχαν να αντιμετωπίσουν δύο εχθρούς: έναν μπροστά τους και έναν δίπλα τους.

    Ζούσαν με ένα διαρκή φόβο ότι θα αποκαλυφθεί η ταυτότητά τους, όμως οι γερμανοί στρατιώτες δεν ασχολήθηκαν περισσότερο. Ήταν Φινλαδνοί, είχαν την υποστήριξη των ανωτέρω τους και οι Γερμανοί –παρότι πολλές φορές ένιωθαν έκπληξη που πολεμούσαν μαζί με Εβραίους- δεν είχαν καμία εξουσία να τους επικρίνουν. Μάλιστα, αναγκάζονταν να χαιρετούν στρατιωτικά έναν εβραίο αξιωματικό, αναφέρει ακόμη ο Kendall.

    Στη Φινλανδία μπορεί να υπήρχαν γερμανικά στρατεύματα και στο Ελσίνκι γερμανική διοίκηση και η Γκεστάπο, όμως η χώρα απέρριψε τις απαιτήσεις του Χίτλερ να εισαχθούν αντι-εβραϊκοί νόμοι.

    Όταν ο Χίμλερ, ο αρχιτέκτονας της «Τελικής Λύσης», επισκέφθηκε τη Φινλανδία τον Αύγουστο του 1942 και έθεσε στον πρωθυπουργό Jukka Rangell το «Εβραϊκό Ζήτημα», ο Rangell απάντησε: «Δεν έχουμε τέτοιο θέμα».

    Ο John Simon, ο οποίος έχει πάρει πολλές συνεντεύξεις από βετεράνους για πολλά χρόνια σχολίασε το εξής: «Πρέπει να θυμάται κανείς ότι μόλις πριν από 20 χρόνια η Φινλανδία είχε περάσει ένα φριχτό εμφύλιο πόλεμο, που είχε χωρίσει την κοινωνία στη μέση. Από τότε, ορισμένοι λαμπροί πολιτικοί, έκαναν συντονισμένες προσπάθειες για να ενώσουν ξανά τη χώρα. Οι Εβραίοι αποτελούσαν μέρος αυτής της κίνησης».

    Φιλίες Εβραίων με στρατιώτες της Βέρμαχτ

    «Έχω ακούσει μια ιστορία για έναν εβραίο στρατιώτη, ο οποίος επέστρεφε στην κατασκήνωση μαζί με έναν γερμανό στρατιώτη. Ο Εβραίος είπε στο Γερμανό να μην αποκαλύψει ότι είναι Εβραίος και τότε ο δεύτερος του απάντησε το εξής: ‘Μα, δε θα σου συμβεί τίποτε. Εσύ είσαι φινλανδός στρατιώτης. Εγώ θα βρω μπελά’» ανέφερε ο Simon.

    Ένα λεύκωμα που ανήκε στην Chaje Steinbock, μια εβραία νοσοκόμα στο κεντρικό νοσοκομείο στο Oulu, περίπου 600 χιλιόμετρα βόρεια του Ελσίνκι, περιέχει πολλά εγκάρδια μηνύματα που της έγραψαν γερμανοί στρατιώτες.

    «Στην αγαπημένη μου. Σου έχω πει τι είσαι για μένα. Το τι είμαι εγώ για σένα δεν σου ζήτησα ποτέ να μου πεις. Δεν θέλω να ξέρω, δε θέλω να το ακούσω, γιατί όταν γνωρίζει κανείς πολλά καταστρέφεται η ευτυχία. Θα σου πω μόνο ένα πράγμα: θα σου δώσω ό,τι επιθυμήσει η καρδιά σου. Είσαι η γυναίκα που αγάπησα πάνω απ’ όλα. Μέχρι τώρα δεν πίστευα ότι κάτι τέτοιο υπάρχει» της είχε γράψει ένας στρατιώτης που υπογράφει με το όνομα Rudy.

    Μία άλλη γυναίκα, η Dina Poljakoff, που εργαζόταν ως βοηθός νοσοκόμα, βραβεύτηκε με Σιδηρούν Σταυρό. Ήταν η τρίτη και τελευταία από τους Εβραίους της Φινλανδίας που τους δόθηκε το παράσημο αυτό.

    «Οι ‘μη Άριες’ γυναίκες δεν έπρεπε να περιποιούνται τους ‘Αρίους’ και παρότι οι Γερμανοί γνώριζαν ότι η μητέρα μου ήταν Εβραία, τη συμπαθούσαν» λέει η Aviva Nemes-Jalkanen, η κόρη της Steinbock.

    Υπάρχουν αναφορές ότι Γερμανοί επισκέφτηκαν μια φορά μια συναγωγή, η οποία στήθηκε στην πρώτη γραμμή. «Ήταν μια απίστευτη εικόνα. Γερμανοί στρατιώτες με τις στολές τους κάθονταν δίπλα σε εβραίους που προσεύχονταν» είχε πει ο Rony Smolar, γιος του Isak Smolar, ο οποίος ίδρυσε τη συναγωγή, σε ένα συνέδριο στις ΗΠΑ το 2008.

    Βέβαια, πολλές από τις «πτυχές» του Ολοκαυτώματος παρέμεναν κρυφές μέχρι τότε.

    Οι εβραίοι στρατιώτες δε γνώριζαν για τους θαλάμους αερίων και τα φριχτά βασανιστήρια στο Άουσβιτς, το Νταχάου και το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν – Μπέλζεν.

    Πολλοί όμως είχαν επικοινωνία με συγγενείς τους στην Πολωνία και άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης. «Λάμβαναν γράμματα. Γνώριζαν για τις εκτοπίσεις» λέει ο Simo Muir, επίκουρος καθηγητής Εβραϊκών Σπουδών στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι.

    Ο Leo Skurnik γνώριζε πολύ καλά τι συνέβαινε. Ένας διακεκριμένος επιστήμονας, η καριέρα του οποίου είχε επηρεαστεί από τον αντισημιτισμό στη Φινλανδία, είχε λάβει γράμματα από συγγενείς του οι οποίοι τον ενημέρωσαν τι συνέβαινε στην Ευρώπη. «Γνώριζε αρκετά για να φοβάται» λέει ο γιος του Samuli. «Ήταν όμως γιατρός και υπεύθυνος για τη ζωή τόσο των γερμανών, όσο και των φινλανδών στρατιωτών και αρνήθηκε να κάνει διακρίσεις».

    «Αν θα περιέγραφε κανείς τον πατέρα μου, ένα χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει ήταν ο ανθρωπισμός του. Είχε πάρει τον όρκο του Ιπποκράτη και δε μπορούσε να στρέψει το βλέμμα του μακριά από έναν τραυματισμένο άνθρωπο, ανεξάρτητα από την εθνικότητά του» πρόσθεσε.

    «Ήταν πραγματικά πολύ δύσκολα. Υπήρχαν πολλοί τραυματίες και ο πατέρας μου δεν είχε αρκετά φάρμακα. Όμως δεν το έβαλε κάτω» είπε ακόμη. Μάλιστα, κάποια στιγμή έσπευσε και έσωσε μερικούς τραυματίες γερμανούς στρατιώτες, ενώ δεν τολμούσε να πάει κοντά τους κανένας αξιωματικός. Επίσης, πήρε την απόφαση να εκκενώσει το νοσοκομείο στο πεδίο της μάχης, πράξη για την οποία τον βράβευσαν με τον Σιδηρούν Σταυρό.

    Όμως ο Skurnik αρνήθηκε να παραλάβει το παράσημο αυτό (το ίδιο έπραξαν και οι Salomon Klass και Dina Poljakoff).

    Ο Leo Skurnik (αριστερά) και ο Salomon Klass (δεξιά)

    «Όταν οι Γερμανοί αποφάσισαν ότι ήθελαν να δώσουν αυτό το παράσημο στον πατέρα μου, το είπαν στον Στρατηγό Siilasvuo. Εκείνος ενημέρωσε τον πατέρα μου, ο οποίος πίστεψε ότι είχε γίνει κάποιο λάθος και αποφάσισε να δει τι θα γίνει, όταν το Βερολίνο μάθαινε ότι ήταν Εβραίος. Τελικά, λίγο καιρό μετά ο Στρατηγός του είπε ότι το παράσημο είχε εγκριθεί.

    Ο πατέρας μου του απάντησε: ‘Καλέ μου φίλε, πιστεύεις ότι μπορώ να δεχτώ ένα τέτοιο παράσημο; Πες στους γερμανούς συναδέλφους σου ότι θα σκουπίσω τον κ… μου με αυτό!’

    Ο Στρατηγός είπε στους Γερμανούς ακριβώς ό,τι είχε πει ο πατέρας μου, λέξη προς λέξη. Τότε εκείνοι εξοργίστηκαν και του ζήτησαν να τον παραδώσει για να τιμωρηθεί. Όμως ο Siilasvuo αρνήθηκε» είπε ακόμη ο γιος του Skurnik.

    Πράξεις αντίστασης

    Υπήρχαν αρκετές τέτοιου είδους πράξεις αντίστασης κατά τη διάρκεια του πολέμου.

    Ένας γιατρός, που είχε τοποθετηθεί στην Oulu, αρνήθηκε να χειρουργεί Γερμανούς και μεταφέρθηκε σε άλλο τομέα.

    Η Sissy Wein, εβραία τραγουδίστρια, που ήταν η «απάντηση» της Φινλανδίας στη Vera Lynn, αρνήθηκε να ψυχαγωγεί τα γερμανικά στρατεύματα.

    Ο αδερφός και ο πατέρας του Aron Livson, που είχαν τοποθετηθεί στην πόλη Kotka περιφρονούσαν τους «συμμάχους» τους σε καθημερινή βάση. «Ο αδερφός μου, που ήταν λοχίας στην αεροπορία, δε χαιρετούσε τους Γερμανούς και όταν αυτοί πήγαιναν στο μαγαζί του πατέρα μου, εκείνος τους πετούσε έξω. Μια τέτοιου είδους συμπεριφορά σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ευρώπης, συνεπαγόταν σίγουρο θάνατο» θυμάται ο Livson.

    Μετά το τέλος του πολέμου, και την αποκάλυψη των θηριωδιών του Ολοκαυτώματος, οι εβραίοι φινλανδοί στρατιώτες και η ευρύτερη εβραϊκή κοινότητα ένιωσε δυσφορία. Σε μια συνάντηση βετεράνων στο Τελ Αβίβ το 1946 οι Φινλανδοί αντιμετωπίστηκαν ως προδότες και δεν έγιναν δεκτοί, σχολιάζει ακόμη ο αρθρογράφος.

    Πολλοί αναρωτιούνταν αν, ακριβώς επειδή βοήθησαν το Χίτλερ, εκείνος κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία περισσότερο καιρό, με αποτέλεσμα να στείλει πολλούς Εβραίους στους θαλάμους αερίων και αν τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά.

    «Δε βοηθήσαμε τους Γερμανούς. Είχαμε έναν κοινό εχθρό, που ήταν οι Ρώσοι και αυτό ήταν όλο» ανέφερε επίμονα ο επικεφαλής των βετεράνων εβραίων της Φινλανδίας, Kent Nadbornik.

    http://www.newsbeast.gr/world/arthro/654706/oi-evraioi-pou-polemisan-sto-pleuro-tou-hitler


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: