Παρουσιάζοντας το ντοκιμαντέρ του Ömer Asan

…στην Μεταμόρφωση Αττικής στις 11 Μαϊου, 8.00 μ.μ., Κώστα Βάρναλη 12

————————————————————————————-

Ολοκληρώθηκε το εγχείρημα της δημιουργίας ενός ντοκιμαντέρ για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών και τη Συνθήκη της Λωζάννης του «τ’εμέτερον» Ομέρ Ασάν, συγγραφέα και ερευνητή από την Τουρκία.  Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ,   είναι:  «Πού πάς αδελφέ: Μια Ιστορία Αποχωρισμού.  Κardeş Nereye : Bir Ayrilik Oykusu».  Η ιδέα για μια τέτοια τηλεοπτική παραγωγή παρουσιάστηκε παλιότερα υπό τον τίτλο:  Ο Ömer Asan και oι καταραμένοι των Κοτυώρων (Ordu)

Η επίσημη παρουσίαση θα γίνει στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου, όπου ο εκδοτικός οίκος του Ομέρ Ασάν (Heyamola-Iason) συμμετέχει με δικό του περίπτερο

 Την Κυριακή 8 Μαϊου 2011, στο περίπτερο 15 (ΗellexpoΑίθουσα Tιμώμενων Xωρών ) θα ξεκινήσει ως εξής η εκδήλωση με αφορμή το ντοκιμαντέρ:

1) Συζήτηση: 15.00

2) Προβολή   στις 17.00 

————————————————————————————————————-

Στη συνέχεια δημοσιεύεται η  ανακοίνωση των εκδόσεων HeyYiamola: 

HEYAMOLA YAYINLARI

1) Εκδήλωση

Ανταλλαγή Πολιτισμού

Ομιλητές:

Ömer Asan(Ομέρ Ασάν), İbrahim Dizman (Ιμπράχιμ Ντίζμαν), Βλάσης Αγτζίδης, Θεόδωρος Παυλίδης

Ημερομηνία:

8 Mαϊου 2011, Κυριακή, στις 15.00 μ.μ.

2) Προβολή Ντοκιμαντέρ (σκηνοθεσία Ομέρ Ασάν) Οργάνωση: Εκδόσεις Ηeyamola Productions (Τουρκία):

8 MAIOY:   17:00-18:00 Αίθουσα Tιμώμενων Xωρών (Περίπτερο 15)


————————————————————————————————————————

Έχει προγραμματιστεί η παρουσίαση του ντοκιμαντέρ :

-την Παρασκευή (6-5-2011) θα παρουσιαστεί στην Κατερίνη, 7.30 μ.μ., Πνευματικό Κέντρο

-το Σάββατο (7-5-2011) στο Κιλκίς, 7.00 μ.μ., Επιμελητήριο

-στην Μεταμόρφωση Αττικής στις 11 Μαϊου, 8.00 μ.μ., Κώστα Βάρναλη 12, Ποντιακός Σύλλογος


——————————————————————————————————————————-

 

 

Ποιος είναι ο Ömer Asan: Τρεις συνέντευξεις….

1)      Στον Βλάση Αγτζίδη, δημοσιεύτηκε στην εφημ. «Καθημερινή»

 

Στο σκαμνί οι ελληνόφωνοι της Tουρκίας

O συγγραφέας του βιβλίου «O πολιτισμός του Πόντου» Oμέρ Aσάν δικάστηκε για διαμελιστική δράση κατά της Tουρκίας

Tου Bλάση Aγτζίδη

H ύπαρξη ελληνόφωνων πληθυσμών στη σύγχρονη Tουρκία αρχίζει να γίνεται αισθητή πλέον και στην Eλλάδα, τόσο από τα διάφορα δημοσιεύματα που αφορούν το θέμα αυτό, όσο και από επαφές με Tούρκους πολίτες που προέρχονται από τους πληθυσμούς αυτούς. Eξάλλου, η χρησιμοποίηση της ποντιακής λύρας και η ύπαρξη χορευτικών ποντιακών συγκροτημάτων σημειώνουν ότι κάτι συμβαίνει στη γειτονική χώρα.

Πάντως, η πρώτη αντίδραση των μελετητών που έρχονται σε επαφή με το φαινόμενο των ελληνόφωνων πληθυσμών της Tουρκίας είναι η έκπληξη και η αμηχανία. Γιατί είναι πράγματι εκπληκτικό να συναντάς ζωντανό ένα ιστορικό φαινόμενο, το οποίο είχε εμφανιστεί σε μεγάλη έκταση σε όλο τον οθωμανικό χώρο: από την Kύπρο έως την Πελοπόννησο και τον Πόντο και από την Kρήτη έως τη Mακεδονία και την Hπειρο. H κατανόηση του φαινομένου της επιβίωσης ελληνόφωνων μουσουλμανικών πληθυσμών απαιτεί την υπέρβαση της σημερινής εικόνας που έχουμε για τις σχέσεις ισλαμισμού και χριστιανισμού, καθώς και για τις σύγχρονες αρχές συγκρότησης των μονοεθνικών κρατών (βλέπε: «Eλληνόφωνες ομάδες στην Tουρκία», εφημ. «H Kαθημερινή», 16 Iανουαρίου 2000, σελ. 30).

Γέφυρα φιλίας

Oι ελληνόφωνοι πληθυσμοί της σύγχρονης Tουρκίας έχουν ιδιαίτερο ειδικό βάρος. Aποτελούν στην πραγματικότητα, τη μοναδική σοβαρή γέφυρα φιλίας μεταξύ των λαών των δύο χωρών. Oσον αφορά την ιστορική επιστήμη, δίνουν τη μοναδική απόλαυση στον απροκατάληπτο ιστορικό να δει ζωντανό ένα πληθυσμό που συναντιέται, κατά τα άλλα, μόνο στις αρχειακές πηγές. Mε τη βοήθεια των ελληνόφωνων πληθυσμών, η ελληνική κοινή γνώμη αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η τουρκική κοινωνία δεν είναι μια συμπαγής -τελείως διαφορετική από μας και επιθετική παράλληλα- κοινωνία, αλλά χαρακτηρίζεται από την πολυμορφία, που αποτελεί χαρακτηριστικό όλων των πολυεθνικών κρατών.

«Pontos Kulturu»

H αστικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας τις δύο τελευταίες δεκαετίες, προκάλεσε διαδικασίες εκσυγχρονισμού και μετασχηματισμού σε μια -σχετικά ακίνητη για πολλές δεκαετίες- κοινωνία. Παράλληλα, ανέδειξε πλήθος προβλημάτων που σχετιζόταν με τη δομή της και τον τρόπο δημιουργίας του τουρκικού έθνους-κράτους, που καταρχάς εξέφραζε μόνο τα συμφέροντα των στρατιωτικών στρωμάτων. Eνα από τα παράγωγα της εποχής του μετασχηματισμού υπήρξε και η συνειδητοποίηση της πολυπολιτισμικής συγκρότησης της τουρκικής κοινωνίας. Oσον αφορά τον χώρο των ελληνοφώνων, η διαδικασία αυτή συμβολικά αποτυπώθηκε με την έκδοση, πριν από έξι χρόνια, του βιβλίου «Pontos Kulturu» (O πολιτισμός του Πόντου) του Omer Asan, με πρόλογο από τον Kωνσταντινουπολίτη καθηγητή του Πάντειου Πανεπιστημίου Nεοκλή Σαρρή. H πρώτη έκδοση -ιστορική πλέον και πολύ πετυχημένη- του βιβλίου έγινε στην Kωνσταντινούπολη το 1996 από τον εκδοτικό οίκο Belge.

O συγγραφέας κατάγεται από το χωριό Eρένκιοϊ του Oφεως (Of) της περιφέρειας Tραπεζούντας. Tο βιβλίο αυτό είναι μια αξιοσημείωτη καταγραφή του ελληνόφωνου πολιτισμού που επιβιώνει μέχρι σήμερα στη Bόρεια Tουρκία. Aποκαλυπτική υπήρξε η συνέντευξη του συγγραφέα στην «Kαθημερινή» στις 30 Iανουαρίου 2000 με τον τίτλο «Tουρκία: 300.000 ελληνόφωνοι ζητούν ταυτότητα». H ίδια συνέντευξη με τον τίτλο «Omer Asan: Greek-speaking writer from Turkey and a guide to the Pontiaculture», δημοσιεύτηκε στο αγγλόφωνο ένθετο της «Kαθημερινής» στην εφημ. «Herald Tribune». H συγκεκριμένη συνέντευξη θα συμπεριληφθεί, δύο χρόνια αργότερα, στα «τεκμήρια ενοχής» που οδήγησαν στη δικαστική παραπομπή του συγγραφέα με την κατηγορία της διαμελιστικής προπαγάνδας κατά του τουρκικού κράτους. Eκεί ο συγγραφέας δήλωνε για την έρευνα και τα κίνητρά του:

«Pωμαίικα»

«Eγώ άρχισα να αναζητώ την ταυτότητά μου με αφορμή το γεγονός ότι η γλώσσα που μιλούσαν οι πρόγονοί μου δεν ήταν η τουρκική. Γιατί στο χωριό, στην πόλη, στο σχολείο μάς έμαθαν ότι είμαστε Tούρκοι. Στη γειτονιά, στο σχολείο, στη δουλειά μιλούσαμε τα τουρκικά. Oμως στο σπίτι, στο χωριό, η γιαγιά, ο παππούς μου, όλοι στην οικογένεια μιλούσαν μεταξύ τους τη γλώσσα που ονομάζανε «ρωμαίικα». Eπομένως, τι είμασταν εμείς; Pωμιοί ή Tούρκοι;

Σήμερα μιλάμε πια τουρκικά. Στο χωριό μου οι ηλικιωμένοι μιλάνε μεταξύ τους ρωμαίικα, αλλά είναι πια οι τελευταίοι που χρησιμοποιούν αυτή τη γλώσσα. Oι επόμενες γενιές δεν θα έχουν τη δυνατότητα να την ακούσουν και να τη μάθουν. Aς πούμε ότι έχουμε συνεννοηθεί όσον αφορά το παρόν: Mιλάμε τουρκικά, επομένως είμαστε Tούρκοι. Aλλά ποιοι είμασταν μέχρι σήμερα, τι ήμασταν και εκτουρκιστήκαμε; Mε την ερώτηση «Ποιος είμαι;» είχα βυθιστεί μέσα στο άγνωστο. Eπρεπε να απαντήσω οπωσδήποτε σε αυτή την ερώτηση. Kαι έτσι άρχισε αυτή η περιπέτεια».

H έκδοση έγινε αποδεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό στην ίδια την Tουρκία, καθώς και στη διασπορά των ελληνοφώνων. Προκάλεσε επίσης μεγάλο ενθουσιασμό και στην Eλλάδα, κυρίως στους προσφυγογενείς συμπολίτες μας που προέρχονταν από τις περιοχές του ιστορικού Πόντου, αλλά και σε όσους προσέβλεπαν σε έναν εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Για τη συμβολή του στην ελληνοτουρκική προσέγγιση και την αλληλοκατανόηση των λαών της Eλλάδας και της Tουρκίας ο συγγραφέας τιμήθηκε με το βραβείο Iμπντί Iπεκτσί.

Aπό την ευφορία στις διώξεις

Oμως πρόσφατα, το κλίμα άρχισε να αλλάζει. Aκροδεξιοί κύκλοι που πρόσκεινται στο νεοφασιστικό κόμμα της Eθνικιστικής Δράσης -το οποίο συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό μαζί με την κεντροαριστερά- προσπάθησαν να προκαλέσουν για άλλη μια φορά τα φοβικά αντανακλαστικά της τουρκικής κοινωνίας.

Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν και αντιευρωπαϊκοί κύκλοι του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών. Oι ακραίοι αυτοί κύκλοι του τουρκικού εθνικισμού, από καιρό είχαν επεξεργαστεί ένα σενάριο που βασιζόταν στην υπόθεση ότι η Eλλάδα εκπαιδεύει νέους από την περιοχή της Mαύρης Θάλασσας με στόχο τη δημιουργία ελληνικού κράτους στην περιοχή της βόρειας Tουρκίας. Tο σχέδιο αυτό -που μόνο στη φαντασία των εμπνευστών του υπήρχε- είχε πολλαπλούς στόχους. Kυρίως στόχευε στο να υποδαυλίσει το αντιευρωπαϊκό κλίμα με την καλλιέργεια των παραδοσιακών φοβικών συνδρόμων της τουρκικής κοινωνίας περί ύπαρξης διαμελιστικών σχεδίων. Στόχος επίσης υπήρξε η υπονόμευση, η συκοφάντηση και η δίωξη των νέων ελληνόφωνων που τολμούν να υποστηρίζουν δημόσια τον προβληματισμό τους και να προβάλουν τον ιδιαίτερο πολιτισμικό χαρακτήρα της Mαύρης Θάλασσας. Eνδιαφέρον αποτελεί το στοιχείο της απόλυτης συμπόρευσης με τους ακραίους εθνικιστικούς κύκλους, του μειονοτικού βουλευτή της ελληνικής Θράκης κ. Γκ. Γκαλίπ.

H έναρξη δίωξης κατά των ελληνοφώνων άρχισε με την πραγματοποίηση συζητήσεων στον τηλεοπτικό σταθμό ATV για νέες απειλές κατά της τουρκικής κοινωνίας. Kαι όπως φάνηκε σύντομα, οι νέες απειλές ήταν οι εξής δύο: ο χριστιανισμός και οι Πόντιοι. H πρώτη εκπομπή στις 12 Iανουαρίου είχε τον τίτλο «Oι ιεραπόστολοι του χριστιανισμού στην Tουρκία». Στόχος ήταν κάποιοι Tούρκοι πολίτες που είχαν προσχωρήσει στον χριστιανισμό και είχαν αρχίσει δραστηριότητες προσηλυτισμού. Στο πλαίσιο αυτό άρχισε η πρώτη επίθεση κατά του Omer Asan, ο οποίος κατηγορήθηκε αρχικά ως «ένας από τους ιεραπόστολους του χριστιανισμού». Στη συνέχεια, στο στόχαστρο μπήκε το βιβλίο του, με το επιχείρημα ότι καταβάλλεται προσπάθεια εξελληνισμού της Mαύρης Θάλασσας. Tης επίθεσης δεν διέφυγε ούτε ο βραβευμένος με το βραβείο Iμπντί Iπεκτσί Eλληνας συγγραφέας Γιώργος Aνδρεάδης, του οποίου η είσοδος έχει απαγορευτεί στην Tουρκία. Hταν τόσο βίαιη η επίθεση που ο φόβος άρχισε να απλώνεται, ειδικά σε όσους ελληνόφωνους Tούρκους πολίτες κατοικούν στην Eλλάδα. Oπως γράφει ένας από αυτούς, ο Vahit Tursun: «Oσοι Tούρκοι υπήκοοι ποντιακής καταγωγής βρίσκονται στην Eλλάδα και εργάζονται, άρχισαν να ανησυχούν μήπως αναφερθούν στην εκπομπή τα δικά τους ονόματα, σαν συνεργατών σε μυστικές δραστηριότητες ενάντια στην Tουρκία και βρουν τον μπελά τους».

H δεύτερη εκπομπή αφορούσε τις δραστηριότητες των Ποντίων και τον ρόλο της Eλλάδας. Hταν ακόμα πιο σκληρή και πιο κατευθυνόμενη. Στο στόχαστρο πάλι ο Omer Asan. Oι συμμετέχοντες στο πάνελ, αλλα και οι «ανησυχούντες» πολίτες που άρχισαν να τηλεφωνούν ήταν όλοι τους ακροδεξιοί. O Omer Asaαναγκάστηκε να αποχωρήσει.

H παραπομπή

H μεθόδευση αυτή έφερε ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Tην Tετάρτη 23 Iανουαρίου 2002, η αστυνομία κατέσχεσε το βιβλίο «Pontos K­lt­r­», έξι χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή του, ενώ βρίσκεται στην τρίτη έκδοση. O συγγραφέας Omer Asaκλητεύθηκε τον Iανουάριο να καταθέσει στον εισαγγελέα για την κατηγορία της «διαμελιστικής προπαγάνδας».

Λίγους μήνες αργότερα, τον Mάιο, ο εισαγγελέας τον παρέπεμψε να δικαστεί στις 10 Iουλίου 2002 με την κατηγορία της «Διαμελιστικής δράσης με γραπτά κείμενα κατά της Tουρκίας». H απόφαση θα εκδοθεί τον Nοέμβριο και αν γίνει δεκτή επιφέρει ποινές από 14 μήνες έως 4 χρόνια.

H παραπομπή του Omer Asaαναδεικνύει για άλλη μια φορά το μεγάλο δρόμο που έχει να διανύσει η Tουρκία. Aποδεικνύει, επίσης, ότι τα αντιευρωπαϊκά κέντρα είναι ισχυρά, ότι χρησιμοποιούν κάθε στοιχείο και κάνουν κάθε προβοκάτσια, προκειμένου να διατηρήσουν την κυριαρχία τους. H δίκη επίσης αποτελεί μια πρόκληση για τον ευρωπαϊκό δημοκρατικό χώρο, αλλά και για την ίδια την Eλλάδα, η οποία πρέπει να υπερασπίσει τους ελληνόφωνους, ως στοιχείο φιλίας και ενότητας με τη γειτονική χώρα, αποδεχόμενη παράλληλα το πολυπολιτιστικό χρώμα των σύγχρονων κοινωνιών.

Eπερωτήσεις ευρωβουλευτών

Oι μεθοδεύσεις των ακραίων εθνικιστικών κύκλων της Tουρκίας κατά των ελληνοφώνων και ειδικά κατά του συγγραφέα Omer Asan, προκάλεσαν αμέσως την αντίδραση των ευρωβουλευτών. Aρχικά, μετά την κλήτευση σε απολογία τον Iανουάριο του 2002, ο Σταύρος Ξαρχάκος κατέθεσε επερώτηση στην Eυρωβουλή. Mετά την απαγγελία κατηγορίας τον Mάιο, τρεις ευρωβουλευτές του GUE/NGL, o Aλέκος Aλαβάνος, ο Iσπανός P. Marset Compos του κόμματος Izquiarda Unidad και ο Γερμανός F. Uca του PDS, κατέθεσαν επερώτηση με την οποία σημειώνουν ότι: «Aυτές οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις και δίκες βρίσκονται σε αντίθεση με την υποχρέωση που η Tουρκία έχει αναλάβει απέναντι στην Eυρωπαϊκή Eνωση». Kαταλήγουν με την ερώτηση: «Eχει η Eνωση τη διάθεση να παρέμβει στις τουρκικές Aρχές ώστε να αποσυρθούν οι κατηγορίες κατά του συγγραφέα και να επιτραπεί η ελεύθερη διακίνηση του βιβλίου;».

Για τη δίωξή μου…

Eπειτα από ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που μεταδόθηκε στις 20 Iανουαρίου 2002, το βιβλίο μου «Pontos K­lt­r­» απαγορεύτηκε και κατασχέθηκε. Oμως, αυτή η απαγόρευση δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που γίνεται. Aυτού του είδους οι απαγορεύσεις, αν και ελαττώνονται, εξακολουθούν να υπάρχουν στη χώρα μου, την Tουρκία, η οποία βρίσκεται σε διαδικασία υποψηφιότητας για την Eυρωπαϊκή Eνωση. Aυτού του είδους τα ατυχή συμβάντα είναι φυσικό να γίνονται στην Tουρκία, η οποία, βαδίζοντας προς την κατεύθυνση της Eυρωπαϊκής Eνωσης, έχει κάνει σημαντικά βήματα προς τον εκδημοκρατισμό και προς το να καταστεί ένα κράτος δικαίου.

Παράλληλα με την απαγόρευση του βιβλίου μου ασκήθηκε δίωξη. Πιστεύω ότι μετά το τέλος της δίκης θα ξεκαθαρίσει το θέμα του βιβλίου και της ταυτότητάς μου. Eπιπλέον προτίθεμαι να ασκήσω το δικαίωμά μου για ατομική προσφυγή στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Γι’ αυτό επιθυμώ να μην ανησυχούν οι φίλοι μου για μένα.

Aποτελεί ατυχία το ότι αυτό το γεγονός, καθώς και η δίκη που θα διεξαχθεί, συμπίπτει με μια περίοδο που γίνεται σημαντική πρόοδος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πιστεύω ότι η κατάσταση που δημιουργήθηκε από προβοκάτσια των δυνάμεων που αντιτίθενται στην Eυρωπαϊκή Eνωση θα ξεπεραστεί με τη φρόνηση.

Eξάλλου, το συμβάν αυτό δεν έχει καμία πολιτική ή νομική σχέση με την Eλλάδα. Πρόκειται για κάτι που αφορά εμένα και το τουρκικό νομικό σύστημα και πιστεύω ότι θα κερδίσει αυτός που έχει δίκιο.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_21/07/2002_31898

 

2) Στον Αχιλλέα Χεκίμογλου, δημοσιεύτηκε στην εφημ. «Το Βήμα»

Ομέρ Ασάν: Ενα «καρντάσι» από τον Πόντο!

Εμαθε τα ποντιακά από τη γιαγιά του και τον αιωνόβιο παππού του, ο οποίος έχει ζήσει τρεις οθωμανούς σουλτάνους και 11 πρόεδρους της Τουρκικής Δημοκρατίας! Ο Ομέρ Ασάν αρχικά διώχθηκε ως κομμουνιστής και αργότερα ως «ρωμιόσπορος» και παραλίγο να καταδικαστεί για «προπαγάνδα με στόχο τον διαμελισμό της Τουρκίας». Μάλιστα, χρειάστηκε να κινητοποιηθεί το Ευρωκοινοβούλιο για να αποσυρθούν οι κατηγορίες εναντίον του. Ο 49χρονος εκδότης και ερευνητής, που είχε προκαλέσει τρομερές αντιδράσεις στην Τουρκία με το βιβλίο του «Ρontos Κulturu» («Ο πολιτισμός του Πόντου», εκδόσεις Κυριακίδη), αποκαλύπτοντας το σύγχρονο αποτύπωμα της ελληνόφωνης ποντιακής κουλτούρας στη χώρα του, μιλάει για τον Πόντο, το νέο του ντοκυμαντέρ, την ταχεία μετάλλαξη της Τουρκίας και το στοίχημα της διατήρησης της πολιτιστικής ταυτότητας στην παγκοσμιοποίηση. Το «Βήμα»συνομίλησε με τον κ. Ασάν στην Αθήνα, όπου ήρθε για την προβολή του πρώτου μέρους του ντοκυμαντέρ του αλλά και για να συναντηθεί με τη διαδικτυακή κοινότητα 19 blogs ιστορικού ενδιαφέροντος, τα οποία στηρίζουν την ελληνοτουρκική φιλία «από τα κάτω», μέσα από την ανάδειξη των αυθεντικών, κοινών στοιχείων που ενώνουν τους δύο λαούς.

Ανατρεπτική προσωπικότητα

Ο κομμουνιστής πατέρας του φυλακίστηκε από τη χούντα του 1971. Εννέα χρόνια αργότερα ήρθε και η σειρά του κ. Ασάν, με τη δικτατορία του Κενάν Εβρέν. «Εκανα δύο μήνες φυλακή διότι ήμουν κομμουνιστής- και παραμένω ακόμη! Τότε ήμουν 19 ετών» αναφέρει. Τριάντα χρόνια αργότερα, ως εκδότης πλέον, ο κ. Ασάν προχώρησε στην έκδοση συλλογής διηγημάτων («12 Εylul Sabahi») 114 ανθρώπων γύρω από το πώς βίωσαν εκείνο το πρωινό της 12ης Σεπτεμβρίου του 1980. «Ηθελα σε ένα βιβλίο να συγκεντρώσω τι ακριβώς σκέφτονταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι την ημέρα του πραξικοπήματος.Κάποιοι ήταν χαρούμενοι, άλλοι ένιωθαν αβέβαιοι, ενώ ορισμένοι συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Παρεμπιπτόντωςοι πιο πολλοί δήλωναν χαρούμενοι για το πραξικόπημα! Ωστόσο, 30 χρόνια μετά παραδέχθηκαν ότι αγνοούσαν ότι η Τουρκία θα οδηγούνταν στον φασισμό» σημειώνει.

Τα προβλήματα για τον κ. Ασάν εμφανίστηκαν εκ νέου, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την ποντιακή κουλτούρα στην Τουρκία, ερευνώντας κατ΄ αρχήν τη διάλεκτο του χωριού του Ερένκιοϊ που βρίσκεται στην περιοχή του Οφεως της Τραπεζούντας. «Μεγάλωσα σε ένα χωριόόπου όλοι μιλούσαν ποντιακά. Εκανα πολλές έρευνες για τη γλώσσα και όλα άρχισαν από το γεγονός ότι στα τουρκικά δεν υπήρχε ούτε ένα άρθρο ούτε ιστορική πηγή για αυτήν τη διάλεκτο. Ξεκίνησα από μεράκι, όχι για να αναδείξω μια νέα εθνική ταυτότητα, αλλά, καθαρά, για να σκιαγραφήσω αυτή τη γλώσσα» τονίζει ο κ. Ασάν. Οπως εξηγεί, το αποτύπωμα των ποντιακών χάνεται σιγά σιγά στον Πόντο καθώς είναι κυρίως οι ηλικιωμένοι που τα μιλούν ακόμη. «Η γλώσσα διανύει μια πορεία φυσική»σχολιάζει.

Το 1996, όταν εκδόθηκε το βιβλίο του, υπέστη τεράστιο κύμα αμφισβήτησης και κατηγοριών εναντίον του. «Δεν το κατάλαβαν καλά το βιβλίο. Σε γενικές γραμμές, βέβαια, ούτε εγώ συνειδητοποίησα τι είχα κάνει! Αυτοί νόμιζαν ότι ήθελα να δημιουργήσω ένα νέο εθνικό πρόβλημα. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, τελικώς δεν συνέβη απολύτως τίποτα καιμάλιστατο βιβλίο έχει πάψει να τραβάει την προσοχή!» εξηγεί με χιούμορ ο 49χρονος ερευνητής.

Ενα ντοκυμαντέρ-γέφυρα φιλίας

Το ντοκυμαντέρ «Πού πας, αδελφέ: μια ιστορία αποχωρισμού» («Κardes Νereye: Βir Αyrilik Οykusu») πραγματεύεται το ιστορικό αποτύπωμα της προσφυγιάς σε δεύτερης και τρίτης γενιάς τούρκους και έλληνες πρόσφυγες, που εγκατέλειψαν τη Θεσσαλονίκη και τη Δράμα για την περιοχή Ορντού – τα καθ΄ ημάς Κοτύωρα- και τον Πόντο για τη Μακεδονία, αντίστοιχα. «Προσπαθούμε να δείξουμε πώς ένα γεγονός που συνέβη πριν από 87 χρόνια, δηλαδή η ανταλλαγή των πληθυσμών, επηρεάζει ακόμη και σήμερα τις κοινότητες των προσφύγων και έχουμε ως απώτερο στόχο τη δημιουργία γέφυρας φιλίας μεταξύ των δύο λαών»συμπληρώνει.

Η πραγματοποίηση του ντοκυμαντέρ, ωστόσο, παρουσιάζει και δυσκολίες. «Γνωρίζαμε ότι δεν θα μπορέσουμε να οδηγηθούμε στην πρώτη γενιά των προσφύγων. Αναζητήσαμε περισσότερο τα ίχνη που έχουν αποτυπωθεί στη δεύτερη και στην τρίτη γενιά. Η ανταλλαγή βρίσκεται στην ιστορία και των δύο λαών και ήταν το μεγαλύτερο δράμα αλλά και τραύμα που δημιουργήθηκε και έμεινε ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Σε αυτήν την αναζήτηση προσπαθούμε να απαντήσουμε. Για να αναδείξουμεμε τον κατάλληλο τρόποκαι στις δύο πλευρές την ανταλλαγήεπιλέξαμε την περιοχή Ορντού, τα παλιά Κοτύωρα, διότι αποτέλεσαν τόπο αποχώρησης και συνάμαεγκατάστασης προσφύγων» υπογραμμίζει. «Προσπαθούμε να εξηγήσουμε την ανταλλαγή και τις μνήμες της. Αυτό το ντοκυμαντέρ είναι το πρώτο που ερευνά και τις δύο πλευρές και τα κοινά βιώματα των δύο λαών, συγκρίνοντας μάλιστα τι έχει “περάσει” ο ένας και τι ο άλλος» επισημαίνει ο κ. Ασάν.

Οπως αναφέρει, αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο στα γυρίσματα ήταν το εξής: «Στα Κοτύωρα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Σαλονίκη. Οταν έφθασαν εκεί, έπαθαν σοκ. Είχαν αφιχθεί νύχτα με το πλοίο και η πόλη δεν είχε φως. Σκέφτηκαν ότι μπορεί απλώς όλοι να κοιμούνται, το πρωί όμως ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε ηλεκτρισμός! Ξημέρωσε και κατάλαβαν ότι βρίσκονταν σε ένα χωριό. Ολοι ζήτησαν να γυρίσουν πίσω στη Σαλονίκη ή να τους μεταφέρουν σε κάποια μεγάλη πόλη» διηγείται ο κ. Ασάν. Αντίστοιχα, από την περιοχή Ορντού εκδιώχθηκαν και κατέληξαν στη Μακεδονία πόντιοι πρόσφυγες.

Η Τουρκία αλλάζει

«Τα τελευταία χρόνια πριν και μετά το τελευταίο δημοψήφισμα διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα αλλάζουν. Βγαίνουν στις τηλεοράσεις αυτοί που δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι θα μιλούσαν δημοσίως. Το ίδιο διακρίνουμε και στις εφημερίδες. Η Τουρκία αλλάζει πολύ γρήγορα, όχι μόνο πολιτικάαλλά και κοινωνικά, στο επίπεδο των αντιλήψεων. Αυτή η αλλαγή αποκτά ιδιαίτερα υψηλή ταχύτητα» αναφέρει ο κ. Ασάν. «Η πόλη γίνεται όλο και μεγαλύτερη και προσλαμβάνει μητροπολιτικό χαρακτήρα. Με τα νέα πολεοδομικά σχέδια ανεγείρονται οικοδομές στους φτωχομαχαλάδες. Το κράτος δίνει εκατομμύρια και μακροπρόθεσμα δάνεια για να αλλάξει τα γκέτο. Αυτοί που έμεναν σε φτωχικό σπίτι, σήμερα αποκτούν διαμέρισμα» εξηγεί.

Ο τούρκος ερευνητής κάνει λόγο και για τον πειρασμό της τουρκικής μετάλλαξης. «Η Τουρκία, ως λαός και ως κράτος, ενώ είναι μια χώρα της Μέσης Ανατολής, τα τελευταία 100 χρόνια επέλεξε τη Δύση. Και αυτή η επιλογή δεν συζητείται πλέον. Αντίθετα, αυτό που συζητείται είναι το πώς θα ενταχθεί στην Ευρώπη με τη δική της ταυτότητα- όπως συνέβη στην Ελλάδα πριν από 30 χρόνια. Η Τουρκία αλλάζει και μαζί με τους νόμους και τις αντιλήψειςεκδημοκρατίζεται. Πλέον δεν υπάρχει γυρισμός» σημειώνει.

Το ζήτημα της ταυτότητας

«Οσον αφορά τους κοινωνιολόγους το ζήτημα της ταυτότητας είναι πολύ σημαντικό, οι κοινωνίες όμως με τις ταυτότητες που διαθέτουν, ειδικά τις πολιτιστικές, είναι ανοιχτές στις επιρροές και στην παγκοσμιοποίηση»υπογραμμίζει ο κ. Ασάν. «Ο κόσμος αφήνει την πολυπολιτισμική του ταυτότητα και οδεύει προς μια ενιαία και κοινή. Βέβαια στην Τουρκίαη ταυτότητα που έχουμε κληρονομήσει δεν θα παραχωρήσει τόσο εύκολα τη θέση της. Μπορεί στην Ευρώπη αυτό να συμβαίνει πιο εύκολα, η Τουρκία όμως αποτελεί μια κοινωνία πιο κλειστή. Ηδη οι κοινωνιολόγοι συζητούν για το πόσο θα αντέξει σε αυτές τις αλλαγές. Κυρίως, όμως, συζητείται η ημερομηνία εισόδου στην ΕΕ!»εξηγεί.

«Αν μεταλλαχθεί η ταυτότητά μας και δεν κληροδοτήσουμε πηγές, θα ξεχαστεί γρήγορα. Βέβαια οι ταυτότητες μπορεί να φιλοξενηθούν στις βιβλιοθήκες. Ωστόσο, δεν είμαι και τόσο απαισιόδοξος. Στο Διαδίκτυο γίνεται “πόλεμος” για τη διατήρηση των ταυτοτήτων. Η τεχνολογία μπορεί να σημαίνει και καταστροφή, μπορεί όμως και να δημιουργήσει πολυπολιτισμικό περιβάλλον»καταλήγει ο κ. Ασάν.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=372458&dt=10/12/2010

3)  Άλλη μια συνέντευξη στον Βλ. Αγτζίδη, που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή»

 

Ένας ελληνόφωνος συγγραφέας στην Τουρκία 

Η πρόσφατη εξάρθρωση της φασιστικής παρακρατικής  οργάνωσης “Εργκενεγκόν”  στην Τουρκία, μας θύμισε τη δίωξη του αριστερού ελληνόφωνου συγγραφέα Ömer Asan, από το φασιστικό παρακράτος σε συνεργασία με το επίσημο κράτος.

Το βιβλίο του   “PONTOS KULTURU ” (“Ο πολιτισμός του Πόντου“) κατασχέθηκε,  ενώ ο ίδιος σύρθηκε για δύο χρόνια στα δικαστήρια με την κατηγορία της “διαμελιστικής προπαγάνδας”.

Δημοσιεύουμε μια παλιότερη συνέντευξή του (που δημοσιεύτηκε από τον Βλ. Αγτζίδη στην “Καθημερινή“) για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και μια παρουσίαση του βιβλίου του.   

-Τι σημαίνει για σας η Ευρωπαϊκή Ένωση;

 -Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να εξαλείψει την ανισότητα στις χώρες που θέλουν να εκσυγχρονιστούν και επίσης είναι μια Ένωση που θέλει να ανυψώσει τα ανθρώπινα δικαιώματα σο ανώτερο επίπεδο. Ιδεολογικά σ’ αυτούς τους στόχους δεν έχουμε αντίρηση. Αλλά, οι διαδικασίες που πραγματοποιούνται και οι αποφάσεις που παίρνονται δεν έχω δει κινήσεις που θα βοηθήσουν τη διατήρηση της εθνικής φυσιογνωμίας της κάθε χώρας. Για μένα, πρώτα πρέπει να προσδιορίσει τις εθνικότητες και μετά να τις αναγνωρίσει. Αυτό που θέλω είναι να παραμείνει η ευρωπαϊκή ταυτότητα ως πολιτική ταυτότητα. Το να ζητάμε μια καινούργια ευρωπακή ταυτότητα είναι σαν να δημιουργούμε μια νέα εθνικιστική ταυτότητα με τη βία. Δεν είναι σωστό να δημιουργήσουμε μια νέα εθνική ταυτότητα. Το αποτέλεσμα της πίεσης για δημιουργία ευρωπαϊκής ταυτότητας προκαλεί φασιστικές και σωβινιστικές κινήσεις, ωςαντίδραση. Και στη Τουρκία και σ’όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, εμφανίζονται τέτοιες κινήσεις ώστε να διατηρηθεί η εθνική ταυτότητα. Ανεξάρτητα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, εγώ θέλω να δημιουργηθεί ένας άλλος οργανισμός που θα ονομάζεται Ένωση Ευρωπαϊκής Εθνικής Ταυτότητας των Εθνών.

 –Πιστεύεται ότι μπορεί να υπάρχει μια τέτοια σκέψη;

 -Σε σύντομο χρονικό διάστημα δεν πιστεύω, διότι πρωταρχικά και στην Τουρκία και στην Ευρώπη η τοπική ειρήνη έχει πληγωθεί τα τελευταία χρόνια. Το να κλείσουμε τις πληγές και σ’ αυτές πάνω να βάλουμε ένα καινούριο τρόπο σκέψης, θέλει χρόνο. Αλλά, το λιγότερο θέλω να διατηρήσω την ελπίδα, ότι τα πράγματα δεν θα είναι όπως παλιά.

-Πώς βλέπετε την υποψηφιότητα της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

-Η επιλογή της Τουρκίας να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είχε εκδηλωθεί από τους ιδρυτές της τουρκικης Δημοκρατίας. Δυστυχώς, από τότε μέχρι σήμερα η έννοια της δημοκρατίας στην Τουρκία δεν έχει αναπτυχθεί παράλληλα με την Ευρώπη. Η αιτία αυτού, ξέρουμε ότι είναι η ιστορία και άλλα πολιτικά ζητήματα. Παρόλα αυτά, το ότι δέχτηκε η Ευρώπη την Τουρκία, το ερμηνεύω με ιστορικούς και κοινωνιολογικούς όρους. Δηλαδή η Τουρκία είναι σημαντική για την Ευρώπη, ώστε να μην την πετάξει στη γωνία. Η απόφαση που πάρθηκε αποδεικνύει αυτό που λέω. Αυτή η απόφαση ανύψωσε τις προσδοκίες του τουρκικού λαού για το μέλλον. Επίσης, θα δούμε ότι η σκέψη του να είσαι Ευρωπαίος θα βοηθήσει την κοινωνία να ξανασκεφτεί την ιδεολογία της και την αποκλειστική εξάρτησή της από το κράτος. Βλέπουμε ότι ήδη το κράτος και οι μηχανισμοί, άρχισαν να αναρωτιούνται. Αυτό ήταν για μας ένα όνειρο που είχε αργήσει.

 -Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δεχόταν την Τουρκία, τι θα γινόταν;

-Δεν θέλουμε να το σκεφτούμε καν, γιατί η Τουρκία έχει πάρα πολλά προβλήματα. Ένα αποτέλεσμα των προβλημάτων αυτών είναι να πνιγούμε μέσα σ’ αυτά. Αυτό σε ποιόν θα οφελούσε, την Ευρώπη, την Ελλάδα, τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή; Νομίζω, σε κανένα. Για να λύσουμε όλα αυτά τα προβλήμτα θέλουμε έναν μακρύ ορίζοντα. Αυτό, έστω και λίγο μας το ‘χει πραγματοποιήσει η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά αυτό μπορεί και να μη φτάνει. Σήμερα ο τουρκικός λαός ζει πολύ δύσκολα, μέσα σε οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Γιαυτό το λόγο. Η Τουρκία ήρθε σε στιγμή να παίρνει πολύ σημαντικές αποφάσεις και να κάνει μεταρρύθμιση σ’ όλους τους τομείς. Αυτό το δέχεται όλος ο κόσμος, αλλά δεν θα γίνει τόσο εύκολα. Σκέφτομαι ότι ο τουρκικός λαός δίνει μεγάλες εξετάσεις μπροστά στην ιστορία. Η επιτυχής έκβαση της εξέτασης αυτής, πιστεύω ότι θα βοηθήσει όλους.

_________________________________________

Ένα βιβλίο-σταθμός για την αρχαιότερη ζώσα μορφή της ελληνικής γλώσσας “PONTOS KULTURU ” (“Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ“) : ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ÖMER ASAN  

          Στο τέλος του 1999, κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα το βιβλίο του Omer Asan για τον πολιτισμό του Πόντου, όπως αυτός επιβιώνει σήμερα στη βόρεια Τουρκία.  Η ελληνική έκδοση (Θεσσαλονίκη, εκδόσεις Κυριακίδη), έρχεται να συμπληρώσει την πλούσια ελληνική βιβλιογραφία για τον Πόντο, εφόσον καλύπτει την πλέον άγνωστη ομάδα: Αυτούς που παρέμειναν στην Τουρκία μετά την Ανταλλαγή των πληθυσμών του ’22.

Η έκδοση αγγίζει πολλούς γνωστικούς τομείς, όπως την έρευνα για τηνελληνοφωνία, τη γλωσσολογία, τη σύγχρονη πολυεθνοτική τουρκική κοινωνία. Φτάνει ακόμα και σε τομείς, όπως η διατροφή, τα παραδοσιακά τραγούδια κ.ά.

           Η πρώτη έκδοση -ιστορική πλέον και πολύ πετυχημένη- του βιβλίου έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1996 από τον εκδοτικό οίκο Belge (Belge Uluslararasi Yayincilik/Divanyolu Caddesi Birbir direk Ishani no: 15,4-409/ Sultanahmet/ Istanbul. Tel. 0090-212-638 34 58).

          Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Omer Asan, ο οποίος κατάγεται από το χωριό Ερένκιοϊ το Όφεως (Of) της περιφέρειας Τραπεζούντας. Το βιβλίο αυτό είναι μια αξιοσημείωτη καταγραφή του ελληνόφωνου πολιτισμού που ζει ακόμα στη Βόρεια Τουρκία. Ο πρόλογος γράφτηκε από τον καθηγητή Νεοκλή Σαρρή. Από μόνος του ο πρόλογος, αποτελεί ένα δοκίμιο για τη συγκρότηση της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας, των ιδεολογικών της τάσεων αλλά και των μεγάλων αντιφάσεων. Απευθυνόμενος ο Asan στον Τούρκο αναγνώστη γράφει: “Η άγνοια της ιστορίας, μας σέρνει σε σύγχυση της ταυτότητας. Αυτός που δεν ξέρει την ιστορία του δεν ξέρει και τον εαυτό του. Η παλιά ιστορία της Μικράς Ασίας μπορεί να μην είναι ακόμα γνωστή ή ακόμα μπορεί και να αγνοείται εξ ολοκλήρου. Υπάρχουν πολλές αιτίες γι αυτό… Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες πρέπει να υποστηρίζουν τον πολιτισμό τους και την ιστορία τους. Απ’ αυτούς που αρνούνται την ιστορία τους, η ιστορία παίρνει εκδίκηση…”

Το έργο του Omer Asan, ο Νεοκλής Σαρρής το σχολιάζει ως εξής: “Aυτό το έργο που έχουμε στα χέρια μας δεν είναι ένα απλό βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που θα ανοίξει δρόμο στην ιστορία. Μ’ αυτή την έννοια, ο Ομέρ Ασάν είναι ένας πρωτοπόρος και ένας ποιητής. Είναι ένας πρωτοπόρος και πολεμιστής της ελευθερίας της σκέψης. Και η ελευθερία θέλει αρετή”.

          Στο εισαγωγικό μέρος του συγγραφέα που τιτλοφορείται “Το πρόβλημα της ταυτότητας”, διαβάζουμε: “Η ερώτηση ‘ποιός είμαι;’ μου δημιούργησε την ιδέα να γράψω αυτό το βιβλίο. Ποιός ήμουν; Από που ερχόμουν, που πήγαινα; Δεν το ήξερε ούτε ο πατέρας μου, ούτε ο παππούς μου. Το ζήτημα δεν είχε σχέση μόνο μ’ εμένα. Το πρόβλημα ήταν ότι ήμασταν διαφορετικοί από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας. Η γλώσσα, η σκέψη, η συμπεριφορά, τα τραγούδια, οι χοροί, το φαγητό ήταν διαφορετικά. Το πρόβλημα ήταν η διαφορά πολιτισμού… Εγώ άρχισα να αναζητώ την ταυτότητά μου με αφορμή το γεγονός ότι η γλώσσα που μιλούσαν οι πρόγονοί μου δεν ήταν η τουρκική. Γιατί στο χωριό, στην πόλη, στο σχολείο μας είχαν μάθει ότι είμαστε Τούρκοι. Στη γειτονιά, στο σχολείο, στη δουλειά μιλούσαμε τουρκικά. Όμως στο σπίτι, στο χωριό, η γιαγιά μου, ο παππούς μου, όλοι στην οικογένεια μιλούσαν μεταξύ τους μια γλώσσα που την ονομάζαν ρωμαίικα. Επομένως τι είμασταν εμείς; Ρωμιοί ή Τούρκοι; Με την ερώτηση ΄ποιος είμαι;’ είχα βυθιστεί μέσα στο άγνωστο. Έπρεπε να απαντήσω οπωσδήποτε σ’ αυτή την ερώτηση. Και έτσι άρχισε αυτή η περιπέτεια.”

Δείτε το βιβλίο εδώ:

http://www.ptolemaida.net/anamnhseis-almpoum-21.html



10 comments so far

  1. ΑΠΕ-ΜΠΕ on

    Θεσσαλονίκη: «Πού πας αδελφέ;» Ενα ντοκιμαντέρ- συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων απογόνων προσφύγων
    9 Μαϊου 2011 (17:06 UTC+2)

    Έλληνες και Τούρκοι, απόγονοι ανθρώπων που … ανταλλάχτηκαν, «συναντήθηκαν» σ’ ένα τουρκικό ντοκιμαντέρ, με τίτλο «Πού πας αδελφέ; Η Ανταλλαγή», για να θυμηθούν και να θυμίσουν το δράμα της προσφυγιάς, το οποίο παραμένει επίκαιρο ακόμη και στις μέρες μας.
    Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές αυτού του ντοκιμαντέρ; Σίγουρα όχι οι ιστορικοί, ούτε οι πολιτικοί ή οι διπλωμάτες, αλλά απλοί άνθρωποι, απόγονοι των προσφύγων, που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τις πατρίδες τους, με την Ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

    Ένας Έλληνας, που αναζήτησε και βρήκε τους γείτονες των γονιών του στο καφενείο ενός χωριού της Ορντού. Η Τουρκάλα, που αφηγείται την ιστορία του πατέρα της, ο οποίος το 1955, 31 χρόνια μετά την υποχρεωτική Ανταλλαγή των πληθυσμών, ήρθε στην Ελλάδα για να παραδώσει στον Έλληνα πρώην γείτονά του τα χρυσαφικά και τα μαργαριτάρια, που τού είχε εμπιστευτεί. Δυο ξαδέλφια, Πόντιοι, ο ένας χριστιανός, με ελληνικό όνομα, κι ο άλλος μουσουλμάνος, με τούρκικο όνομα, προστατευμένος πίσω από μια ξένη ταυτότητα. Ο ένας στην Ελλάδα και ο άλλος στην Τουρκία, σαν τα δυο κλαριά ενός δέντρου …

    Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε από τον εκδότη-παραγωγό, Ομέρ Ασάν, πάνω σε μια ιδέα του καταγόμενου από την Ορντού, Ιμπραχίμ Ντίζμαν, ο οποίος διδάσκει τουρκική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας.

    Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές του Οθωμανικού κράτους, στο 1914 ζούσαν στην επικράτειά του 20 εκατομμύρια μουσουλμάνοι (εκ των οποίων 12 εκατομμύρια Τούρκοι, 6 εκατομμύρια Άραβες και δύο εκατομμύρια Κούρδοι), περίπου 3,5 εκατομμύρια χριστιανοί (1.800.000 Ρωμιοί, 1.679.00 Αρμένιοι), 187.000 Εβραίοι καθώς επίσης 66.000 προτεστάντες και 24.000 καθολικοί, των oποιών η εθνικότητα δεν προσδιορίζεται.

    «Η πρώτη, στην ιστορία της ανθρωπότητας, Σύμβαση Ανταλλαγής Πληθυσμών μεταξύ δύο κρατών υπογράφηκε το 1924 μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Βάσει αυτής της Σύμβασης, 1.200.000 Έλληνες χριστιανοί αναγκάστηκαν να φύγουν από την Τουρκία και να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και άλλες 350.000 Τούρκοι μουσουλμάνοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να εγκατασταθούν στην Τουρκία. Το θέμα του ντοκιμαντέρ μας είναι αυτό το ιστορικό δράμα, όπως το βίωσαν οι απλοί άνθρωποι. Δεν είμαστε ούτε ιστορικοί, ούτε ερευνητές της ιστορίας. Θελήσαμε να προσεγγίσουμε το θέμα από την ανθρωπιστική πλευρά και να αφήσουμε την πολιτική, τη διπλωματική και την οικονομική διάσταση του θέματος στους ειδικούς», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ιμπραχίμ Ντίζμαν.

    «Τελειώνοντας τα γυρίσματα, διαπιστώσαμε ότι τα ίχνη των τραυμάτων που βίωσαν οι πρόσφυγες υπάρχουν ακόμη και στην τρίτη γενιά των απογόνων τους. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι απόγονοι των προσφύγων νιώθουν μια νοσταλγία για την πατρίδα των προγόνων τους, την οποία κάποιοι θεωρούν και δική τους πατρίδα», αναφέρει από την πλευρά του ο παραγωγός του ντοκιμαντέρ, Ομέρ Ασάν.

    Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι η πρώτη τουρκική παραγωγή, που «αγγίζει» το θέμα των προσφύγων της Ανταλλαγής και επικεντρώνεται στους πρόσφυγες που «ξεριζώθηκαν» από την Ορντού του Πόντου καθώς και σ’ αυτούς που αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα και να εγκατασταθούν σ’ αυτή την περιοχή. Τα γυρίσματα στην Τουρκία έγιναν στην Ορντού, ενώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, τη Δράμα, την Κατερίνη και το Κιλκίς.

    Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την περασμένη εβδομάδα, ξεκινώντας από την Κατερίνη (6/4), το Κιλκίς (7/4), ενώ χθες προβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της 8ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου.

    «Τις προβολές του ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα τις παρακολούθησαν πάρα πολλά άτομα και οι αντιδράσεις του κοινού ήταν περισσότερο θετικές. Υπήρξαν και κάποιοι που υποστήριξαν ότι προσεγγίσαμε το θέμα επιφανειακά και ότι δεν αγγίξαμε την πολιτική και ιστορική διάσταση. Η απάντηση που δίνουμε σ’ αυτούς είναι ότι εμείς δεν είμαστε ούτε ιστορικοί, ούτε πολιτικοί και ότι θέλαμε να επικεντρωθούμε στο ανθρώπινο δράμα της προσφυγιάς. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προσφυγιά είναι ακόμη ένα θέμα επίκαιρο, καθώς στις μέρες μας βλέπουμε να τη βιώνουν λαοί διαφόρων άλλων χωρών. Το έργο δεν έχει προβληθεί ακόμη στην Τουρκία και δεν ξέρουμε ποιες θα είναι η αντιδράσεις του τουρκικού κοινού», αναφέρει ο Ομέρ Ασάν.

    Το ντοκιμαντέρ προγραμματίζεται να προβληθεί μέσα στο Μάιο, στην Κωνσταντινούπολη, την Ορντού, την Άγκυρα και τη Σμύρνη.

    Α. Φωτοπούλου

    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

  2. Βλάσης Αγτζίδης on

    Ömer Asan – omer@heyamola.net

    ΘΕΜΑ και ΣΥΝΟΨΗ του ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

    Το θέμα και ο σκοπός του σχεδίου

    Το σχέδιο με τίτλο «Πού πας Αδελφέ: Μια Ιστορία Χωρισμού» σκοπεύει να διηγηθεί εκτός από την τραγωδία του 20ου αιώνα, τις φιλίες που έχουν μεταμορφωθεί σε νοσταλγία, τη γειτονία και τα αληθινά γεγονότα που έχουν συμβεί. Στο ντοκιμαντέρ θα παρουσιαστούν ρεπορτάζ που αναφέρονται στη φιλία και τις σχέσεις των Ρωμιών συμπολιτών που έχουν αποσταλεί από την Ορντού και απο τις γύρω περιοχές της Ορντού με τους πολίτες της Ορντού σχετικά μετη νοσταλγία που νιώθουν οι άνθρωποι ο ένας για τον άλλον και πώς εχει μεταφερθεί στην 3η γενιά αυτή η νοσταλγία .
    Ο σκοπός του ντοκιμαντέρ είναι να μεταφέρει στο κοινό την έμφαση πως οι εθνικές διαφορές δεν είναι υπεράνω των ανθρώπινων αξιών, μέσα από ένα πλαίσιο συνεισφοράς στην κουλτούρα ειρήνης.

    Σύνοψη /TRETMAN

    Η ανταλλαγή των Ρωμιών που ζουν έξω απο την Κωνσταντινούπολη και των Τούρκων της Ελλάδας κατά τη Συνθήκη της Λωζάνης είναι ένα απο τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας μας. Παρ’ όλο που έχουν γραφτεί βιβλία και έχουν γίνει ακαδημαϊκές έρευνες σχετικά με αυτό το θέμα, δεν έχουν γίνει αρκετές μελέτες ως ντοκιμαντέρ. Εκτός από μερικά ντοκιμαντέρ με την άποψη της «ιστορική διήγησης» που φέρνουν πιο μπροστά τις ανθρώπινες διαστάσεις του θέματος, δεν υπάρχει κάποιο ντοκιμαντέρ το οποίο να δείχνει τα αισθήματα τα οποία είναι ακόμα ζωντανά, ειδικά σε μια συγκεκριμένη περιοχή.
    Σε αυτό το ντοκιμαντέρ θα παρουσιαστούν τα αισθήματα «η νοσταλγία για την πατρίδα» και «φιλία» ως βασικά θέματα. Στα γυρίσματα που θα πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα θα γίνουν συνεντεύξεις με τη δεύτερη και την τρίτη γενιά όπως και στην Ορντού και θα παρουσιαστούν ιστορίες των χωρισμών.

    Επίσης στο ντοκιμαντέρ θα χρησιμοποιηθούν παλιές φωτογραφίες και αρχεία και όσα έχουν ζήσει οι άνθρωποι θα αποδοθούν από τους ηθοποιούς.

    Η υπόλοιπη δομή του ντοκιμαντέρ θα αποτελείται από τα αισθήματα τα οποία είναι «χωρισμός, φιλία και νοσταλγία»

    KONU ve SNOPSİS
    Projenin konusu ve amaç

    “Kardeş Nereye: Bir Ayrılık Öyküsü” projesi, 1924 Mübadelesiyle başlayan bir ayrılığı; bu ayrılıkla yüzyıllık trajedinin yanı sıra, özleme dönüşen dostlukları, arkadaşlıkları, komşulukları yaşanmış olaylar, fotoğraflar ve röportajlarla anlatmayı amaçlıyor. Ordu yöresinden gönderilen Rum asıllı vatandaşlarla Orduluların ilişkileri, ayrılığın ardından ortaya çıkan özlem duyguları ikinci ve üçüncü kuşağa yansıyan anıları dile getirecek röportajlarla aktarılacak.

    Bu belgeselde; barış kültürüne katkı çerçevesinde, etnik köken farklılıklarının insani değerlerin üzerinde olmadığı vurgusunun izleyiciye verilmesi amaçlanmaktadır.

    Sinopsis / Tretman

    1923’te imzalanan Lozan Anlaşması gereğince Türkiye’de İstanbul dışında yaşayan Rumlarla, Yunanistan’da yaşayan Türklerin karşılıklı mübadelesi yakın tarihimizin önemli olaylarından biridir. Bu konuda kitaplar yayımlanmış, akademik tezler hazırlanmış olmasına karşın, yeterince belgesel çalışması yapılmamıştır. “Tarih anlatıcılığı” perspektifinden ya da insani boyutu öne çıkaran birkaç belgesel çalışması dışında, özellikle bir yörede yaşanan ve hâlâ canlılığını koruyan duyguları öne çıkaran belgesel yoktur.

    Bu belgeselde, Ordu kenti bağlamında mübadele ile bilinir hale gelen ve sonraki kuşakların belleğinde mevcudiyetini koruyan “anayurda özlem” ve “dostluk” duyguları işlenecektir. Yunanistan’da yapılacak çekimlerle ikinci ve üçüncü kuşak konuşturulacak; Ordu’da yapılacak çekimlerle yine ikinci ve üçüncü kuşağa yansımış ayrılık hikayeleri anlatılacaktır.

    Bu belgeselde eski fotoğraflar, belgeler de kullanılacak; yaşanmışlıklar dramatize edilerek canlandırılacaktır.

    Belgeselin kurgusal yapısı, “ayrılık, dostluk ve özlem” duyguları üzerine oturtulacaktır.

    http://www.facebook.com/topic.php?uid=211568409361&topic=14915

  3. Τρ on

    «Βάσει αυτής της Σύμβασης, 1.200.000 Έλληνες χριστιανοί αναγκάστηκαν να φύγουν από την Τουρκία και να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και άλλες 350.000 Τούρκοι μουσουλμάνοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να εγκατασταθούν στην Τουρκία.»

    Βέβαια δεν αναφέρει πως οι περισσότεροι Έλληνες χριστιανοί ήδη είχαν αναγκαστεί να φύγουν από πριν σε αντίθεση με τους Τούρκους μουσουλμάνους.

    «Oι ελληνόφωνοι πληθυσμοί της σύγχρονης Tουρκίας έχουν ιδιαίτερο ειδικό βάρος. Aποτελούν στην πραγματικότητα, τη μοναδική σοβαρή γέφυρα φιλίας μεταξύ των λαών των δύο χωρών.»

    Ελάτε τώρα κ. Αγτζίδη, τι γέφυρα φιλίας…

  4. Βλάσης Αγτζίδης on

    Στο ντοκιμαντέρ αναφέρεται, από τον Τούρκο ιστορικό που συμμετέχει, ότι 800-900.000 Έλληνες έφυγαν πριν την υπογραφή της Συνθήκης, ως αποτέλεσμα της κατάληψης της Σμύρνης απ’ τον τουρκικό στρατό. Τα πραγματικά πληθυσμιακά μεγέθη και οι πραγματικές συνθήκες Εξόδου αναφέρονται καθαρά σ’ αυτό το τουρκικό ντοκιμαντέρ, που σημειωτέον είναι προορισμένο για το τουρκικό κοινό και το πλαίσιό του όρισε ο ίδιος ο Omer Asan, ο οποίος έχει δώσει έως τώρα καθαρό ίχνος γραφής…..

    Οι ελληνόφωνοι αποτελούν φυσική γέφυρα φιλίας, ειδικά όσοι προσπαθούν να κατανοήσουν τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Αληθινή γέφυρα φιλίας αποτελούν και οι Τούρκοι ιστορικοί που μελετούν εκείνη την περίοδο (1908-1923) και καταθέτουν τις μελέτες τους, πολύ τολμηρότερες απ΄τις ελάχιστες σχετικές των Ελλήνων συναδέλφων τους.

  5. A.T.. on

    «Εκεί Τουρκόσπορος, εδώ γκιαούρης».
    Γράφει η Μυρσίνη Στέκα

    «Εκεί Τουρκόσπορος, εδώ γκιαούρης».

    Διάβαζα πρόσφατα για μία νέα ταινία που ανυπομονώ να δω στον κινηματογράφο με τίτλο “Οι άνθρωποι του παππού μου/ Dedemin insanları”. Η ταινία έχει ήδη προβληθεί στην Τουρκία (από τις 25 Οκτωβρίου) με το τούρκικο κοινό να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο γνωστός σκηνοθέτης της, Τσαγάν Ιρμάκ, έδωσε σάρκα και οστά σε μία προσωπική και οικογενειακή ιστορία του τουρκοκρητικού παππού του Μεχμέτ Γιαβάς.

    Ο παππούς αναγκάστηκε βίαια να αφήσει την πατρίδα του το 1923, σε ηλικία 7 ετών, με την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλλε η Συνθήκη της Λωζάννης. Έφτασε σαν πρόσφυγας στην Τουρκία όπου έκανε οικογένεια και τον εγγονό Οζάν, ένα νεαρό παιδί που αντιδράει όταν οι φίλοι του τον φωνάζουν “γκιαούρη” λόγω της καταγωγής του παππού από την Κρήτη. «Είμαστε Τούρκοι!» λέει ο Οζάν νευριασμένος. Ο Μεχμέτ Γιαβάς δεν ξεχνά το σπίτι που άφησε πίσω του και τοποθετεί συνεχώς μπουκάλια μέσα στη θάλασσα με τη διεύθυνση του παλιού του σπιτιού και την ελπίδα ένα από αυτά να το βρεί ο νέος ιδιοκτήτης και να επικοινωνήσει μαζί του. Ας μην αποκαλύψω αν τελικά πραγματοποιεί το όνειρό του να ξαναεπισκεφτεί την Κρήτη…

    Στην ταινία διάβασα ότι υπάρχει σκηνή από το λιμάνι της Κρήτης όπου βρίσκονται εκατοντάδες χιλιάδες καταταλαιπωρημένοι άνθρωποι που περίμεναν τα πλοία για να τους μεταφέρουν στην Τουρκία. Ο παππούς και η οικογένειά του επιβιβάζονται στο πλοίο “Gulcemal” με προορισμό τη Σμύρνη. Βεβαίως και αυτή η σκηνή μας παραπέμπει σε μια αντίστοιχη που έχουμε οι Έλληνες στην ιστορική μας μνήμη με τους δικούς μας πρόσφυγες, οι οποίοι έφευγαν προφανώς πολύ πιο βίαια από τη φλεγόμενη Σμύρνη καθώς επίσης ανακαλούμε στο μυαλό μας τις βιαιοπραγίες που υπέστησαν όπως έχουμε μάθει από την ελληνική ιστορία και άλλες πηγές .

    Η σκηνή του λιμανιού θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ελληνικό κοινό. Όχι γιατί, απαραιτήτως θέλουμε να βάλουμε σε μια ζυγαριά ποιός λαός φέρθηκε πιο βίαια στον άλλο ή ποιός πόνεσε πιο πολύ από τον άλλον αλλά θα δούμε μια ανάλογη σκηνή από τη μεριά του Τούρκου που ξεριζώνεται και τελικά θα διαπιστώσουμε ότι δεν είναι μόνο ο Έλληνας που πονάει γιατί διώχνεται από το σπίτι του αλλά και ο Τούρκος βρίσκεται σε αντίστοιχη θέση. Εντέλει αυτά τα αισθήματα της προσφυγιάς όπως είναι ο πόνος, ο ξεριζωμός, ο καημός και η νοσταλγία για την παλιά πατρίδα μπορούν να υπερβούν τους Τούρκους και τους Έλληνες και να ειδωθούν σε μια γενικότερη ανθρώπινη διάσταση.

    Χαρακτηριστικό σημείο, επίσης, της ταινίας είναι μία παραπονεμένη φράση του παππού: «Εκεί είμαστε Τουρκόσποροι και εδώ γκιαούρηδες». Ανακύπτουν δύο πεδία αμφισβήτησης για τον πρόσφυγα: ο χώρος και η εθνική ταυτότητα. Το “εκεί” προφανώς είναι η Κρήτη/Ελλάδα (χώρα προέλευσης) και το “εδώ” η Τουρκία (χώρα υποδοχής). Άνθρωποι που νιώθουν ότι δεν ανήκουν πουθενά, όχι με δική τους ευθύνη αλλά γιατί αυτό το αίσθημα προκαλείται πέρα από τις ιστορικές συγκυρίες και από τους γηγενείς, με αποτέλεσμα να αιωρούνται στο χώρο. Είναι πολύ άσχημο να κάνεις τον άλλο να αισθάνεται ότι δεν έχει ρίζες και πατρίδα.

    Και σαν να μην έφτανε αυτό, η φράση κρύβει και ένα άλλο μετέωρο αίσθημα του πρόσφυγα: Τούρκος ή Έλληνας; Και όχι με την καλύτερη και υπερήφανη απόδοση των εθνικών ταυτοτήτων που αρμόζουν στην έννοια «Άνθρωπος» αλλά με την σκωπτική και ειρωνική υπόσταση που δίνεται από τους «Άλλους», τους κατοίκους των περιοχών υποδοχής: “Τουρκό-σπορος” ή “γκιαούρης”. (Γκιαούρηδες λέγανε κοροϊδευτικά οι μουσουλμάνοι τους χριστιανούς, από το τουρκ. giaur=άπιστος). Μήπως και ’μεις, οι Έλληνες γηγενείς, δεν υποδεχτήκαμε με ανάλογο τρόπο τους μικρασιάτες πρόσφυγες; Μήπως δεν τους είδαμε ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, υποτιμητικά, δυσκολεύοντας τους τη ζωή και αντιμετωπίζοντάς τους εχθρικά;

    Πόνος, απογοήτευση, παράπονο, αδικία και έντονος ρατσισμός. Αυτά υφίστανται άνθρωποι που έπρεπε να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, τις περιουσίες τους, τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, τους φίλους τους και γενικότερα ό,τι έχτισαν. Έπρεπε να αρπάξουν τα απολύτως απαραίτητα, παιδιά, γέρους, αγαπημένα πρόσωπα, ρούχα, ό,τι προλάβαιναν τελοσπάντων και να φύγουν δίχως να έχουν χρόνο να αφομοιώσουν τί τους συμβαίνει. Τελικά ο προσφυγικός πόνος είτε είναι ελληνικός είτε τούρκικος είτε οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας… είναι πόνος.

    http://www.pragmatikotita.gr/%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1/%CE%95%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CF%8C%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B4%CF%8E-%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82.html

  6. Π... on

    Ανταλλαγή – Mübadele / Πού πας Αδελφέ – Kardeş Nereye.

    https://www.facebook.com/video/video.php?v=2321882010895

  7. Greek Muslims
    From Wikipedia, the free encyclopedia
    This article is about Muslims of Greek ethnic origin who today live mainly in Turkey, Albania, Syria and Lebanon, and notable Greek Muslims in history and at present. For the multi-ethnic Muslim minority in Thrace, see Muslim minority of Greece.
    Greek Muslims
    Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι
    Total population
    1.4 million[citation needed]
    Regions with significant populations
    Turkey Libya Syria Lebanon Cyprus Greece
    Languages
    Turkish, Greek (Pontic Greek, Cretan Greek, Cypriot Greek), Georgian, Russian, Arabic
    Religion
    Sunni Islam
    Related ethnic groups
    Other Greeks, Turks
    Greek Muslims, also known as Greek-speaking Muslims,[1][2][3][4][5][6] are Muslims of Greek ethnic origin whose adoption of Islam (and often the Turkish language and identity) dates to the period of Ottoman rule in the southern Balkans. They consist primarily of the descendants of the elite Ottoman Janissary corps and Ottoman-era converts to Islam from Greek Macedonia (e.g., Vallahades), Crete (Cretan Muslims), northeastern Anatolia and the Pontic Alps (Pontic Greeks). They are currently found mainly in western Turkey (particularly the regions of Izmir, Bursa, and Edirne) and northeastern Turkey (particularly in the regions of Trabzon, Gümüşhane, Sivas, Erzincan, Erzurum, and Kars (see also Caucasus Greeks of Georgia and Kars Oblast and Islam in Georgia). Despite their ethnic Greek origin, the contemporary Grecophone Muslims of Turkey regarding their identity have been steadily assimilated into the Turkish-speaking (and in the northeast Laz-speaking) Muslim population. Apart from their elders, sizable numbers, even the young within these Grecophone Muslim communities have retained a knowledge of Greek and or its dialects such as Cretan Greek and Pontic Greek,[1] though very few are likely to call themselves Greek Muslims. This is due to gradual assimilation into Turkish society, as well as the close association of Greece and Greeks with Orthodox Christianity and their perceived status as a historic, military threat to the Turkish Republic. Whereas in Greece, Greek speaking Muslims are not usually considered as forming part of the Greek nation.[7] In the late Ottoman period (particularly following the Greek-Turkish war of 1897-98) several communities of Grecophone Muslims from Crete and southern Greece were also relocated to Libya, Lebanon and Syria, where in towns like al-Hamidiyah some of the older generation continue to speak Greek.[8] Historically, Greek Orthodoxy has been associated with being Romios, i.e. Greek, and Islam with being Turkish, despite ethnic or linguistic references.[9]
    Most Greek speaking Muslims in Greece left for Turkey during the 1920s population exchanges under the Convention Concerning the Exchange of Greek and Turkish Populations (sometimes in return for Turkish-speaking Christians such as the Karamanlides).[10] Due to the historical role of the millet system, religion and not ethnicity or language was the main factor used during the exchange of populations.[10] All Muslims who departed Greece were seen as «Turks», whereas all Orthodox people leaving Turkey were considered «Greeks», regardless of ethnicity or language.[10] An exception was made for Muslims (Pomaks and Western Thrace Turks) in East Macedonia and Thrace, Northern Greece, who are officially recognized as a religious, but controversially not as an ethnic minority by the Greek Government.[11]
    In Turkey, where most Greek speaking Muslims live, there are various groups of Grecophone Muslims, some autochthonous, some from parts of present-day Greece and Cyprus who migrated to Turkey under the population exchanges or immigration.

    A Muslim Greek Mamluk (Louis Dupré, oil on canvas, 1825).
    Contents [hide]
    1 Reasons for conversion to Islam
    2 Greek Muslims of Pontus and the Caucasus
    3 Cretan Muslims
    4 Epirote Muslims
    5 Macedonian Greek Muslims
    6 Cypriot Muslims
    7 Crimea
    8 Lebanon and Syria
    9 Central Asia
    10 Other Greek Muslims
    11 Muslims of partial Greek descent (non-conversions)
    12 Muslims of Greek descent (non-conversions)
    13 Greek converts to Islam
    14 See also
    15 References
    16 Further reading
    17 External links
    Reasons for conversion to Islam[edit]
    Devşirme (blood tax) was one of the organized practices by which the Ottomans took boys from their Christian families, who were later converted to Islam with the aim of selecting and training the ablest of them for leading positions in the Ottoman society. As a rule[citation needed], the Ottomans did not require the Greeks to become Muslims, although a minority did so in order to avert the socioeconomic hardships of Ottoman rule,[12] take advantage of greater employment prospects and possibilities of advancement in the Ottoman government bureaucracy and military, or simply because of the corruption of the Greek clergy.[13] Subsequently these people became part of the Muslim community of the millet system, which was closely linked to Islamic religious rules. At that time people were bound to their millets by their religious affiliations (or their confessional communities), rather than to their ethnic origins.[14] Muslim communities prospered under the Ottoman Empire, and the Ottoman law did not recognize such notions as ethnicity and the Muslims of any ethnic background enjoyed precisely the same rights and privileges.[15] Another major reason for converting to Islam was the well-organized taxation system based on religion.[16] Major taxes were the Defter and İspençe and the more severe haraç whereby a document was issued which stated that «the holder of this certificate is able to keep his head on the shoulders since he paid the Χαράτσι tax for this year …». All these of course were waived if the person would convert and become Muslim,.[17][18][19] During the Greek War of Independence, Ottoman Egyptian troops under the leadership of Ibrahim Pasha of Egypt ravaged the island of Crete and the Greek countryside of the Morea where the Muslim Egyptian soldiers enslaved vast numbers of Christian Greek children and women. Ibrahim arranged for the enslaved Greek children to be forcefully converted to Islam en masse.[20] The enslaved Greeks were subsequently transferred to Egypt where they and sold as slaves. Several decades later in 1843, the English traveler and writer Sir John Gardner Wilkinson described the state of enslaved Greeks who had converted to Islam in Egypt:
    White Slaves — In Egypt there are white slaves and slaves of colour. […] There are [for example] some Greeks who were taken in the War of Independence. […] In Egypt, the officers of rank are for the most part enfranchised slaves. I have seen in the bazars of Cairo Greek slaves who had been torn from their country, at the time it was about to obtain its liberty; I have seen them afterwards holding nearly all the most important civil and military grades; and one might be almost tempted to think that their servitude was not a misfortune, if one could forget the grief of their parents on seeing them carried off, at a time when they hoped to bequeath to them a religion free from persecution, and a regenerated country. (Sir John Gardner Wilkinson, 1843)[21]
    Greek Muslims of Pontus and the Caucasus[edit]
    See also: Pontic Greek § Ophitic
    Muslims of Pontic Greek origins, speakers of Pontic Greek (named Ρωμαίικα Roméika, not Ποντιακά Pontiaká as it is in Greece), is spoken by sizable numbers along communities spread out near the southern Black Sea coast. Grecophone Pontian Muslims are found within Trabzon province and inhabit the following areas:[22][23] Pontic is spoken in the town of Tonya and in 6 villages of Tonya district. It is spoken in 6 villages of the municipal entity of Beşköy in the central and Köprübaşı districts of Sürmene. Grecophone Muslims are also located in 9 villages of the Galyana valley in Maçka district. They were resettled there in former abandoned Greek Orthodox Pontian dwellings from the area of Beşköy after a devastating flood in 1929. The largest cluster of Pontian speakers is found in the Of valley. There are 23 Grecophone Muslim villages in Çaykara district,[24] though due to migration these numbers have fluctuated and according to native speakers of the area there were around 80 Grecophone Muslim villages in Çaykara district.[25] 12 Grecophone Muslim villages are also located in the Dernekpazarı district.[24] Over the years, heavy emigration from the Trabzon region to other parts of Turkey to places such as Istanbul, Sakarya, Zonguldak, Bursa and Adapazarı has occurred.[24] While emigration to places outside Turkey has also transpired when people left for Germany as invited workers during the 1960s.[24] Sizable numbers of Grecophone Muslims in Pontus have retained knowledge and or are fluent in Greek and it is a mother tongue for many and even the young.[26] Males are usually bilingual in both Turkish and Pontic Greek, while there are many women who are monolingual only in Pontic Greek.[26] Grecophone Muslim Pontians can also be found in other settlements such as Rize (with a large concentration in İkizdere district), Erzincan, Gümüşhane, parts of Erzerum province, and the former Russian Empire’s province of Kars Oblast (see Caucasus Greeks) and Georgia (see Islam in Georgia). Today these Greek speaking Muslims[27] regard themselves and identify as Turks.[28][25] In Turkey, their communities are sometimes referred to as Rum, although as with the word Yunan meaning Greek in Turkish or Greek in the English language, the term Rum is perceived within Turkey to be associated with Greece and or Christianity and they refuse to be identified as such.[29][30] Grecophone Muslim Pontians when speaking their language refer to it as Romeyka, whereas when conversing in Turkish they call it Rumca or Rumcika.[31] Rumca is the name used in Turkish to call all Greek dialects spoken in Turkey, a term akin to Romeyka derived from the word ρωμαίικα or Roman with Byzantine origins.[32] Current day Greeks refer to their language as ελληνικά or Greek, an appellation that replaced the previous term Romeiika during the early nineteenth century.[32] In Turkey standard modern Greek is referred to as Yunanca, whereas the ancient Greek language is called Eski Yunanca or Grekçe.[32] According to Heath W. Lowry’s[33] great work about Ottoman tax books[34] (Tahrir Defteri) with Halil İnalcık, it is claimed that most Turks of Trebizond and the Pontic Alps region in northeastern Anatolia are of Pontic Greek origin. Grecophone Pontian Muslims are known in Turkey for their conservative adherence of Sunni Islam of the Hanafi school and are renowned for producing many Koranic teachers.[26] Sufi orders such as Qadiri and Naqshbandi have a great impact.
    Many of those defined as Ottoman following Lala Mustafa Pasha’s Caucasian campaign that led to the Ottoman conquest of Georgia in 1578 were actually of Armenian or Pontic Greek origin whose forefathers in northeastern Anatolia and the Pontic Alps had adopted Turkish Islam and joined the Ottomans before settling in Georgia. There they often retained an awareness of their Armenian or Pontic Greek identities and continued to use their ancestral languages, or they simply assimilated through intermarriage with other Muslims from the South Caucasus of Georgian, Laz, Ossetian, or Turkish origin (including Azeris of eastern Georgia and Meskhetian Turks of southern Georgia). It is still unclear how many or even whether some of these Pontic Grecophone Muslims of Georgia later reverted to their ancestral Greek Orthodoxy (as many of their cousins did in the Pontic Alps in the early 19th century) and intermarried with the Christian Pontic Greeks in Georgia and Caucasus Greeks who had settled in the country in various waves between the fall of the Empire of Trebizond in 1461 and the second Russo-Turkish War in 1828. One well-known Ottoman Georgian of Pontic Greek origin was Resid Mehmed Pasha, who ironically played an important role in the Ottoman attempt to crush the Greek War of Independence in central and northwestern Greece in the 1820s.
    Cretan Muslims[edit]
    Main article: Cretan Turks
    The term Cretan Turks (Turkish: Girit Türkleri, Greek: Τουρκοκρητικοί) or Cretan Muslims (Turkish: Girit Müslümanları) covers Greek speaking Muslims[2][35][36] who arrived in Turkey after or slightly before the start of the Greek rule in Crete in 1908 and especially in the framework of the 1923 agreement for the Exchange of Greek and Turkish Populations and have settled on the coastline stretching from the Çanakkale to İskenderun.[37] Prior to their resettlement to Turkey, deteriorating communal relations between Cretan Greek Christians and Grecophone Cretan Muslims had made the latter identify with Ottoman and later Turkish identity.[38] Some Grecophone Muslims of Crete also composed literature for their community in the Greek language such as songs and wrote it in the Arabic alphabet,[39] although little of it has been studied.[36] Today in various settlements along the Aegean coast elderly Grecophone Cretan Muslims are still conversant in Cretan Greek.[37] Amongst younger generations of Cretan Grecophone Muslims, many are fluent in the Greek language.[40] Often members from the Muslim Cretan community are unaware that the language they speak is Greek.[2] They often name the language as Cretan (Kritika (Κρητικά) or Giritçe) instead of Greek. The Grecophone Cretan Muslims are Sunnis of the (Hanafi) rite with a highly influential Bektashi minority that helped shape the folk Islam and religious tolerance of the entire community. Significant numbers of Cretan Muslims were re-settled in other Ottoman controlled areas around the eastern Mediterranean by the Ottomans following the establishment of the autonomous Cretan State in 1898. Most ended up in coastal Syria and Lebanon, particularly the town of Al-Hamidiyah, in Syria, (named after the Ottoman sultan who settled them there), and Tripoli in Lebanon where many continue to speak Greek as their mother tongue. Others were resettled in Ottoman Tripolitania especially in the east side cities like Susa and Benghazi, where they are distinguishable by their Greek surnames. Many of the older members of this community still speak Cretan Greek in their homes.[37] A small community of Grecophone Cretan Muslims still resides in Greece in the Dodecanese Islands of Rhodes and Kos.[41] These communities were formed prior to the area becoming part of Greece in 1948 when their ancestors migrated there from Crete and are integrated into the local Muslim population as Turks today.[41]
    Epirote Muslims[edit]
    Muslims from the region of Epirus, known collectively as Yanyalılar (Yanyalı in singular, meaning «person from Ioannina») in Turkish and Τουρκογιαννιώτες Turkoyanyótes in Greek (Τουρκογιαννιώτης Turkoyanyótis in singular, meaning «Turk from Ioannina»), who had arrived in Turkey in two waves of migration in 1912 and after 1923. After the exchange of populations, Grecophone Epirote Muslims resettled themselves in the Anatolian section of Istanbul, especially the districts from Erenköy to Kartal which were previously populated by wealthy Orthodox Greeks.[42] Although the majority of the Epirote Muslim population was of Albanian origin, Grecophone Muslim communities existed in the towns of Souli,[43] Margariti (both majority-Muslim),[44][45] Ioannina, Preveza, Louros, Paramythia, Konitsa, and elsewhere in the Pindus mountain region.[46] Regarding their identity, the Greek speaking Muslim[3][39] populations who were a majority in Ioannina and Paramythia and with sizable numbers residing in Parga and possibly Preveza, «shared the same route of identity construction, with no evident differentiation between them and their Albanian speaking co-habitants».[3][42] Hoca Es’ad Efendi, a Greek-speaking Muslim from Ioannina who lived in the eighteenth century, was the first translator of Aristotle into Turkish.[47] Some Grecophone Muslims of Ioannina also composed literature for their community in the Greek language such as poems and wrote it in the Arabic alphabet.[39] The community now is fully integrated into Turkish culture.[verification needed] Those Muslims from Epirus of mainly Albanian rather than Greek convert origin are usually described as Cham Albanians.
    Macedonian Greek Muslims[edit]
    Greek speaking Muslims[4][7][35][48][49] lived in the Haliacmon of western Macedonia.[50] They were known collectively as Vallahades and had probably converted to Islam en masse in the late 1700s. Although the Vallahades had retained much of their Greek culture and language, unlike most Muslim converts from Greek Macedonia and elsewhere in the southern Balkans who generally adopted the Turkish language and identity. In contrast, most Grecophone Muslims from Epirus, Thrace, and other parts of Macedonia who converted to Islam in the earlier Ottoman period, generally also adopted Turkish and more speedily and thoroughly assimilated into the Ottoman ruling elite. According to Todor Simovski’s assessment (1972), in 1912 in the region of Macedonia in Greece there were 13,753 Muslim Greeks.[51]
    In the twentieth century, the Vallahades were considered by other Greeks to have become Turkish and were not exempt from the 1922-1923 population exchange between Greece and Turkey, which was based on religious affiliation (Christian Orthodox and Muslim) rather than language and ethnicity. The Vallahades were resettled in western Asia Minor, in such towns as Kumburgaz, Büyükçekmece, and Çatalca or in villages like Honaz near Denizli.[4] Many Vallahades still continue to speak the Greek language, which they call Romeïka[4] and have become completely assimilated into the Turkish Muslim mainstream as Turks.[52]
    Cypriot Muslims[edit]
    Main article: Linobamvaki
    In 1878 the Muslim inhabitants of Cyprus (constituting about 1/3 of the island’s population, which then numbered 40,000 inhabitants) were classified as being either Turkish or «neo-Muslim.» The latter were of Greek origin, Islamised but speaking Greek, and similar in character to the local Christians. The last of such groups was reported to arrive at Antalya in 1936. These communities are thought to have abandoned Greek in the course of integration.[53] During the 1950s, there were still four Greek speaking Muslim settlements in Cyprus: Lapithou, Platanisso, Ayios Simeon and Galinoporni that identified themselves as Turks.[5]
    Crimea[edit]
    In the Middle Ages the Greek population of Crimea traditionally adhered to Eastern Orthodox Christianity, even despite undergoing linguistic assimilation by the local Crimean Tatars. In 1777–1778, when Catherine the Great of Russia conquered the peninsula from the Ottoman Empire, the local Orthodox population was forcibly deported and settled north of the Azov Sea. In order to avoid deportation, some Greeks chose to convert to Islam. Crimean Tatar-speaking Muslims of the village of Kermenchik (renamed to Vysokoe in 1945) kept their Greek identity and were practising Christianity in secret for a while. In the nineteenth century the lower half of Kermenchik was populated with Christian Greeks from Turkey, whereas the upper remained Muslim. By the time of the Stalinist deportation of 1944, the Muslims of Kermenchik had already been identified as Crimean Tatars, and were forcibly expelled to Central Asia together with the rest of Crimea’s ethnic minorities.[54]
    Lebanon and Syria[edit]
    There are about 7,000 Greek speaking Muslims living in Tripoli, Lebanon and about 8,000 in Al Hamidiyah, Syria.[55] The majority of them are Muslims of Cretan origin. Records suggest that the community left Crete between 1866 and 1897, on the outbreak of the last Cretan uprising against the Ottoman Empire, which ended the Greco-Turkish War of 1897.[55] Sultan Abdul Hamid II provided Cretan Muslim families who fled the island with refuge on the Levantine coast. The new settlement was named Hamidiye after the sultan.
    Many Grecophone Muslims of Lebanon somewhat managed to preserve their Cretan Muslim identity and Greek language [56] Unlike neighbouring communities, they are monogamous and consider divorce a disgrace. Until the Lebanese Civil War, their community was close-knit and entirely endogamous. However many of them left Lebanon during the 15 years of the war.[55]
    Greek speaking Muslims[6] constitute 60% of Al Hamidiyah’s population. The percentage may be higher but is not conclusive because of hybrid relationship in families. The community is very much concerned with maintaining its culture. The knowledge of the spoken Greek language is remarkably good and their contact with their historical homeland has been possible by means of satellite television and relatives. They are also known to be monogamous.[55] Today, Grecophone Hamidiyah residents identify themselves as Cretan Muslims, while some others as Cretan Turks.[57]
    By 1988, many Grecophone Muslims from both Lebanon and Syria had reported being subject to discrimination by the Greek embassy because of their religious affiliation. The community members would be regarded with indifference and even hostility, and would be denied visas and opportunities to improve their Greek through trips to Greece.[55]
    Central Asia[edit]
    In the Middle Ages, after the Seljuq victory over the Byzantine Emperor Romanus IV, many Byzantine Greeks were taken as slaves to Central Asia. The most famous among them was Al-Khazini, a Byzantine Greek slave taken to Merv, then in the Khorasan province of Persia but now in Turkmenistan, who was later freed and became a famous Muslim scientist.[58]
    Other Greek Muslims[edit]
    Greek speaking Muslims of Peloponnese/Morea
    Cappadocian Greek speaking Muslims, Cappadocia
    Greek speaking Muslims of the Aegean Islands
    Greek speaking Anatolian Muslims
    Greek speaking Muslims of Thrace
    Muslims of partial Greek descent (non-conversions)[edit]

    Left: Tevfik Fikret (1867 – 1915) an Ottoman poet who is considered the founder of the modern school of Turkish poetry, his mother was a Greek convert to Islam from Chios. Right: Osman Hamdi Bey (1842 – 1910) an Ottoman statesman, archaeologist, intellectual, art expert and pioneering painter of Greek descent. He was the founder of Istanbul Archaeology Museums and of İstanbul Academy of Fine Arts (Sanayi-i Nefise Mektebi in Turkish), known today as the Mimar Sinan University of Fine Arts.
    Ahmed I – (1590–1617), Ottoman sultan, Greek mother Handan Sultan (originally named Helena (Eleni) – wife of Ottoman Sultan Mehmed III
    Ahmed III – (1673–1736), Ottoman sultan, Greek mother (Emetullah Rabia Gülnûş Sultan), originally named Evemia, who was the daughter of a Greek Cretan priest
    Bayezid I – (1354–1403), Ottoman sultan, Greek mother (Gulcicek Hatun or Gülçiçek Hatun) wife of Murad I
    Bayezid II – (1447–1512), Ottoman sultan, Greek mother (Amina Gul-Bahar or Gulbahār Khātun, tr:I. Gülbahar Hatun), a Greek Orthodox woman of noble birth from the village of Douvera, Trabzon
    Hasan Pasha (son of Barbarossa) (c. 1517-1572) was the son of Hayreddin Barbarossa and three-times Beylerbey of Algiers, Algeria. His mother was a Morisco. He succeeded his father as ruler of Algiers, and replaced Barbarossa’s deputy Hasan Agha who had been effectively holding the position of ruler of Algiers since 1533.
    Hayreddin Barbarossa, (c. 1478–1546), privateer and Ottoman admiral, Greek mother, Katerina from Mytilene on the island of Lesbos, (however most probably also his father had been a Greek Muslim convert)
    Ibrahim I, (1615–1648), Ottoman sultan, Greek mother (Mahpeyker Kösem Sultan), the daughter of a priest from the island of Tinos; her maiden name was Anastasia and was one of the most powerful women in Ottoman history
    Muhammad al-Mahdi (الإمام محمد بن الحسن المهدى) also known as Hujjat ibn al-Hasan, final Imām of the Twelve Imams Shi’a, Greek mother, Her Greatness Narjis (Melika), was a Byzantine princess who pretended to be a slave so that she might travel from her kingdom to Arabia
    Murad I, (1360–1389) Ottoman sultan, Greek mother, (Nilüfer Hatun (water lily in Turkish), daughter of the Prince of Yarhisar or Byzantine Princess Helen (Nilüfer)
    Murad IV (1612–1640), Ottoman sultan, Greek mother (Valide Sultan, Kadinefendi Kösem Sultan or Mahpeyker, originally named Anastasia)
    Mustafa I – (1591–1639), Ottoman sultan, Greek mother (Valide Sultan, Handan Sultan, originally named Helena (Eleni)
    Mustafa II – (1664–1703),[59][60][61][62] Ottoman sultan, Greek Cretan mother (Valide Sultan, Mah-Para Ummatullah Rabia Gül-Nush, originally named Evemia)
    Oruç Reis, (also called Barbarossa or Redbeard), privateer and Ottoman Bey (Governor) of Algiers and Beylerbey (Chief Governor) of the West Mediterranean. He was born on the island of Midilli (Lesbos), mother was Greek (Katerina)
    Selim I, Ottoman sultan, Greek mother (Gulbahar Sultan, also known by her maiden name Ayşe Hatun); his father, Bayezid II, was also half Greek through his mother’s side (Valide Sultan Amina Gul-Bahar or Gulbahar Khatun – a Greek convert to Islam) – this made Selim I three-quarters Greek
    Suleiman I (Suleiman the Magnificent), Ottoman sultan, his father Bayezid II was three-quarters Greek; (Suleiman’s mother was of Georgian origin).
    Shah Ismail I – (1487-1524) the founder of Turkic-Persian Safavid Dynasty of Iran: Ismā’il’s mother was an Aq Qoyunlu (Turkmen) noble, Martha, the daughter of Turkmen Uzun Hasan by his Pontic Greek wife Theodora Megale Komnene, better known as Despina Hatun. Theodora was the daughter of Emperor John IV of Trebizond whom Uzun Hassan married in a deal to protect Trebizond from the Ottomans.
    Kaykaus II, Seljuq Sultan. His mother was the daughter of a Greek priest; and it was the Greeks of Nicaea from whom he consistently sought aid throughout his life.
    Osman Hamdi Bey – (1842 – 24 February 1910), Ottoman statesman and art expert and also a prominent and pioneering painter, the son of İbrahim Edhem Pasha,[63] a Greek[64] by birth abducted as a youth following the Massacre of Chios. He was the founder of the Archaeological Museum of Istanbul.[65]
    Ibn al-Rumi – Arab poet was the son of a Persian mother and a half-Greek father.
    Sheikh Bedreddin – (1359–1420) Revolutionary theologian, Greek mother named «Melek Hatun».
    Tevfik Fikret (1867 – 1915) an Ottoman poet who is considered the founder of the modern school of Turkish poetry, his mother was a Greek convert to Islam from the island of Chios.[66][67]
    …………………………………………

  8. ……………………
    Muslims of Greek descent (non-conversions)[edit]

    Hüseyin Hilmi Pasha (1855–1922/1923) was born into a Muslim family of Greek descent on Lesbos.

    Ahmed Vefik Pasha (1823-1891) Ottoman statesman, diplomat and playwright of Greek ancestry who presided over the first Turkish parliament
    Ibrahim Pasha of Egypt (Arabic: إبراهيم باشا) (1789 – 10 November 1848), a 19th-century general of Egypt. He is better known as the (adopted) son of Muhammad Ali of Egypt. Ibrahim was born in the town of Drama, in the Ottoman province of Rumelia, currently located in Macedonia to a Greek Christian woman and a man named Tourmatzis.
    Hussein Hilmi Pasha – (1855–1922), Ottoman statesman born on Lesbos to a family of Greek ancestry[68][69][70][71] who had formerly converted to Islam.[72] He became twice Grand vizier[73] of the Ottoman Empire in the wake of the Second Constitutional Era and was also Co-founder and Head of the Turkish Red Crescent.[74] Hüseyin Hilmi was one of the most successful Ottoman administrators in the Balkans of the early 20th century becoming Ottoman Inspector-General of Macedonia[75] from 1902 to 1908, Ottoman Minister for the Interior[76] from 1908 to 1909 and Ottoman Ambassador at Vienna[77] from 1912 to 1918.
    Ahmet Vefik Paşa (Istanbul, 3 July 1823 – 2 April 1891), was a famous Ottoman of Greek descent[78][79][80][81][82][83][84] (whose ancestors had converted to Islam).[78] He was a statesman, diplomat, playwright and translator of the Tanzimat period. He was commissioned with top-rank governmental duties, including presiding over the first Turkish parliament.[85] He also became a grand vizier for two brief periods. Vefik also established the first Ottoman theatre[86] and initiated the first Western style theatre plays in Bursa and translated Molière’s major works.
    Ahmed Resmî Efendi (English, «Ahmed Efendi of Resmo») (1700 – 1783) also called Ahmed bin İbrahim Giridî («Ahmed the son of İbrahim the Cretan») was a Grecophone Ottoman statesman, diplomat and historian, who was born into a Muslim family of Greek descent in the Cretan town of Rethymno.[87][88][89][90] In international relations terms, his most important – and unfortunate – task was to act as the chief of the Ottoman delegation during the negotiations and the signature of the Treaty of Küçük Kaynarca. In the literary domain, he is remembered for various works among which his sefâretnâme recounting his embassies in Berlin and Vienna occupy a prominent place. He was Turkey’s first ever ambassador in Berlin.
    Adnan Kahveci (1949-1993) was a noted Turkish politician who served as a key advisor to Prime Minister Turgut Özal throughout the 1980s. His family came from the region of Pontus and Kahveci was a fluent Greek speaker.[91]
    Bülent Arınç (born. 25 May 1948) is a Deputy Prime Minister of Turkey since 2009. He is of Grecophone Cretan Muslim heritage with his ancestors arriving to Turkey as Cretan refugees during the time of Sultan Abdul Hamid II[92] and is fluent in Cretan Greek.[93] Arınç is a proponent of wanting to reconvert the Hagia Sophia into a mosque, which has caused diplomatic protestations from Greece.[94]
    Greek converts to Islam[edit]

    İbrahim Edhem Pasha (1819–1893) was an Ottoman statesman of Greek origin.[95]
    Al-Khazini – (flourished 1115–1130) was a Greek Muslim scientist, astronomer, physicist, biologist, alchemist, mathematician and philosopher – lived in Merv (modern-day Turkmenistan)
    Atik Sinan or «Old Sinan» – Ottoman architect (not to be confused with the other Sinan whose origins are disputed between Greek, Albanian, Turk or Armenian (see below))
    Carlos Mavroleon – son of a Greek ship-owner, Etonian heir to a £100m fortune, close to the Kennedys and almost married a Heseltine, former Wall Street broker and a war correspondent, leader of an Afghan Mujahideen unit during the Afghan war against the Soviets – died under mysterious circumstances in Peshawar, Pakistan
    Damat Hasan Pasha, Ottoman Grand Vizier between 1703-1704.[96] He was originally a Greek convert to Islam from the Morea.[97][98]
    Diam’s (Mélanie Georgiades) French rapper of Greek origin.
    Emetullah Rabia Gülnûş Sultan (1642–1715) was the wife of Ottoman Sultan Mehmed IV and Valide Sultan to their sons Mustafa II and Ahmed III (1695–1715). She was born to a priest in Rethymno, Crete, then under Venetian rule, her maiden name was Evmania Voria and she was an ethnic Greek.[60][99][100][101][102][103][104][105][106][107] She was captured when the Ottomans conquered Rethymno about 1646 and she was sent as slave to Constantinople, where she was given Turkish and Muslim education in the harem department of Topkapı Palace and soon attracted the attention of the Sultan, Mehmed IV.
    Gawhar al-Siqilli,[108][109][110][111] (born c. 928-930, died 992), of Greek descent originally from Sicily, who had risen to the ranks of the commander of the Fatimid armies. He had led the conquest of North Africa[112] and then of Egypt and founded the city of Cairo[113] and the great al-Azhar mosque.
    Gazi Evrenos – (d. 1417), an Ottoman military commander serving as general under Süleyman Pasha, Murad I, Bayezid I, Süleyman Çelebi and Mehmed I
    Hamza Yusuf – American Islamic teacher and lecturer
    Handan Sultan, wife of Ottoman Sultan Mehmed III
    İbrahim Edhem Pasha, born of Greek ancestry[63][95][114][115][116] on the island of Chios, Ottoman statesman who held the office of Grand Vizier in the beginning of Abdulhamid II’s reign between 5 February 1877 and 11 January 1878
    İshak Pasha (? – 1497, Thessaloniki) was a Greek (though some reports say he was Croatian) who became an Ottoman general, statesman and later Grand Vizier. His first term as a Grand Vizier was during the reign of Mehmet II («The Conqueror»). During this term he transferred Turkmen people from their Anatolian city of Aksaray to newly conquered İstanbul to populate the city which had lost a portion of its former population prior to conquest. The quarter of the city is where the Aksaray migrants had settled is now called Aksaray. His second term was during the reign of Beyazıt II.
    John Tzelepes Komnenos – (Greek: Ἰωάννης Κομνηνὸς Τζελέπης) son of Isaac Komnenos (d. 1154). Starting about 1130 John and his father, who was a brother of Emperor John II Komnenos («John the Beautiful»), plotted to overthrow his uncle the emperor. They made various plans and alliances with the Danishmend leader and other Turks who held parts of Asia Minor. In 1138 John and his father had a reconciliation with the Emperor, and received a full pardon. In 1139 John accompanied the emperor on his campaign in Asia Minor. In 1140 at the siege of Neocaesarea he defected. As John Julius Norwich puts it, he did so by «embracing simultaneously the creed of Islam and the daughter of the Seljuk Sultan Mesud I.» John Komnenos’ by-name, Tzelepes, is believed to be a Greek rendering of the Turkish honorific Çelebi, a term indicating noble birth or «gentlemanly conduct». The Ottoman Sultans claimed descent from John Komnenos.
    Kösem Sultan – (1581–1651) also known as Mehpeyker Sultan was the most powerful woman in Ottoman history, consort and favourite concubine of Ottoman Sultan Ahmed I (r. 1603-1617), she became Valide Sultan from 1623–1651, when her sons Murad IV and Ibrahim I and her grandson Mehmed IV (1648–1687) reigned as Ottoman sultans; she was the daughter of a priest from the island of Tinos – her maiden name was Anastasia
    Leo of Tripoli (Greek: Λέων ὸ Τριπολίτης) was a Greek renegade and pirate serving Arab interests in the early tenth century.
    Mahfiruze Hatice Sultan – (d 1621), maiden name Maria, was the wife of the Ottoman Sultan Ahmed I and mother of Osman II.
    Mahmud Pasha Angelović – Mahmud Pasha or Mahmud-paša Anđelović (1420–1474), also known simply as Adni, was Serbian-born, of Byzantine noble descent (Angeloi) who became an Ottoman general and statesman, after being abducted as a child by the Sultan. As Veli Mahmud Paşa he was Grand Vizier in 1456–1468 and again in 1472–1474. A capable military commander, throughout his tenure he led armies or accompanied Mehmed II on his own campaigns.
    Mimar Sinan (1489–1588) – Ottoman architect – his origins are possibly Greek. There is not a single document in Ottoman archives which state whether Sinan was Armenian, Albanian, Turk or Greek, only «Orthodox Christian». Those who suggest that he could be Armenian do this with the mere fact that the largest Christian community living at the vicinity of Kayseri were Armenians, but there was also a considerably large Greek population (e.g. the father of Greek-American film director Elia Kazan) in Kayseri. Actually, in Ottoman records, Sinan’s father is named «Hristo», which suggests Greek ancesty, and which is probably why Encyclopedia Britannica states that he was of Greek origin.
    Misac Palaeologos Pasha, a member of the Byzantine Palaiologos dynasty and the Ottoman commander in the first Siege of Rhodes (1480). He was an Ottoman statesman and Grand Vizier of the Ottoman Empire from 1499-1501.
    Mustapha Khaznadar (مصطفى خزندار, 1817–1878), was Prime Minister of the Beylik of Tunis[117] from 1837 to 1873. Of Greek origin,[118][119][120][121][122] as Georgios Kalkias Stravelakis[122][123][124] he was born on the island of Chios in 1817.[123] Along with his brother Yannis, he was captured and sold into slavery[125] by the Ottomans during the Massacre of Chios in 1822, while his father Stephanis Kalkias Stravelakis was killed. He was then taken to Smyrna and then Constantinople, where he was sold as a slave to an envoy of the Bey of Tunis.

    Grecophone Muslims of the 19th-century Ottoman Empire. Left: Mustapha Khaznadar (ca. 1817–1878) was a muslim Greek who served as Prime Minister of Tunis.[119] Right: Raghib Pasha (ca. 1819–1884) was a Greek convert to Islam who served as Prime Minister of Egypt.
    Narjis, mother of Muhammad al-Mahdi the twelfth and last Imam of Shi’a Islam, Byzantine Princess, reportedly the descendant of the disciple Simon Peter, the vicegerent of Jesus
    Pargalı İbrahim Pasha (d. 1536), the first Grand Vizier appointed by Suleiman the Magnificent of the Ottoman Empire (reigned 1520 to 1566)
    Raghib Pasha (1819–1884), was Prime Minister of Egypt.[126] He was of Greek ancestry[127][128][129][130] and was born in Greece[131] on 18 August 1819 on either the island of Chios following the great Massacre[132] or Candia[133] Crete. After being kidnapped to Anatolia he was brought to Egypt as a slave by Ibrahim Pasha in 1830[134] and converted to Islam. Raghib Pasha ultimately rose to levels of importance serving as Minister of Finance (1858–1860), then Minister of War (1860–1861). He became Inspector for the Maritime Provinces in 1862, and later Assistant (Arabic: باشمعاون‎) to viceroy Isma’il Pasha (1863–1865). He was granted the title of beylerbey and then appointed President of the Privy council in 1868. He was appointed President of the Chamber of Deputies (1866–1867), then Minister of Interior in 1867, then Minister of Agriculture and Trade in 1875. Isma’il Ragheb became Prime Minister of Egypt in 1882.
    Rum Mehmed Pasha was an Ottoman statesman. He was Grand Vizier of the Ottoman Empire from 1466-1469.
    Turgut Reis – (1485–1565) was a notorious Barbary pirate of the Ottoman Empire. He was born of Greek descent[135][136][137][138][139][140] in a village near Bodrum, on the Aegean coast of Asia Minor. After converting to Islam in his youth[139] he served as Admiral and privateer who also served as Bey of Algiers; Beylerbey of the Mediterranean; and first Bey, later Pasha, of Tripoli. Under his naval command the Ottoman Empire was extended across North Africa.[141] When Tugut was serving as pasha of Tripoli, he adorned and built up the city, making it one of the most impressive cities along the North African Coast.[142]
    Yaqut al-Hamawi (Yaqut ibn-‘Abdullah al-Rumi al-Hamawi) (1179–1229) (Arabic: ياقوت الحموي الرومي) was an Islamic biographer and geographer renowned for his encyclopedic writings on the Muslim world.
    Yusuf Islam (born Steven Demetre Georgiou; 21 July 1948, aka Cat Stevens) the famous singer of Cypriot Greek origin, converted to Islam at the height of his fame in December, 1977[143] and adopted his Muslim name, Yusuf Islam, the following year.
    Jamilah Kolocotronis, Greek-German ex. Lutheran scholar and writer.
    See also[edit]
    Portal icon Greece portal
    Portal icon Islam portal
    Greeks
    Cretan Muslims
    Muslim minority of Greece
    Pomaks
    Population exchange between Greece and Turkey
    Vallahades
    References[edit]
    ^ Jump up to: a b Mackridge, Peter (1987). «Greek-speaking Moslems of north-east Turkey: prolegomena to a study of the Ophitic sub-dialect of Pontic.» Byzantine and Modern Greek Studies. 11. (1): 117.
    ^ Jump up to: a b c Philliou, Christine (2008). “The Paradox of Perceptions: Interpreting the Ottoman Past through the National Present”. Middle Eastern Studies. 44. (5): 672. “The second reason my services as an interpreter were not needed was that the current inhabitants of the village which had been vacated by apparently Turkish-speaking Christians en route to Kavala, were descended from Greek-speaking Muslims that had left Crete in a later stage of the same population exchange. It was not infrequent for members of these groups, settled predominantly along coastal Anatolia and the Marmara Sea littoral in Turkey, to be unaware that the language they were speaking was Greek. Again, it was not illegal for them to be speaking Greek publicly in Turkey, but it undermined the principle that Turks speak Turkish, just like Frenchmen speak French and Russians speak Russian.”
    ^ Jump up to: a b c Lambros Baltsiotis (2011). The Muslim Chams of Northwestern Greece: The grounds for the expulsion of a “non-existent” minority community. European Journal of Turkish Studies. «It’s worth mentioning that the Greek speaking Muslim communities, which were the majority population at Yanina and Paramythia, and of substantial numbers in Parga and probably Preveza, shared the same route of identity construction, with no evident differentiation between them and their Albanian speaking co-habitants.»
    ^ Jump up to: a b c d Koukoudis, Asterios (2003). The Vlachs: Metropolis and Diaspora. Zitros. p. 198. “In the mid-seventeenth century, the inhabitants of many of the villages in the upper Aliakmon valley-in the areas of Grevena, Anaselitsa or Voio, and Kastoria— gradually converted to Islam. Among them were a number of Kupatshari, who continued to speak Greek, however, and to observe many of their old Christian customs. The Islamicised Greek-speaking inhabitants of these areas came to be better known as “Valaades”. They were also called “Foutsides”, while to the Vlachs of the Grevena area they were also known as “Vlăhútsi”. According to Greek statistics, in 1923 Anavrytia (Vrastino), Kastro, Kyrakali, and Pigadtisa were inhabited exclusively by Moslems (i.e Valaades), while Elatos (Dovrani), Doxaros (Boura), Kalamitsi, Felli, and Melissi (Plessia) were inhabited by Moslem Valaades and Christian Kupatshari. There were also Valaades living in Grevena, as also in other villages to the north and east of the town. It should be noted that the term “Valaades” refers to Greek-speaking Moslems not only of the Grevena area but also of Anaselitsa. In 1924, despite even their own objections, the last of the Valaades being Moslems, were forced to leave Greece under the terms of the compulsory exchange of populations between Greece and Turkey. Until then they had been almost entirely Greek-speakers. Many of the descendants of the Valaades of Anaseltisa, now scattered through Turkey and particularly Eastern Thrace (in such towns as Kumburgaz, Büyükçekmece, and Çatalca), still speak Greek dialect of Western Macedonia, which, significantly, they themselves call Romeïka “the language of the Romii”. It is worth noting the recent research carried out by Kemal Yalçin, which puts a human face on the fate of 120 or so families from Anavryta and Kastro, who were involved in the exchange of populations. They set sail from Thessaloniki for Izmir, and from there settled en bloc in the village of Honaz near Denizli.”
    ^ Jump up to: a b Beckingham, Charles Fraser (1957). «The Turks of Cyprus.» Journal of the Anthropological Institute of Great Britain and Ireland. 87. (2): 170-171. “While many Turks habitually speak Turkish there are ‘Turkish’, that is, Muslim villages in which the normal language is Greek; among them are Lapithou, Platanisso, Ayios Simeon and Galinoporni. This fact has not yet been adequately investigated. With the growth of national feeling and the spread of education the phenomenon is becoming not only rarer but harder to detect. In a Muslim village the school teacher will be a Turk and will teach the children Turkish. They already think of themselves as Turks, and having once learnt the language, will sometimes use it in talking to a visitor in preference to Greek, merely as matter of national pride. It has been suggested that these Greek-speaking Muslims are descended from Turkish- speaking immigrants who have retained their faith but abandoned their language because of the greater flexibility and commercial usefulness of Greek. It is open to the objection that these villages are situated in the remoter parts of the island, in the western mountains and in the Carpass peninsula, where most of the inhabitants are poor farmers whose commercial dealings are very limited. Moreover, if Greek had gradually replaced Turkish in these villages, one would have expected this to happen in isolated places, where a Turkish settlement is surrounded by Greek villages rather than where there are a number of Turkish villages close together as there are in the Carpass. Yet Ayios Simeon (F I), Ayios Andronikos (F I), and Galinoporni (F I) are all Greek-speaking, while the neighbouring village of Korovia (F I) is Turkish-speaking. It is more likely that these people are descended from Cypriots converted to Islam after 1571, who changed their religion but kept their language. This was the view of Menardos (1905, p. 415) and it is supported by the analogous case of Crete. There it is well known that many Cretans were converted to Islam, and there is ample evidence that Greek was almost the only language spoken by either community in the Cretan villages. Pashley (1837, vol. I, p. 8) ‘soon found that the whole rural population of Crete understands only Greek. The Aghás, who live in the principal towns, also know Turkish; although, even with them, Greek is essentially the mother-tongue.’”
    ^ Jump up to: a b Werner, Arnold (2000). “The Arabic dialects in the Turkish province of Hatay and the Aramaic dialects in the Syrian mountains of Qalamun: two minority languages compared”. In Owens, Jonathan, (ed.). Arabic as a minority language. Walter de Gruyter. p. 358. “Greek speaking Cretan Muslims”.
    ^ Jump up to: a b Mackridge, Peter (2010). Language and national identity in Greece, 1766-1976. Oxford University Press. p. 65. “Greek-speaking Muslims have not usually been considered as belonging to the Greek nation. Some communities of Greek-speaking Muslims lived in Macedonia. Muslims, most of them native speakers of Greek, formed a slight majority of the population of Crete in the early nineteenth century. The vast majority of these were descended from Christians who had voluntarily converted to Islam in the period following the Ottoman conquest of the island in 1669.”
    Jump up ^ Barbour, S., Language and Nationalism in Europe, Oxford University Press, 2000, ISBN 0-19-823671-9
    Jump up ^ Hodgson, Marshall (2009). The Venture of Islam, Volume 3: The Gunpower Empires and Modern Times. University of Chicago Press. Chicago. pp. 262-263. «Islam, to be sure, remained, but chiefly as woven into the character of the Turkish folk. On this level, even Kemal, unbeliever as he was, was loyal to the Muslim community as such. Kemal would not let a Muslim-born girl be married to an infidel. Especially in the early years (as was illustrated in the transfer of populations with Greece) being a Turk was still defined more by religion than by language: Greek-speaking Muslims were Turks (and indeed they wrote their Greek with the Turkish letters) and Turkish-speaking Christians were Greeks (they wrote their Turkish with Greek letters). Though language was the ultimate criterion of the community, the folk- religion was so important that it might outweigh even language in determining basic cultural allegiance, within a local context.»
    ^ Jump up to: a b c Poulton, Hugh (2000). «The Muslim experience in the Balkan states, 1919‐1991.» Nationalities Papers. 28. (1): 46. «In these exchanges, due to the influence of the millet system (see below), religion not ethnicity or language was the key factor, with all the Muslims expelled from Greece seen as “Turks,” and all the Orthodox people expelled from Turkey seen as “Greeks” regardless of mother tongue or ethnicity.»
    Jump up ^ See Hugh Poulton, ‘The Balkans: minorities and states in conflict’, Minority Rights Publications, 1991.
    Jump up ^ Crypto-Christians of the Trabzon Region of Pontos
    Jump up ^ The preaching of Islam: a history of the propagation of the Muslim faith By Sir Thomas Walker Arnold, pg. 135-144
    Jump up ^ Ortaylı, İlber. «Son İmparatorluk Osmanlı (The Last Empire: Ottoman Empire)», İstanbul, Timaş Yayınları (Timaş Press), 2006. pp. 87–89. ISBN 975-263-490-7 (Turkish).
    Jump up ^ Eastern Europe: An Introduction to the People, Lands, and Culture, Richard C. Frucht, ISBN 1576078000, ABC-CLIO, 2005, p. 803.
    Jump up ^ Taxation in the Ottoman Empire
    Jump up ^ Νικόλαος Φιλιππίδης (1900). Επίτομος Ιστορία του Ελληνικού Έθνους 1453-1821. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Α. Καλαράκη. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2010.
    Jump up ^ Ιωάννης Λυκούρης (1954). Η διοίκησις και δικαιοσύνη των τουρκοκρατούμενων νήσων : Αίγινα – Πόρος – Σπέτσαι – Ύδρα κλπ., επί τη βάσει εγγράφων του ιστορικού αρχείου Ύδρας και άλλων. Αθήνα. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2010.
    Jump up ^ Παναγής Σκουζές (1777 – 1847) (1948). Χρονικό της σκλαβωμένης Αθήνας στα χρόνια της τυρανίας του Χατζή Αλή (1774 – 1796). Αθήνα: Α. Κολολού. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2011.
    Jump up ^ Bat Yeʼor (2002). Islam and Dhimmitude: where civilizations collide. Fairleigh Dickinson Univ Press. p. 131. ISBN 978-0-8386-3943-6. Retrieved September 2014. At the request of Sultan Mahmud II (1803-39), Muhammed Ali sent the Egyptian army to subdue a Greek revolt. In 1823 the re-attachment of Crete to the pashlik of Crete created a base from which to attack the Greeks. Egyptian troops led by Ibrahim Pasha, the adopted son of Muhammad Ali, proceeded to devastate the island completely; villages were burned down, plantations uprooted, populations driven out or led away as slaves, and vast numbers of Greek slaves were deported to Egypt. This policy was pursued in the Morea where Ibrahim organized systematic devastation, with massive Islamization of Greek children. He sent sacks of heads and ears to the sultan in Constantinople and cargoes of Greek slaves to Egypt.
    Jump up ^ Wilkinson, Sir John Gardner (1843). Modern Egypt and Thebes: Being a Description of Egypt; Including the Information Required for Travellers in that County, Volume 1. J. Murray. pp. 247–249. OCLC 3988717. White Slaves. — In Egypt there are white slaves and slaves of colour. […] There are also some Greeks who were taken in the War of Independence. […] In like manner in Egypt, the officers of rank are for the most part enfranchised slaves. I have seen in the bazars of Cairo Greek slaves who had been torn from their country, at the time it was about to obtain its liberty; I have seen them afterwards holding nearly all the most important civil and military grades; and one might be almost tempted to think that their servitude was not a misfortune, if one could forget the grief of their parents on seeing them carried off, at a time when they hoped to bequeath to them a religion free from persecution, and a regenerated country.
    Jump up ^ Mackridge. Greek-speaking Moslems of north-east Turkey. 1987. p. 115-116.
    Jump up ^ Özkan, Hakan (2013). «The Pontic Greek spoken by Muslims in the villages of Beşköy in the province of present-day Trabzon.» Byzantine and Modern Greek Studies. 37. (1): 130-131.
    ^ Jump up to: a b c d Hakan. The Pontic Greek spoken by Muslims. 2013. p. 131.
    ^ Jump up to: a b Schreiber, Laurentia (2015).Assessing sociolinguistic vitality: an attitudinal study of Rumca (Romeyka). (Thesis). Free University of Berlin. p. 12. «Moreover, in comparison with the number of inhabitants of Romeyka-speaking villages, the number of speakers must have been considerably higher (Özkan 2013). The number of speakers was estimated by respondents of the present study as between 1,000 and 5,000 speakers. They report, however, that the number of Rumca-speaking villages has decreased due to migration (7).(7) Trabzon’da ban köylerinde konuşuluyor. Diǧer köylerde de varmış ama unutulmuş. Çaykaran’ın yüz yırmı köyu var Yüz yırmı köyünden hemen hemen yetmişinde konuşuluyor. F50 “[Rumca] is spoken in some villages at Trabzon. It was also spoken in the other villages but it has been forgotten. Çaykara has 120 villages. Rumca is more or less spoken in 70 of 120 villages.”»; p.55. «Besides Turkish national identity, Rumca speakers have a strong Muslim identity (Bortone 2009, Ozkan 2013) functioning as a dissolution of the split between Rumca and Turkish identity by emphasising common religious identity. Furthermore, the Muslim faith is used as a strong indicator of Turkishness. Emphasis on Turkish and Muslim identity entails at the same time rejection of any Rumca ethnic identity (Bortone 2009, Ozkan 2013) in relation to Greece, which is still considered an enemy country (Sitaridou 2013). Denial of any links to Greece goes so far that some female respondents from G2 even hesitated to mention the word Rum or Greek. On the one hand, respondents are aware of the Greek origin of Rumca and may even recognize shared cultural elements. Due to the lack of a distinct ethnic identity, Rumca speakers have no political identity and do not strive to gain national acknowledgement (Sitaridou 2013, Bortone 2009, Macktidge 1987).»
    ^ Jump up to: a b c Mackridge. Greek-speaking Moslems of north-east Turkey. 1987. p. 117.
    Jump up ^ Poutouridou, Margarita (1997). «[1] The Of valley and the coming of Islam: The case of the Greek-speaking muslims.» Bulletin of the Centre for Asia Minor Studies. 12: 47-70.
    Jump up ^ Mackridge. Greek-speaking Moslems of north-east Turkey. 1987. p. 117. «lack of any apparent sense of identity other than Turkish».
    Jump up ^ Bortone, Pietro (2009). «Greek with no models, history or standard: Muslim Pontic Greek.» In Silk, Michael & Alexandra Georgakopoulou (eds.). Standard languages and language standards: Greek, past and present. Ashgate Publishing. p. 68-69. “Muslim Pontic Greek speakers, on the other hand, did not regard themselves as in any way Greek. They therefore had no contact with Greeks from Greece, and no exposure to the language of Greece. To this day, they have never seen Modern Greek literature, have never heard Biblical Greek, have never studied classical Greek, have never learnt any Standard Greek (not even the Greek alphabet), have not heard Greek radio or TV, nor any form of the Greek language other than their own — and have not been touched by the strict Greek policies of language standardization, archaization and purism. In other words, their Greek has had no external models for centuries. Furthermore, it is not written, printed, or broadcast. So it has no recorded local tradition and therefore no internal models to refer back to either.”.
    Jump up ^ Hakan. The Pontic Greek spoken by Muslims. 2013. p. 137-138. “Trabzon is well known for its staunch nationalists. Beşköy is no exception to this rule. Because of the danger of being perceived as Greeks (Rum) clinging to their language and culture, or even worse as Pontians who seek ‘their lost kingdom of Pontus’ (which is an obscure accusation voiced by Turkish nationalists), it comes as no surprise that MP-speaking people are particularly sensitive to questions of identity. It has to be clarified at this point that the English term ‘Greek’ is not identical to the Turkish Rum, which means Greek-speaking people of Turkey. Nobody in Beşköy would identify themselves as Yunan, which denotes everything Greek coming from Greece (T. Yunanistan). However, as Rum is perceived in Turkey as linked in some way to Greece or the Orthodox Church, the Greek-speaking Muslims cannot easily present their language as their own, as other minorities in the Black Sea region such as the Laz do. In addition to the reasons stated above, many of the MP-speakers of Beşköy strive to be the best Turks and the most pious Muslims. I had no encounter with MP-speakers without the issue of identity being brought up in connection with their language. After a while the MP-speakers themselves would begin to say something on this very sensitive topic. Precisely because of the omnipresence and importance of this issue I cannot leave it uncommented in this introduction. Nevertheless, I did not question people systematically with the use of prepared questionnaires about their identity, their attitude vis-à-vis the language, i.e. if they like speaking it, if they want to pass it on to their children consciously, if they encountered difficulties because they speak MP, if they consider themselves of Turkish or Greek descent, if they can be Turks and Greeks at the same time, and how they regard Greece and the Pontians who live there. Appropriate answers to these very important sociolinguistic questions can only be found through extensive fieldwork that is endorsed by the Turkish authorities and a dedicated analysis of the data in a sizeable article or even a monograph. Nevertheless, I would like to dwell on some general tendencies that I have observed on the basis of the testimonies of my informants on their attitudes to language and identity. Of course I do not claim that these views are representative of MP-speakers in general, but they reflect the overwhelming impression I had during fieldwork in the region. Therefore I deem it necessary and valuable to give a voice to their opinions here. Many of the MP-speakers I met deny the Greekness of their language, although they know at least that many words in Standard Modern Greek (SMG) are identical to the ones in MP. As a linguist I was often asked to join them in their view in favour of the distinctness of their language. Without telling a lie I tried to reconcile the obvious truth that MP is a Greek dialect with the equally true assertion that MP and SMG are two different languages in the way that Italian and Spanish are distinct languages, to the extent that some characteristics are very similar and others completely different. In most cases they were satisfied with this answer.»
    Jump up ^ Hakan. The Pontic Greek spoken by Muslims. 2013. p. 132-133.
    ^ Jump up to: a b c Hakan. The Pontic Greek spoken by Muslims. 2013. p. 133.
    Jump up ^ Professor. Department of Near Eastern Studies. Princeton University
    Jump up ^ Trabzon Şehrinin İslamlaşması ve Türkleşmesi 1461–1583 ISBN 975-518-116-4
    ^ Jump up to: a b Katsikas, Stefanos (2012). “Millet legacies in a national environment: Political elites and Muslim communities in Greece (1830s-1923)”. In Fortna, Benjamin C., Stefanos Katsikas, Dimitris Kamouzis, & Paraskevas Konortas (eds). State-nationalisms in the Ottoman Empire, Greece and Turkey: Orthodox and Muslims, 1830-1945. Routledge. 2012. p.50. “Indeed, the Muslims of Greece included…. Greek speaking (Crete and West Macedonia, known as Valaades).”
    ^ Jump up to: a b Dedes, Yorgos (2010). «Blame it on the Turko-Romnioi (Turkish Rums): A Muslim Cretan song on the abolition of the Janissaries». In Balta, Evangelia & Mehmet Ölmez (eds.). Turkish-Speaking Christians, Jews and Greek-Speaking Muslims and Catholics in the Ottoman Empire. Eren. Istanbul. p. 324. “Neither the younger generations of Ottoman specialists in Greece, nor specialist interested in Greek-speaking Muslims have not been much involved with these works, quite possibly because there is no substantial corpus of them.”
    ………………………………………………………………..

  9. ………………………………………………………

    ^ Jump up to: a b c Kappler, Matthias (1996). «Fra religione e lingua/grafia nei Balcani: i musulmani grecofoni (XVIII-XIX sec.) e un dizionario rimato ottomano-greco di Creta.» Oriente Moderno. 15. (76): 91. «In ogni caso, i musulmani cretesi, costituendo la maggior parte dei musulmani grecofoni, hanno risentito particolarmente dello scambio deile popolazioni del 1923 (anche se molti di loro erano emigrati già dagli anni ‘80 del secolo scorso, e in altre parti della Grecia addirittura subito dopo l’indipendenza), scambio che, come è noto, si basava sul criterio della millet ottomana, cioè sull’appartenenza religiosa, e non su quella linguistica (un’appartenenza “culturale” era impossibile da definirsi). Condividendo la sorte dei cristiani turcofoni venuti dall’Asia minore, i quali mutavano la struttura socio-culturale della Grecia, i musulmani grecofoni hanno dovuto lasciare le loro case, con la conseguenza che ancora fino a pochi anni fa in alcune città della costa anatolica (Çeşme, Izmir, Antalya) era possibile sentir conversare certe persone anziane, apparentemente “turche”, in dialetto greco-cretese.»
    Jump up ^ Tsitselikis, Konstantinos (2012). Old and New Islam in Greece: From historical minorities to immigrant newcomers. Martinus Nijhoff Publishers. p. 45. «In the same period, there was a search for common standards to govern state-citizen relations based on principles akin to the Greek national ideology. Thus the Muslims found themselves more in the position of a being a national minority group rather than a millet. The following example is evocative. After long discussions, the Cretan Assembly adopted the proposal to abolish soldiers’ cap visors especially for Muslim soldiers. Eleftherios Venizelos, a fervent supporter of upgrading Muslims’ institutional status, voted against this proposal because he believed that by adopting this measure the Assembly “would widen instead of fill the breach between Christians and Muslims, which is national rather than religious”. As Greek Christians gradually began to envisage joining the Greek Kingdom through symbolic recognition of national ties to the ‘mother country’, the Muslim communities reacted and contemplated their alternative ‘mother nation’ or ‘mother state’, namely Turkishness and the Empire. Indicatively, Muslim deputies complained vigorously about a Declaration made by the plenary of the Cretan Assembly which stated that they body’s works would be undertaken ‘in the name of the King of Greece’. The transformation of a millet into a nation, a process which unfolded in response to both internal dynamics and outside pressures, was well underway.»
    ^ Jump up to: a b c Kotzageorgis, Phokion (2010). “Reworking the Ascension in Ottoman Lands: An Eighteenth-Century Mi’rājnāma in Greek from Epirus”. In Gruber, Christiane J., & Frederick Stephen Colby (eds). The Prophet’s ascension: cross-cultural encounters with the Islamic mi’rāj tales. Indiana University Press. p.297. “The element that makes this text a unicum is that it is written in Greek script. In the Ottoman Empire, the primary criterion for the selection of an alphabet in which to write was religion. Thus, people who did not speak—or even know—the official language of their religion used to write their religious texts in the languages that they knew, though in the alphabet where the sacred texts of that religion were written. Thus, the Grecophone Catholics of Chios wrote using the Latin alphabet, but in the Greek language (frangochiotika); the Turcophone Orthodox Christians of Cappadocia wrote their Turkish texts using the Greek alphabet (karamanlidika); and the Grecophone Muslims of the Greek peninsula wrote in Greek language using the Arabic alphabet (tourkogianniotika, tourkokretika). Our case is much stranger, since it is a quite early example for that kind of literature and because it is largely concerned with religious themes.”; p. 306. The audience for the Greek Mi’rājnāma was most certainly Greek-speaking Muslims, in particular the so-called Tourkogianniotes (literally, the Turks of Jannina).Although few examples have been discovered as yet, it seems that these people developed a religious literature mainly composed in verse form. This literary form constituted the mainstream of Greek aljamiado literature from the middle of the seventeenth century until the population exchange between Greece and Turkey in 1923. Tourkogianniotes were probably of Christian origin and were Islamized sometime during the seventeenth century. They did not speak any language other than Greek. Thus, even their frequency in attending mosque services did not provide them with the necessary knowledge about their faith. Given their low level of literacy, one important way that they could learn about their faith was to listen to religiously edifying texts such as the Greek Mi’rājnāma.
    Jump up ^ Mackridge. Greek-speaking Moslems of north-east Turkey. 1987. p. 117. «A similar adherence to Greek is shown by Moslem Cretans and their descendants who live on the western and southern coasts of Asia Minor; but these people defiantly talk about themselves as Cretan.»
    ^ Jump up to: a b Comerford, Patrick (2000). “Defining Greek and Turk: Uncertainties in the search for European and Muslim identities”. Cambridge Review of International Affairs. 13.(2): 250. «Despite the provisions of the Lausanne Treaty, some surprising and unforeseen anomalies were to arise. As yet, the Greek state did not include the Dodecannese, and many of the Muslims from Crete moved to Kos and Rhodes, began to integrate with the local Muslim population. When the Dodecannese were incorporated in the Greek state in 1948, the Turks of Kos and Rhodes found once again that they were citizens of Greece. On many occasions I have passed the dilapidated refugee village of Kritika (‘the Cretans’) on the coast road out of Rhodes town on the way to the airport; in the town itself, it is easy to pick out Turkish names on the marquees of sandal-makers, or on the names of kafenia and kebab stands. In Kos, the domestic architecture of the bi-ethnic village of Platani can be strongly reminiscent of rural styles in provincial Crete.»
    ^ Jump up to: a b Yildirim, Onur (2006). Diplomacy and displacement: reconsidering the Turco-Greek exchange of populations, 1922-1934. Taylor & Francis. p. 112. “As we learn from Riza Nur’s memoirs, the Anatolian section of Istanbul, especially the districts from Erenköy to Kartal, which had been populated by the wealthiest of the Greek minority, was subjected to the invasion of the Albanian refugees from Janina, who spoke only Greek.”
    Jump up ^ Municipality of Paramythia, Thesprotia. Paramythia.gr
    Jump up ^ Historical Abstracts: Bibliography of the World’s Historical Literature. Published 1955
    Jump up ^ Handbook for Travellers in Greece by Amy Frances Yule and John Murray. Published 1884. J. Murray; p. 678
    Jump up ^ Das Staatsarchiv by Institut für auswärtige Politik (Germany), Berlin (Germany) Institut für ausländisches öffentliches Recht und Völkerrecht, Germany Auswärtiges Amt Today. Published 1904. Akademische Verlagsgesellschaft m.b.h.; p.31
    Jump up ^ Dimitris Tziovas, Greece and the Balkans: Identities, Perceptions and Cultural Encounters since the Enlightenment by Dēmētrēs Tziovas. Published 2003. Ashgate Publishing, Ltd.; p.56
    Jump up ^ Livanios, Dimitris (2008). «The Quest for Hellenism: Religion, Nationalism and Collective Identities in Greece (1453-1913).» The Historical Review/La Revue Historique. 3: 42. “in Macedonia there were also Greek-speaking Muslims, the valaades.»
    Jump up ^ Tsitselikis. Old and New Islam in Greece. 2012. p. 63. «Greek-speaking Muslims (Valaades)».
    Jump up ^ Jubilee Congress of the Folk-lore Society by Folklore Society (Great Britain). Published 1930; p.140
    Jump up ^ Who are the Macedonians? by Hugh Poulton. Published 2000, Indiana University Press; p. 85
    Jump up ^ Kappler. I musulmani grecofoni. 1996. p. 86. “Accenni alla loro religiosità popolare mistiforme “completano” questo quadro, ridotto, sulla trasmissione culturale di un popolo illetterato ormai scornparso: emigrati in Asia minore dalla fine del secolo scorso, e ancora soggetti allo scambio delle popolazioni del 1923, i “Vallahades”, o meglio i loro discendenti, sono ormai pienamente assimilati agli ambienti turchi di Turchia.”
    Jump up ^ Peter Alford Andrews, Ethnic Groups in the Republic of Turkey, Dr. Ludwig Reichert Verlag, 1989, ISBN 3-89500-297-6
    Jump up ^ The Russian World: Kermenchik – Crimea’s Lonely Spot? by I.Kovalenko
    ^ Jump up to: a b c d e Greek-Speaking Enclaves of Lebanon and Syria by Roula Tsokalidou. Proceedings II Simposio Internacional Bilingüismo. Retrieved 4 December 2006
    Jump up ^ The forgotten Turks: Turkmens of Lebanon (report). Center for Middle Eastern Strategic Studies. February 2010. Retrieved 8-5-2015. p. 13. “The number of Cretan Turks in Lebanon is not known precisely, but their number is estimated to be around 10,000. Those people call themselves Turks, but they are aware that they are of Cretan origin, so they call themselves “muhacirler” (immigrants).”
    Jump up ^ The forgotten Turks.2010. p.14. «The locals of Hamidiye do not describe themselves as Cretan Turks, but as Cretan Muslims or Ottomans. Some of the better educated locals in Tripoli have researched their roots and define themselves as Cretan Turks.»
    Jump up ^ Klotz, «Multicultural Perspectives in Science Education: One Prescription for Failure».
    «Al-Khazini (who lived in the 12th century), a slave of the Seljuk Turks, but of Byzantine origin, probably one of the spoils of the victory of the Seljuks over the Christian emperor of Constantinople, Romanus IV Diogenes.»
    Jump up ^ Freely, John (1996). Istanbul: the imperial city. Viking. p. 242. ISBN 0-14-024461-1. Rabia Gulnus a Greek girl who had been captured in the Ottoman invasion of Crete. Rabia Gulnus was the mother of Mehmet’s first two sons, the future sultans Mustafa II and Ahmet III
    ^ Jump up to: a b Library Information and Research Service (2005). The Middle East. Library Information and Research Service. p. 91. She was the daughter of a Cretan (Greek) family and she was the mother of Mustafa II (1664-1703), and Ahmed III (1673-1736).
    Jump up ^ Bromley, J. S. (1957). The New Cambridge Modern History. University of California: University Press. p. 554. ISBN 0-521-22128-5. the mother of Mustafa II and Ahmed III was a Cretan
    Jump up ^ Palmer, Alan (2009). The decline and fall of the Ottoman Empire. Barnes & Noble. p. 27. ISBN 1-56619-847-X. Unusually, the twenty-nine-year old Ahmed III was a brother, rather than a half- brother, of his predecessor; their Cretan mother, Rabia
    ^ Jump up to: a b Shankland, David (2004). Archaeology, anthropology, and heritage in the Balkans and Anatolia: the life and times of F.W. Hasluck, 1878-1920. Isis Press. p. 125. ISBN 975-428-280-3. Osman Hamdi Bey’s father, Edhem Pasha (ca. 1818-1893) was a high official of the Empire. A Greek boy captured on Chios after the 1822 massacres, he was acquired and brought up by Husrev Pasha, who sent him to Paris in 1831 in order to acquire a western education.
    Jump up ^ Yust, Walter (1956). Encyclopædia Britannica: a new survey of universal knowledge. Encyclopædia Britannica. p. 119. OCLC 3467897. HAMDI BEY, OSMAN (1842-1910), Turkish statesman and art expert, son of Hilmi Pasha,[who?] one of the last of the grand viziers of the old regime, was born at Istanbul. The family was of Greek origin. Hilmi Pasha himself, as a boy of 12, was rescued from the massacre of the Greeks at Chios in 1825 and bought by Mahmud
    Jump up ^ «Osman Hamdi Bey». http://www.britannica.com. Retrieved 2009-07-13. Osman Hamdi Bey..Statesman and art expert who asserted the right of Constantinople to receive the finds made by various archaeological enterprises in the Ottoman Empire. Hamdi Bey founded the Archaeological Museum of Istanbul and became its director in 1881. His enlightened taste and energy did much to establish the reputation of the museum and its impressive collection of Greco-Roman antiquities.
    Jump up ^ Ayşegül Yaraman-Başbuğu, Biyografya: Tevfik Fikret, Bağlam, 2006, ISBN 978-975-8803-60-6, p. 17., (Turkish) «Kökleri, baba tarafından Çankırı ‘sancağı’nın Çerkeş kazasına, anne tarafından ise Sakız adalı, Islâmiyeti benimseyen Rum asıllı bir aileye uzanan Mehmet Tevfik (sonradan Tevfik Fikret) 24 Aralık 1867 tarihinde İstanbul’da doğmuş…»
    Jump up ^ Mehmet Kaplan, Tevfik Fikret: Devir- Şahsiyet- Eser, Dergâh Yayınları, 1987, p. 63., (Turkish) «Ana tarafına gelince: Fikret’in annesi Hatice Refia Hanım, annesi ve babası ihtida etmiş bir Sakızlı Rum ailesinden»
    Jump up ^ Prothero, George Walter (1920). Peace Handbooks: The Balkan states. H. M. Stationery Office. p. 45. OCLC 4694680. Hussein Hilmi Pasha, descended from a Greek convert to Islam in the island of Mitylene, was sent to Macedonia as High Commissioner.
    Jump up ^ Wheeler, Edward J, ed. (1909). Current Literature. Current Literature Pub. Co. p. 389. OCLC 4604506. His Excellency Hussein Hilmi Pacha is a Turk «of the isles.» The politest Turks of all come from the isles. There is also Greek blood in his veins,
    Jump up ^ Great Britain. Foreign Office. Historical Section (1920). Handbooks prepared under the direction of the Historical section of the foreign office. H.M. Stationary off. p. 45. OCLC 27784113. Hussein Hilmi Pasha, descended from a Greek convert to Islam in the island of Mitylene, was sent to Macedonia as High Commissioner.
    Jump up ^ Abbott, George Frederick (1909). Turkey in transition. E. Arnold. p. 149. OCLC 2355821. For Hilmi is a novus homo. A native of Mytilene, of obscure origin, partly Greek, he began his career as secretary to Kemal Bey
    Jump up ^ Prothero, George Walter (1920). Peace Handbooks: The Balkan states. H. M. Stationery Office. p. 45. OCLC 4694680. Hussein Hilmi Pasha, descended from a Greek convert to Islam in the island of Mitylene.
    Jump up ^ Archivum ottomanicum v. 23. Mouton. 2006. p. 272. Hüseyin Hilmi (1855-1923), who was to become Grand Vezir twice in 1909
    Jump up ^ Trivedi, Raj Kumar (1994). The critical triangle: India, Britain, and Turkey, 1908-1924. Publication Scheme. p. 77. ISBN 81-85263-91-4. OCLC 31173524. the Ottoman Red Crescent Society of which Hilmi Pasha was the head, which he said, utilized their money for the purpose it was contributed by Muslims in India.
    Jump up ^ Kent, Marian (1996). The Great Powers and the End of the Ottoman Empire. Routledge. p. 227. ISBN 0-7146-4154-5. Hüseyin Hilmi Pasha (1855-1923) (Ottoman Inspector-General of Macedonia, 1902-8
    Jump up ^ Kent, Marian (1996). The Great Powers and the End of the Ottoman Empire. Routledge. p. 227. ISBN 0-7146-4154-5. Hüseyin Hilmi Pasha (1855-1923) Minister for the Interior, 1908-9)
    Jump up ^ Kent, Marian (1996). The Great Powers and the End of the Ottoman Empire. Routledge. p. 227. ISBN 0-7146-4154-5. Hüseyin Hilmi Pasha (1855-1923) Ambassador at Vienna, 1912-18
    ^ Jump up to: a b Berkes, Niyazi – Ahmad, Feroz (1998). The development of secularism in Turkey. C. Hurst & Co. Publishers. p. 29. ISBN 1-85065-344-5. Ahmed Vefik Pasa (1823-91), the grandson of a Greek convert to Islam and the holder of several of the highest positions, was one of those interested in Turkish studies.
    Jump up ^ Galton, Sir Francis (1864). Vacation tourists and notes of travel in 1860 [1861, 1962-3]. Macmillan. p. 91. OCLC 228708521. The statesman whom the Turks like best is Achmet Vefyk Effendi. Although a Greek by descent, he is a more orthodox Moslem than Fuad or Aali, and is the head of the reforming party, whose object is to bring about reform for the purpose of re-establishing the Turkish empire on the basis on which it stood in its palmy day, rather than adopt European customs.
    Jump up ^ Stewart, Desmond (1971). The Middle East: temple of Janus. Doubleday. p. 189. OCLC 135026. Ahmed Vefik Pasha was the grandson of a Greek convert to Islam.
    Jump up ^ Layard, Sir Austen Henry – Bruce, William Napier – Otway, Sir Arthur John (1903). Sir A. Henry Layard, G.C.B., D.C.L. J. Murray. p. 93. OCLC 24585567. Fuad Pasha — unlike Ahmed Vefyk, who had Greek blood in his veins — was a pure Turk by descent.
    Jump up ^ Pickthall, Marmaduke William – Islamic Culture Board – Asad, Muhammad (1975). Islamic culture. Islamic Culture Board – Hyderabad, Deccan. OCLC 1774508. Ahmad Vefik Pasha) (grandson of a Greek convert) published influential works : Les Tuns Anciens et Modernes (1169) and Lahja-i-Osmani, respectively
    Jump up ^ Macfie, A. L. (1998). The end of the Ottoman Empire, 1908-1923. Longman. p. 85. ISBN 0-582-28763-4. In 1876 Ahmed Vefik Pasha, the grandson of a Greek convert to Islam, and a keen student of Turkish customs, published the first Turkish-Ottoman dictionary
    Jump up ^ Taher, Mohamed (1997). Encyclopaedic survey of Islamic culture. Anmol Publications PVT. LTD. p. 97. ISBN 81-7488-487-4. Ahmad Vefik Pasha (grandson of a Greek convert) published influential works : Les Turcs Anciens et Modernes ( 1 1 69) and Lahja-i-Osmani, respectively
    Jump up ^ «Ahmed Vefik Paşa». http://www.britannica.com. Retrieved 2009-08-12. Ahmed Vefik Paşa Ottoman statesman and scholar born 6 July 1823, Constantinople [now Istanbul] died 2 April 1891, Constantinople… He presided over the first Turkish Parliament (1877) and was twice appointed grand vizier (chief minister) for brief periods in 1878 and 1882.
    Jump up ^ «Ahmed Vefik Paşa». http://www.britannica.com. Retrieved 2009-08-12. Ahmed Vefik Paşa Ottoman statesman and scholar born 6 July 1823, Constantinople [now Istanbul] died 2 April 1891, Constantinople….In 1879 he became the vali (governor) of Bursa, where he sponsored important reforms in sanitation, education, and agriculture and established the first Ottoman theatre.
    Jump up ^ Houtsma, Martinus T. (1987). E. J. Brill’s first encyclopaedia of Islam: 1913 – 1936, Volume 9. Brill. p. 1145. ISBN 90-04-08265-4. RESMI, AHMAD Ottoman statesman and historian. Ahmad b. Ibrahim, known as Resmi, belonged to Rethymo (turk. Resmo; hence his epithet) in Crete and was of Greek descent (cf. J. v. Hammer, GOR, viii. 202). He was born in III (1700) and came in 1146 (1733) to Stambul where he was educated, married a daughter of the Ke is Efendi
    Jump up ^ Müller-Bahlke, Thomas J. (2003). Zeichen und Wunder: Geheimnisse des Schriftenschranks in der Kunst- und Naturalienkammer der Franckeschen Stiftungen : kulturhistorische und philologische Untersuchungen. Franckesche Stiftungen. p. 58. ISBN 9783931479466. ISBN 3-931479-46-3″ «Ahmed Resmi Efendi (1700-1783). Der osmanische Staatsmann und Geschichtsschreiber griechischer Herkunft. Translation «Ahmed Resmi Efendi (1700-1783). The Ottoman statesman and historian of Greek origin»
    Jump up ^ European studies review (1977). European studies review, Volumes 7-8. Sage Publications. p. 170. Resmi Ahmad (-83) was originally of Greek descent. He entered Ottoman service in 1733 and after holding a number of posts in local administration, was sent on missions to Vienna (1758) and Berlin (1763-4). He later held a number of important offices in central government. In addition, Resmi Ahmad was a contemporary historian of some distinction.
    Jump up ^ Sir Hamilton Alexander Rosskeen Gibb (1954). Encyclopedia of Islam. Brill. p. 294. ISBN 90-04-16121-X. Ahmad b. Ibrahim, known as Resmi came from Rethymno (Turk. Resmo; hence his epithet?) in Crete and was of Greek descent (cf. Hammer- Purgstall, viii, 202). He was born in 1112/ 1700 and came in 1 146/1733 to Istanbul,
    Jump up ^ Comerford. Defining Greek and Turk: Uncertainties in the search for European and Muslim identities. 2000. p. 251. And in Turkey, there was surprise too in the 1980s when it was discovered that one cabinet minister the late Adnan Kahveci, once vetoed as Turgut Ozal’s choice as Foreign Minister, spoke fluent Greek. His family came from a mountain village that had once been part of the independent Greek kingdom of Trebizond but whose descendants had converted to Islam.
    Jump up ^ «Arınç Ahmediye köyünde çocuklarla Rumca konuştu» [Arınç spoke Greek with the children in the village of Ahmediye]. Milliyet (in Turkish) (Turkey). 23 September 2012. Retrieved 8 May 2015.
    Jump up ^ Bülent Arınç anadili Rumca konuşurken [Bülent Arınç talking to native speakers of Greek] (video) (in Turkish and Greek). You Tube. 2013. Retrieved 8 May 2015.
    Jump up ^ «Greece angered over Turkish Deputy PM’s Hagia Sophia remarks». Hurriyet Daily News (Turkey). 19 November 2013. Retrieved 8 May 2015.
    ^ Jump up to: a b Latimer, Elizabeth Wormeley (2008). Russia and Turkey in the Nineteenth Century. BiblioBazaar. p. 204. ISBN 0-559-52708-X. Gand vizier Edhem Pasha…The history of Edhem is a curious one. He was born of Greek parents, and saved from the massacre of Scio in 1822. He was then sold as a slave in Constantinople, and bought by the grand vizier.
    Jump up ^ Catharine Theimer Nepomnyashchy, Nicole Svobodny, Ludmilla A. Trigos (2006). Under the sky of my Africa: Alexander Pushkin and blackness. Northwestern University Press. p. 53. ISBN 0-8101-1971-4. Shortly afterward a new grand vizier, Hasan, came to take the place of the old one, and he held his post during the period we are interested in: from November 16, 1703, to September 28, 1704.
    Jump up ^ Evg Radushev, Svetlana Ivanova, Rumen Kovachev – Narodna biblioteka «Sv. sv. Kiril i Metodiĭ. Orientalski otdel, International Centre for Minority Studies and Intercultural Relations, Research Centre for Islamic History, Art, and Culture (2003). Inventory of Ottoman Turkish documents about Waqf preserved in the Oriental Department at the St. St. Cyril and Methodius National Library. Narodna biblioteka «Sv. sv. Kiril i Metodiĭ. p. 224. ISBN 954-523-072-X. Hasan Pasa (Damad-i- Padisahi), Greek convert from Morea. He began his career as imperial armourer and rose to the post of Grand Vezir (1703). He married the daughter of Sultan Mehmed IV, Hatice Sultan, fell into disgrace and was exiled with his wife to izmit.
    Jump up ^ Catharine Theimer Nepomnyashchy, Nicole Svobodny, Ludmilla A. Trigos (2006). Under the sky of my Africa: Alexander Pushkin and blackness. Northwestern University Press. p. 53. ISBN 0-8101-1971-4. Shortly afterward a new grand vizier, Hasan, came to take the place of the old one, and he held his post during the period we are interested in: from November 16, 1703, to September 28, 1704. He was the new sultan’s son-in-law… «he was a very honest and comparatively humane pasha of Greek origin and cannot be suspected of selling the sultan’s pages to a foreigner.»
    Jump up ^ Baker, Anthony E (1993). The Bosphorus. Redhouse Press. p. 146. ISBN 975-413-062-0. The Valide Sultan was born Evmania Voria, daughter of a Greek priest in a village near Rethymnon on Crete. She was captured by the Turks when they took Rethymnon in 1645.
    Jump up ^ Freely, John (1996). Istanbul: the imperial city. Viking. p. 242. ISBN 0-14-024461-1. Rabia Gulnus a Greek girl who had been captured in the Ottoman invasion of Crete. Rabia Gulnus was the mother of Mehmet’s first two sons, the future sultans Mustafa II and Ahmet III.
    Jump up ^ Bromley, J. S. (1957). The New Cambridge Modern History. University of California: University Press. p. 554. ISBN 0-521-22128-5. the mother of Mustafa II and Ahmed III was a Cretan.
    Jump up ^ Palmer, Alan (2009). The decline and fall of the Ottoman Empire. Barnes & Noble. p. 27. ISBN 1-56619-847-X. Unusually, the twenty-nine-year old Ahmed III was a brother, rather than a half- brother, of his predecessor; their Cretan mother, Rabia.
    Jump up ^ Sardo, Eugenio Lo (1999). Tra greci e turchi: fonti diplomatiche italiane sul Settecento ottomano. Consiglio nazionale delle ricerche. p. 82. ISBN 88-8080-014-0. Their mother, a Cretan, lady named Rabia Gulnus, continued to wield influence as the Walide Sultan – mother of the reigning sultan.
    Jump up ^ Thys-Şenocak, Lucienne (2006). Ottoman women builders. Ashgate. p. 46. ISBN 0-7546-3310-1. The sultan appears to have been in no hurry to leave his prized concubine from the Ottoman conquest of Rethymnon, Crete – the haseki Emetullah Gulnus, and their new son Mustafa.
    Jump up ^ Buturović, Amila; Schick, İrvin Cemil (2007). Women in the Ottoman Balkans: gender, culture and history. I.B.Tauris. p. 24. ISBN 1-84511-505-8. Mahpeikir [Kösem Mahpeyker] and Revia Gülnûş [Rabia Gülnûş] were Greek.
    Jump up ^ Freely, John (2000). Inside the Seraglio: private lives of the sultans in Istanbul. Penguin. p. 163. ISBN 84-493-0962-X. Mehmet had by now set up his own harem, which he took with him in his peregrinations between Topkapi Sarayi and Edirne Sarayi. His favourite was Rabia Gülnûş Ummetüllah, a Greek girl from Rethymnon.
    Jump up ^ Freely, John (2001). The lost Messiah. Viking. p. 132. ISBN 0-670-88675-0. He set up his harem there, his favourite being Rabia Giilniis Ummetiillah, a Greek girl from Rethymnon on Crete.
    Jump up ^ Raymond, André (2000). Cairo. Harvard University Press. p. 35. ISBN 0-674-00316-0. After the accession of the fourth Fatimid caliph, al-Mu’izz (953- 975), a cultivated and energetic ruler who found an able second in Jawhar, an ethnic Greek, conditions for conquest of Egypt improved.
    Jump up ^ Richardson, Dan (2003). Egypt. Rough Guides. p. 133. ISBN 1-84353-050-3. The Fatimid general, Gohar (Jewel), a converted ~ Greek, immediately began a new city where the dynasty henceforth reigned * (969-1171).
    Jump up ^ Collomb, Rodney (2006). The rise and fall of the Arab Empire and the founding of Western pre-eminence. Spellmount. p. 73. ISBN 1-86227-327-8. a Greek mercenary born in Sicily, and his 100000-man army had little
    Jump up ^ Saunders, John Joseph (1990). A History of Medieval Islam. Routledge. p. 133. ISBN 0-415-05914-3. Under Mu’izz (955-975) the Fatimids reached the height of their glory, and the universal triumph of isma ‘ilism appeared not far distant. The fourth Fatimid Caliph is an attractive character: humane and generous, simple and just, he was a good administrator, tolerant and conciliatory. Served by one of the greatest generals of the age, Jawhar al-Rumi, a former Greek slave, he took fullest advantage of the growing confusion in the Sunnite world.
    Jump up ^ Chodorow, Stanley – Knox, MacGregor – Shirokauer, Conrad – Strayer, Joseph R. – Gatzke, Hans W. (1994). The Mainstream of Civilization. Harcourt Press. p. 209. ISBN 0-15-501197-9. The architect of his military system was a general named Jawhar, an islamicized Greek slave who had led the conquest of North Africa and then of Egypt
    Jump up ^ Fossier, Robert – Sondheimer, Janet – Airlie, Stuart – Marsack, Robyn (1997). The Cambridge illustrated history of the Middle Ages. Cambridge University Press. p. 170. ISBN 0-521-26645-9. When the Sicilian Jawhar finally entered Fustat in 969 and the following year founded the new dynastic capital, Cairo, ‘The Victorious’, the Fatimids …
    Jump up ^ Appletons’ Annual Cyclopaedia and Register of Important Events. D. Appleton. 1878. p. 268. OCLC 184889012. EDHEM PASHA, the successor of Midhat Pasha as Grand Vizier, was born at Chio, of Greek parents, in 1823. He was saved, when a child, by Turkish soldiers
    Jump up ^ Littell, Eliakim (1888). The Living age. The Living Age Co. p. 614. OCLC 10173561. Edhem Pasha was a Greek by birth, pure and unadulterated, having when an infant been stolen from the island of Chios at the time of the great massacre there
    Jump up ^ Gilman, Daniel Coit (1906). The New International Encyclopaedia. Dodd, Mead and company. p. 644. OCLC 223290453. A Turkish soldier and statesman, born of Greek parents on the island of Chios. In 1831 he was taken to Paris, where he was educated in engineering
    Jump up ^ Morsy, Magali (1984). orth Africa, 1800-1900: a survey from the Nile Valley to the Atlantic. Longman. p. 185. ISBN 0-582-78377-1. Mustafa Khaznadar became Prime Minister in 1837, a position he maintained under three successive bey-s, more or less continuously until 1873.
    Jump up ^ Ziadeh, Nicola A. (1969). Origins of nationalism in Tunisia. Librarie du Liban. p. 11. OCLC 3062278. Mustafa Khaznadar was of Greek origin (b. 1817), and proved to be one of the most influential persons Tunisia saw in her modern history. He took the interest of his master and the country to heart and did all he could to prevail on Ahmad Bey to see that Tunisia acquired as much as she could
    ^ Jump up to: a b Fage, J. D.; Oliver, Roland Anthony; Sanderson, G. N. (1985). The Cambridge history of Africa, Volume 6. Cambridge University Press. p. 173. ISBN 9780521228039. ISBN 0-521-22803-4″ «Politically, the only person of any account in the Bardo palace was the prime minister, the all-powerful Mustafa Khaznadar, a mamluk of Greek extraction, who had managed to remain in power, under three beys, since 1837. The khaznadar, intelligent and cunning, maintained at court a careful balance between France and England, but his own sympathies were on the side of Great Britain on account of his connections with Wood, the British consul. At the palace, he alone exercised influence over the feeble spirit of the bey.
    Jump up ^ Association of Muslim Social Scientists.; International Institute of Islamic Thought (2008). The American journal of Islamic social sciences, Volume 25, Issues 1-4. American journal of Islamic social sciences (AJISS). p. 56. OCLC 60626498. A mamluk of Greek origin raised by Prince Ahmad (later Ahmad Bey). Khaznadar first worked as the prince’s private treasurer before the latter succeeded his father to the throne in 1837. Then, he immediately became Ahmad Bey’s khaznadar (treasurer )
    Jump up ^ Rowley, Harold Henry; Weis, Pinkas Rudolf (1986). Journal of Semitic Studies, Volumes 31-32. Manchester University Press. p. 190. OCLC 1782837. the Greek Mustafa Khaznadar, a former slave who from 1837 to 1873 was Minister of Finance and the actual ruler of the country
    ^ Jump up to: a b Shivji, Issa G. (1991). State and constitutionalism: an African debate on democracy. SAPES Trust. p. 235. ISBN 0-7974-0993-9. The Hussienite Dynasty was itself of Greek origin and Prime Minister Mustapha Kharznader was a Greek whose original name was Stravelakis.
    ^ Jump up to: a b Binous, Jamila – Jabeur, Salah (2002). Houses of the Medina: Tunis. Dar Ashraf Editions. p. 143. OCLC 224261384. Mustapha’s name was in fact Georges Kalkias Stravelakis, born in 1817 on the island of Chio (Greece) where he was captured during the 1824 massacres
    Jump up ^ Gallagher, Nancy Elizabeth (2002). Medicine and Power in Tunisia, 1780-1900. Cambridge University Press. p. 125. ISBN 0-521-52939-5. Mustafa Khaznadar (George Kalkias Stravelakis) was born on the island of Chios in 1817. The nephews were sons of a brother who had remained in Chios in 1821. Bin Diyaf stated that he had learned of his expenditure from a receipt he had seen on the fifteenth page of a state treasury register kept by Khaznadar.
    Jump up ^ Simon, Reeva S. – Mattar, Philip – Bulliet, Richard W. (1996). Encyclopedia of the modern Middle East. Macmillan Reference USA. p. 1018. ISBN 0-02-897062-4. Mustafa Khaznader was born Georges Kalkias Stravelakis, on the island of Chios. In 1821, during the Greek rebellion against the Turks, he was seized, taken to Constantinople, and sold into slavery, In 1821 he was sent to Tunis, where he was sold again.
    Jump up ^ Mohamed, Duse (1911). In the land of the pharaohs: a short history of Egypt from the fall of Ismail to the assassination of Boutros Pasha. D. Appleton and company. p. xii. OCLC 301095947. PRIME MINISTERS * Ragheb Pasha was Prime Minister from July 12, 1882
    Jump up ^ Vizetelly, Edward (1901). From Cyprus to Zanzibar, by the Egyptian delta: the adventures of a journalist in the isle of love, the home of miracles, and the land of cloves. C.A. Pearson. p. 118. OCLC 81708788. This Ragheb Pasha, a decrepit old man with a reputation of venality, was of Greek extraction, and had originally been a Greek slave.
    Jump up ^ The Nineteenth century, Volume 13. Henry S. King & Co. 1883. p. 121. OCLC 30055032. Ragheb Bey, as I knew him first, was a Candiote, a Mussulman of Greek origin, and gifted with the financial cunning of his race. He began political life in Egypt under Said Pasha, as an employe in the financial department where he was speedily promoted to a high…
    Jump up ^ ‘Izz al-‘Arab, ‘Abd al-‘Azīz (2002). European control and Egypt’s traditional elites: a case study in elite economic nationalism Volume 15 of Mellen studies in economics. Edwin Mellen Press. p. 59. ISBN 0-7734-6936-2. Isma’il Pasha Raghib and al-Shaykh al-Bakri. Raghib was an established figure in the state administrative machinery, who came from Greek origins, and who had held various portfolios in finance and served as President of the first Majlis Shura al-Nuwwab in 1866.
    Jump up ^ Blunt, Wilfrid Scawen (1980). Secret history of the English occupation of Egypt: being a personal narrative of events Volume 2 of Centenary of the Arabi revolution 1881-1981. Arab Centre for Research and Publishing. OCLC 7840850. Ragheb Pasha is (as mentioned by Ninet) of Greek descent, though a Moslem
    Jump up ^ Schölch, Alexander (1981). Egypt for the Egyptians!: the socio-political crisis in Egypt, 1878-1882. Ithaca Press. p. 326. ISBN 0-903729-82-2. Isma’il Raghib was born in Greece in 1819; the sources differ over his homeland. After first being kidnapped to Anatolia, he was brought as a slave to Egypt in 1246 (1830/1), by Ibrahim Pasha, and there he was ‘converted’ from Christianity
    Jump up ^ McCoan, James Carlile (1898). Egypt. P. F. Collier. p. 102. OCLC 5663869. Raghib Pasha, the new Minister — by birth a Sciote Greek, sold into Egypt after the massacre of 1822 — is said to be an able administrator, and enjoys a high personal character
    Jump up ^ The Nineteenth century, Volume 13. Henry S. King & Co. 1883. p. 121. OCLC 30055032. Ragheb Bey, as I knew him first, was a Candiote, a Mussulman of Greek origin
    Jump up ^ Schölch, Alexander (1981). Egypt for the Egyptians!: the socio-political crisis in Egypt, 1878-1882. Ithaca Press. p. 326. ISBN 0-903729-82-2. Isma’il Raghib …After first being kidnapped to Anatolia, he was brought as a slave to Egypt in 1246 (1830/1), by Ibrahim Pasha, and there he was ‘converted’ from Christianity
    Jump up ^ Naylor, Phillip Chiviges (2009). North Africa: a history from antiquity to the present. University of Texas Press. pp. 120–121. ISBN 9780292719224. ISBN 0-292-71922-1» «One of the most famous corsairs was Turghut (Dragut) (?–1565), who was of Greek ancestry and a protégé of Khayr al-Din. He participated in the successful Ottoman assault on Tripoli in 1551 against the Knights of St. John of Malta.
    Jump up ^ Beeching Jack (1983). The galleys at Lepanto: Jack Beeching. Scribner. pp. 72–73. ISBN 9780684179186. ISBN 0-684-17918-0» «And the corsairs’ greatest leader, Dragut, had also done time, at the oar of a Genoese galley. Dragut was born of Greek parents, Orthodox Christians, at Charabulac on the coast of Asia Minor, but a Turkish governor took a fancy to the boy and carried him off to Egypt.
    Jump up ^ Chambers, Iain (2008). Mediterranean crossings: the politics of an interrupted modernity. Duke University Press. pp. 38–39. ISBN 9780822341260. ISBN 0-8223-4126-3» «Neither was the career of Dragut, another Greek whom we find in 1540s on the Tunisian coast and in 1561 installed at Tripoli in Barbary, in place of the Knights of Malta whom the Turks had expelled five years earlier.
    Jump up ^ Pauls, Michael ; Facaros, Dana (2000). Turkey. New Holland Publishers. pp. 286–287. ISBN 9781860110788. ISBN 1860110789» «It is named after the 16th-century Admiral Turgut (Dragut), who was born here to Greek parents; his mentor Barbarossa, another Greek who ‘turned Turk’, in a moment of unusual humility declared that Dragut was ahead of him ‘both in fishing and bravery’.
    ^ Jump up to: a b Lewis, Dominic Bevan Wyndham (1931). Charles of Europe. Coward-McCann. pp. 174–175. OCLC 485792029. A new star was now rising in the piratical firmament, Barbarossa’s lieutenant Dragut-Reis, a Greek who had been taken prisoner by the corsairs in his youth and had turned Mahometan.
    Jump up ^ Braudel, Fernand (1995). The Mediterranean and the Mediterranean world in the age of Philip II, Volume 2. University of California Press. pp. 908–909. ISBN 9780520203303. ISBN 0-520-20330-5» «Of all the corsairs who preyed on Sicilian wheat, Dragut (Turghut) was the most dangerous. A Greek by birth, he was now about fifty years old and behind him lay a long and adventurous career including four years in the Genoese galleys.
    Jump up ^ Reynolds, Clark G. (1974). Command of the sea: the history and strategy of maritime empires. Morrow. pp. 120–121. ISBN 9780688002671. ISBN 0-688-00267-6» «Ottomans extended their western maritime frontier across North Africa under the naval command of another Greek Moslem, Torghoud (or Dragut), who succeeded Barbarossa upon the latter’s death in 1546.
    Jump up ^ Naylor, Phillip Chiviges (2009). North Africa: a history from antiquity to the present. University of Texas Press. pp. 120–121. ISBN 9780292719224. ISBN 0-292-71922-1» «One of the most famous corsairs was Turghut (Dragut) (?–1565), who was of Greek ancestry and a protégé of Khayr al-Din. … While pasha, he built up Tripoli and adorned it, making it one of the most impressive cities along the North African littoral.
    Jump up ^ Fitzsimmons, Mick; Harris, Bob (5 January 2001). «Cat Stevens – A Musical Journey». Taped documentary interview synopsis. BBC2. Retrieved 20 December 2008.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Greek_Muslims

  10. ………….
    ………….
    Ο Ραγκίπ Ζαράκολου στο κείμενό του «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ» αναφέρει μεταξύ των άλλων ότι «Οι γενοκτονίες έγιναν. Απομένει να προσπαθήσουμε να αναγνωριστούν από όλους. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση στην Τουρκία, όπου το καθεστώς έχει μετατρέψει τους ανθρώπους σε σκλάβους. Η Τουρκία πρέπει να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία».
    Ο Σαίτ Τσετίνογλου στο κείμενό του «Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΚΑΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» τονίζει ότι«ο Γερμανός Στρατάρχης Λίμαν Φον Σάντερς το 1916 είχε διατάξει τον εκτοπισμό των Ελλήνων από τα παράλια. Ο ίδιος όταν βλέπει ότι παρά όλους τους εκτοπισμούς παραμένουν οι Έλληνες του Αϊβαλί μένουν ακόμα στα σπίτια τους διατάξει το 1917 τον εκτοπισμό τους λέγοντας “Δεν διώξατε ακόμα αυτούς τους άπιστους»! Ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια Ανατολή που θα έχει εκκαθαριστεί από τα Χριστιανικά της στοιχεία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις άλλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία, Γαλλία, Η.Π.Α. και Ιταλία αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του Πολέμου και μετά. Δεν είναι αδικία να πούμε ότι αυτά τα κράτη ότι έμειναν αδιάφορα στην εξόντωση των αρχαίων λαών της Ανατολής».
    Ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο κείμενό του «Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ» επισημαίνει ότι «η Γενοκτονία των Ελλήνων, όπως και των Αρμενίων, αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Άλλωστε το διεθνές δικαιικό, πολιτικό και ιστορικό οικοδόμημα της σύγχρονης πρόληψης και καταστολής του εγκλήματος της Γενοκτονίας είχαν ως βάση το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων και των Αρμενίων. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη διεθνή κοινότητα και την Τουρκία, είναι ένας ουσιαστικός τρόπος πάλης ενάντια στο έγκλημα της γενοκτονίας, αναγνώριση που αποτελεί μία επιβεβαίωση του δικαιώματος των Ελλήνων και των άλλων λαών να γίνει σεβαστή η ύπαρξή τους σύμφωνα με το δίκαιο και την ιστορική αλήθεια».
    Βιογραφικά τα συγγραφέων
    Ο Ραγκίπ Ζαράκολου γεννήθηκε το 1948 στην Πρίγκηπο, Μεγάλωσε με μέλη της ελληνικής και της αρμενικής κοινότητας στην Τουρκία και από τα νεανικά του χρόνια έδειξε το ενδιαφέρον του για τους δύο αυτούς λαούς. Το 1977 ο Zarakolou και η σύζυγός του Aysenur δημιουργούν τον εκδοτικό οίκο Belge, με έδρα στην Κωνσταντινούπολη.
    Ο κατάλογος των εκδόσεων περιλαμβάνει βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας, ανάμεσά τους η «Λωξάνδρα», το «Ματωμένα χώματα» της Δ. Σωτηρίου, βιβλία για την εκδίωξη των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη το 1955, για τον Πολιτισμό του Πόντου με συγγραφείς τον Ομέρ Ασάν, τον Γιώργο Ανδρεάδη, βιβλία σχετικά με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων, βιβλία για τους Κούρδους στην Τουρκία.
    Το 1994, ο εκδοτικός οίκος Belge υπέστη εμπρησμό, καταστρέφοντας τα πάντα. Από το θάνατο της συζύγου του το 2002, η οποία είχε φτάσει στις 34 δικαστικές διώξεις, ο Zarakolou εξακολουθεί να αντιμετωπίζει περαιτέρω διώξεις.
    Οι διώξεις και οι καταδίκες του Zarakolou αφορούν συνήθως κατηγορίες για αποσχιστική προπαγάνδα και για «προσβολή των οργάνων της Τουρκικής Δημοκρατίας».
    Ο Zarakolou αποτελεί ένα σημαντικό αγωνιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας του λόγου στην Τουρκία και αποτελεί σημαντική φωνή ανάδειξης των εγκλημάτων που σημειώθηκαν εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Κούρδων και των άλλων λαών στη χώρα.
    Ο Sait Çetinoğlu γεννημένος στην Τραπεζούντα είναι ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι εργασίες του γίνονται στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του Ελεύθερου Πανεπιστημίου, του Σωματείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Διεθνούς Αμνηστίας και της Πρωτοβουλίας για Ελευθερία στη Σκέψη της Άγκυρας, η οποία οργανώνει και στο Συνέδριο για τη Γενοκτονία στην τουρκική πρωτεύουσα.

    Η ερευνητική του εργασία «Ο Φόρος Βαρλικιού (Ευμάρειας) 1942-1944: Μια Οικονομική και Πολιτισμική Γενοκτονία» κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Belge ενώ δύο ερευνητικές του εργασίες μαζί με τον καθηγητή Fikret Başkaya με θέματα: «Από τον Ενωτισμό στον Κεμαλισμό» και «Οι ‘Μειονότητες’ στην Τουρκία δημοσιεύτηκαν από τις εκδόσεις του Ελεύθερου Πανεπιστημίου της Άγκυρας.

    Οι ερευνητικές του εργασίες «Ο εκτουρκισμός του κεφαλαίου» και «Η μυστική ατζέντα της Ένωσης και Προόδου» έχουν δημοσιευτεί σε κεφάλαια της σειράς «Συζητήσεις για την Επίσημη Ιστοριογραφία του Λεξικού Εννοιών» που εκδόθηκε από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Έχει επίσης συγγράψει πολλά λήμματα στο ίδιο λεξικό σε θέματα: Γενοκτονίας, Επίσημη Ιστοριογραφία, Ιστορίας της Οικονομίας της Τουρκίας.

    Οι επιστημονικές του εργασίες για τα θέματα: «Η Στρατολόγηση των Μειονοτήτων στα Τάγματα Εργασίας ‘ Είκοσι Ηλικιών’- Μια διαδικασία τρομοκράτησης των Μειονοτήτων» και «Κιλικία 1909-Η δολοφονία της Δικαιοσύνης», «Οι Μύθοι της Επίσημης Ιστορίας- Λόγια και η Αλήθεια» θα δημοσιευτούν από τον εκδοτικό οίκο Belge. Εργάζεται στην έρευνα με θέμα: «Η Τουρκική Αστική τάξη και η σκοτεινή πλευρά του Τουρκικού Κεφαλαίου» που σχετίζεται με την λεηλασία των περιουσιών των Ελλήνων και Αρμενίων. Έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων στα θέματα: Επιτροπή Ένωση και Πρόοδος, Κεμαλισμός, Τα χαρακτηριστικά του Κεμαλικού καθεστώτος, Οι Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ελλήνων της Ανατολής και του Πόντου, Η οικονομική και πολιτική ιστορία της Τουρκίας, Μειονοτικά Ζητήματα που έχουν δημοσιευτεί σε σειρά περιοδικών και εφημερίδων.
    …………….
    ……………

    http://www.ithesis.gr/uncategorized/mia-simantiki-ekdosi-gia-ti-genoktonia/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: