Σκέψεις στο press_in_action.gr με αφορμή τις δηλώσεις Μπουτάρη…

Η προσφυγική Μνήμη, η Θεσσαλονίκη, ο Μπουτάρης και η ακροδεξιά

Ίσως έρχεται επιτέλους η στιγμή να συζητήσουμε στη θεσσαλονικιώτικη κοινωνία ζητήματα που μέχρι τώρα απωθούνταν και ξορκίζονταν. Και αυτό νομίζω είναι το θετικό που μας αφήνει ο τρόπος του νέου δημάρχου, o οποίος έθεσε ζητήματα που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της πόλης, αγγίζουν την ιστορική μνήμη ενός μεγάλου τμήματος του λαού μας και συναντούν μια συσσωρευμένη γνώση -αποτέλεσμα μελετών της τελευταίας τριακονταετίας. Παράλληλα, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες απόψεις τύπου Μπουτάρη, εφόσον ήδη υπάρχουν διαμορφωμένες νέες ιστοριογραφικές τάσεις οι οποίες αξιοποιούν περισσότερο την κληρονομιά που σχετίζεται με τη διερεύνηση των εσωτερικών κοινωνικών αντιθέσεων στη μελέτη των ιστορικών φαινομένων. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να μελετηθεί το πέρασμα από την πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία στα έθνη-κράτη.

……………..

Περί Νεότουρκων

Όσον αφορά το ζήτημα των Νεότουρκων και το πραξικόπημα του 1908, μάλλον έχει χυθεί πολύ μελάνι σε λάθος τόπο. Αν κάποιος μελετήσει τον θεσσαλονικιώτικο Τύπο μετά το 1909, θα βρεθεί μπροστά στο αληθινό πρόσωπο των Νεότουρκων και θα αντικρύσει το αποκρουστικό πρόσωπο του, μιλιταριστικής εκδοχής, τουρκικού εθνικισμού.

Οι διώξεις κατά των χριστιανικών κοινοτήτων και η ρατσιστική τους στοχοποίηση από τους Νεότουρκους, είναι καθημερινό δημοσιογραφικό γεγονός. Και αν βρεθούμε στο Συνέδριο των Νεότουρκων του Οκτώβρη του 1911, θα συναντήσουμε την πρώτη απόφαση της σύγχρονης ιστορίας με την οποία μια συντεταγμένη εξουσία -και στην περίπτωσή μας το κόμμα «Ένωση και Πρόοδος» που κατέλαβε πραξικοπηματικα τη διακυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας- αποφασίζει την εξόντωση ενός τμήματος του πληθυσμού της χώρας γιατί αποκλίνει από το κυρίαρχο πολιτισμικό μοντέλο που έχουν επιλέξει οι κρατούντες. Η ολοκληρωτική δομή και η απόφαση για την Τελική Λύση, που θα αποθεωθεί 20 χρόνια αργότερα με τους Ναζί, έχει ήδη εμφανιστεί στις νεωτερικές μας κοινωνίες. Εδώ στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβρη του 1911!

Και μόνο το γεγονός ότι στη σημερινή Τουρκία, τη μνήμη των Νεότουρκων τιμούν μόνον οι ακροδεξιοί του κόμματος Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) δηλαδή του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, των γνωστών μας Γκρίζων Λύκων, θα έπρεπε να μας κάνει να αντιμετωπίζουμε εκείνη τη μνήμη απ’ την παιδαγωγική πλευρά. Για την καταγγελτική, δηλαδή, ανάδειξη τέτοιων μεθοδεύσεων της εξουσίαας και ουχί εγκωμιαστική, όπως επέλεξε με τον πλέον άκομψο τρόπο ο αφελής επηρμένος νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με την αφωνία των φίλων του.

Ενδεικτικό στοιχείο της αλλοτρίωσης της πόλης και της παράλογης αντιστροφής των ρόλων, είναι ότι η κατακραυγή προήλθε από την ακροδεξιά. Δηλαδή από τους πολιτικούς απόγονους της παλαιοελλαδικής εκείνης εκδοχής (Κόμμα Εθνικοφρόνων και αργότερα Λαϊκό Κόμμα, Ίων Δραγούμης και Ανατολικό Κόμμα) που συνεργάστηκε με τους Νεότουρκους, κάλυψε και αποσιώπησε τα εγκλήματά τους και την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά μετέτρεψε τον Μουσταφά Κεμάλ πασά σε είδωλο χαρίζοντας το υποτιθέμενο σπίτι του στο τουρκικό κράτος και μετονομάζοντας την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ.

Η μόνη υγιής αντίδραση καταδίκης προήλθε από τις προσφυγικές οργανώσεις οι οποίες κλήθηκαν επιτακτικά από τα μέλη τους να παρέμβουν μετά τις δηλώσεις Μπουτάρη. Και όταν λέμε προσφυγικές οργανώσεις δεν εννοούμε μόνο τις ποντιακές, αλλά και τις μικρασιατικές και τις ανατολικοθρακικές…

΄Ενα ενδιαφέρον ζήτημα αποτελεί η ταυτότητα και η δράση των προσφυγικών οργανώσεων στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας, τα νέα πολιτικά αιτήματα που διατύπωσαν και η προσπάθεια να διαχειριστούν με συγκεκριμένους τρόπους το ιστορικό τραύμα. Το ζήτημα αυτό είναι πολυσύνθετο και ειδικά στη Θεσσαλονίκη συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τα προβλήματα της πόλης. Η δυσανεξία που διακρίνει την πόλη προς στα νέα προβλήματα που έχουν προκύψει και τις νέες προκλήσεις, επηρεάζουν απολύτως και τις προσφυγικές οργανώσεις. Όμως η ευθύνη για τις ανεπάρκειες και τις καθηλώσεις δεν ανήκει μόνο σ’ αυτούς που συμμετέχουν. Θα έλεγα ότι μεγαλύτερο μέρος ευθύνης έχουν αυτοί που ΔΕΝ συμμετέχουν…

Από παρέμβαση στο press_in_action.gr

Δειλινό στη Θεσσαλονίκη (φωτ. Β. Αγτζ.)

Δες επίσης:

Κάνε κράτει μπάρμπα Γιάννη

Οδός Κεμάλ, αριθμός Mηδέν… Μεταχρονολογημένη επιστολή στον κ. Μπουτάρη

10 comments so far

  1. Nazim on

    To έθνος-κράτος ως πολιτειακός θεσμός βασίζεται στο μονοπολιτισμό και στην υπεροχή του ενός έθνους. Στις προηγούμενες κρατικές μορφές, στα θρησκευτικά κράτη τον ίδιο ρόλο έπαιζε και ηθρησκεία.

    Η πρωτοτυπία των Νεότουρκων είναι ότι για πρώτη φορά στα σύγχρονα χρόνια μια εξουσία τελείως ψύχραιμα:
    -διαμορφώνει τα κριτήριά της,
    -εντοπίζει και προγράφει τα θύματα,
    -διαμορφώνει και διαχέει στους υπόλοιπους μια ιδεολογία μίσους,
    -ακολουθεί μεθόδους κοινωνικού αποκλεισμού των στοχοποημένων πληθυσμών,
    -συγκροτεί και οργανώνει σε ήρεμους καιρούς, παρακρατικούς μηχανισμούς που θα αναλάβουν την «βρωμοδουλειά» όταν το επιτρέψουν οι γενικότερες συνθήκες.

    Αυτά ακριβώς έκαναν για πρώτη φορά στη σύγχρονη εποχή οι Τούρκοι εθνικιστές με τη βοήθεια των Γερμανών ιμπεριαλιστών και τα κορύφωσαν 20 χρόνια μετά οι Ναζί.

  2. sarant on

    Το άρθρο αποσιωπά ότι ο Βενιζέλος πρότεινε το 1934 τον Κεμάλ για το Νόμπελ Ειρήνης, έπαινος πολύ διαρκέστερος -αν ευοδωνόταν- από τη μετονομασία ενός δρόμου, ίσως επειδή το γεγονός αυτό δεν ταιριάζει στην άποψή του -και τότε, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα.

    Παραλείπει επίσης το άρθρο να αναφέρει ότι οι προσφυγικές οργανώσεις δεν αντέδρασαν καθόλου στην πρόταση Βενιζέλου, ενώ ήταν ιδιαίτερα μαχητικές για τη διεκδίκηση των καυτών προβλημάτων τους. Προφανώς θεωρούσαν παρωνυχίδα την τιμή στον Κεμάλ, σε αντίθεση με τα σημερινά εγγόνια και δισέγγονά τους.

  3. Βλάσης Αγτζίδης on

    «Το άρθρο αποσιωπά ότι ο Βενιζέλος πρότεινε το 1934 τον Κεμάλ για το Νόμπελ Ειρήνης..»

    Αν δεχθούμε ότι η επανάληψις είναι η μήτηρ της μαθήσεως, ναί!

    Αλλά το θέμα αυτό έχει παρουσιαστεί στο προηγούμενο σχετικό άρθρο με τίτλο «Κάνε κράτει μπάρμπα Γιάννη» :

    «…Αργότερα στην Ελλάδα, ο εγκωμιασμός του Κεμάλ Ατατούρκ υπήρξε κυνική επιλογή για να εξυπηρετηθεί ο νέος προσανατολισμός της ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής (πρόταση Βενιζέλου για Νόμπελ Ειρήνης)…»

    https://kars1918.wordpress.com/2010/11/20/mpoutaris/

    Επίσης, στον Π&Α υπάρχει αναρτημένο άρθρο μου με τίτλο:

    Ο άλλος Βενιζέλος
    http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/06/06/venizelos/

    Αλλά, αναφερόμενοι στην πρόταση Μπουτάρη για τη Θεσσαλονίκη, μεγαλύτερη σημασία έχει το τι σήμαινε για την πόλη στο παρελθόν η ιδέα αυτή. Και στο παρελθόν σήμαινε: επιλογές Μεταξά!!!

    ———————–

    Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του σχολίου, είναι αλήθεια ότι η δεύτερη και κυρίως η τρίτη γενιά των προσφύγων του ’22 επικεντρώνεται περισσότερο απ’ την πρώτη γενιά σε ζητήματα Μνημης. Γεγονός είναι ότι η αργοπορημένη ανάκληση των σκληρών γεγονότων -που έρχεται ως απόρροια της υπέρβασης της αρχικής απώθησης του τραύματος- είναι συνηθισμένη πορεία σ’ όλους τους πληθυσμούς που κουβαλούν ιστορικό τραύμα. Η ανάκληση του παρελθόντος την πρώτη περίοδο της προσφυγιάς τους, περιλαμβάνει μόνο τις ευτυχισμένες στιγμές που έζησαν πριν ξεσπάσει η «μπόρα». Ενισχυτικό ρόλο στη διαδικασία αυτή νομίζω ότι πρέπει να είχαν τα επιτακτικά τα ζητήματα επιβίωσης.

    Η απόφαση διεκδίκησης μιας κάποιας δικαίωσης δεν εμφανίζεται πουθενά «άμα τη προσφυγοποιήσει», αλλά πολύ αργότερα. Απ’ αυτόν τον κανόνα δεν ξέφυγαν ούτε οι Εβραίοι, ούτε οι Αρμένιοι, ούτε φυσικά και οι ιθαγενείς του Νέου Κόσμου (Αμερική-Ωκεανία).

    Σου προτείνω ένα κείμενο που διαπραγματεύεται τις αλλαγές και τις μεταμορφώσεις της προσφυγικής ταυτότητας:

    Ταυτότητες μέσα στο χρόνο
    https://kars1918.wordpress.com/2010/03/26/eisagogi/

    Υπάρχουν όμως και επιπλέον στοιχεία όπως:

    Στο ελληνοτουρκικό σύμφωνο «φιλίας και συνεργασίας» του ’30 που υπεργρα΄φη στην Άγκυρα -απόρροια του οποίου υπήρξε η πρόταση του Βενιζέλου- οι πρόσφυγες αντέδρασαν σφόδρα και απειλήθηκαν με το Ιδιώνυμο. Η αντίδρασή τους, εκτός από μαχητικές κινητοποιήσεις, περιλάμβανε και πολιτική μετακίνησή τους προς την Αριστερά.

    Νομίζω ότι θα σε ενδιάφεραν τα παρακάτω κείμενα:

    Η Αριστερά και οι πρόσφυγες του ’22
    https://kars1918.wordpress.com/2010/04/07/aristera-prosfyges/

    Ιδεολογικές κατασκευές και αλλοτρίωση
    https://kars1918.wordpress.com/2010/04/17/id-kat-al/

  4. ΓΙΩΡΓΟΣ on

    Με κάθε σεβασμό στο προσωπο σας κ.Αγτζίδη, βλέπω σας έθιξε κατα κάποιον τρόπο ένας προηγούμενος σχολιαστής με τον υπαινυγμό και του απαντήσατε με πλήθος παραπομπών. Σε εμένα όμως αποφύγατε να απαντήσετε.https://kars1918.wordpress.com/2010/11/20/mpoutaris/#comments Γιατί;

  5. ΓΙΩΡΓΟΣ on

    Αντιδράσεις Ελληνοεβραίων στις πρωτοβουλίες Μπουτάρη;

    Κι ενώ οι συνειδήσεις μεγάλης μερίδας Ελλήνων για τη… λατρεία του νέου δημάρχου Θεσσαλονίκης στον Ατατούρκ, κάποιοι άλλοι «προστατευόμενοι» φαίνεται να τον αδειάζουν.Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο επιστολή Ελληνοεβραίου καθηγητή οικονομικών, ονόματι Σάββας (Άμπης ) Κοέν, ο οποίος απέστειλε επιστολή στον Γιάννη Μπουτάρη, λέγοντάς του όσα αρνείται να καταλάβει και εμμένει στις γνωστές ανιστόρητες και ιδεοληπτικές του προσεγγίσεις.
    Παραθέτουμε την επιστολή όπως τη λάβαμε:
    ΘΕΜΑ : ΑΝΕΓΕΡΣΗΣ ΜΝΗΜΕΙΟΥ ΝΕΟΤΟΥΡΚΩΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ
    Αθήνα, Κυριακή 28 Νοεμβριου, 2010

    Αξιότιμε κ Μπουτάρη,
    Συγχαρητήρια για την εκλογική σας επιτυχία. Ιδιαίτερη χαρά αλλά κυρίως υπερηφάνεια, μου έδωσε η συμμετοχή ομοθρήσκων μου Ελληνοεβραίων τόσο στο δικό σας ψηφοδέλτιο όσο και στο ψηφοδέλτιο του κ. Γκιουλέκα.
    Σας ευχαριστώ επίσης δημοσίως για την πρόθεση σας να δημιουργήσετε μνημείο για τους Εβραίους, θύματα της χιτλερικής θηριωδίας.
    Θα ήθελα όμως να σας εκφράσω και την πικρία μου σε περίπτωση που δίπλα στο μνημείο των Εβραίων κτισθεί και μνημείο των Νεότουρκων. Ο λόγος είναι ότι θα γίνει ταύτισης των Εβραίων με τους Νεότουρκους, όχι μόνο από τους επισκέπτες των μνημείων αλλά και από οποιονδήποτε πληροφορηθεί ότι τα δυο αυτά μνημεία βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο.
    Οι κάθε αποχρώσεως αντισημίτες θα εξισώσουν τους Εβραίους, με τους προαιώνιους εχθρούς του Ελληνισμού. Παρεμπιπτόντως, αναρωτιέμαι αν στην Τουρκία υπάρχει κάποιο μνημείο για τους Έλληνες ήρωες της Επαναστάσεως του 21, αλλά αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα.
    Σας παρακαλώ πολύ λοιπόν κ. Μπουτάρη, εάν αποφασίσετε να χτίσετε μνημείο για τους Νεότουρκους, να το κάνετε όσο γίνεται πιο μακριά από το μνημείο των Εβραίων, σε διαφορετική περίπτωση πιστεύω πως, άθελα σας, θα ενισχύσετε σε πολύ μεγάλο βαθμό, τον ήδη αυξανόμενο αντισημιτισμό.
    Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, σας διευκρινίζω ότι δεν εκπροσωπώ κανέναν παρά μόνον τον εαυτόν μου.
    Σας εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία στο πράγματι δύσκολο έργο σας.

    Με εκτίμηση
    Σάββας (Άμπης) Κοέν
    Καθηγητής Οικονομικών

    ΚΑΙ ΞΑΝΑΡΩΤΩ: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ(ΝΤΟΝΜΕΔΕΣ) ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΥΣ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΕΣΗ; ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΑΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΛΕΝΕ ΑΣΤΡΑΠΕΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ))

  6. Βλάσης Αγτζίδης on

    Γιώργο, κατ΄ αρχάς οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης δεν είναι ντονμέδες. Ας δούμε ποιοί είναι αυτοί οι περίφημοι ντονμέδες. Οι αναφορές που έχουμε είναι: «Στα μέσα του 17ου αι. η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης διχάστηκε από το κήρυγμα του ψευδομεσία Σαβατάι Σεβί. Το 1666, μετά από δεκαετή δράση, ο Σεβί συνελήφθη και πιεζόμενος ασπάστηκε τον Ισλαμισμό. Την επιλογή του μιμήθηκαν τα επόμενα χρόνια πολλοί οπαδοί του, που αποτελούσαν το πλουσιότερο μέρος της εβραϊκής κοινότητας. Οι εξισλαμισμένοι αυτοί Εβραίοι, που αποκαλούνταν Ντονμέδες από τους Τούρκους, δεν εγκατέλειψαν τα εβραϊκά τους έθιμα. Η ομάδα τους διατήρησε την ιδιορρυθμία της, αποκομμένη τόσο από Εβραίους, όσο και από Τούρκους, ως την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1922, οπότε και εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη.»

    Όσον αφορά την δήλωση του κ. Κοέν, νομίζω ότι είναι πολύ χρήσιμη ως παρέμβαση, που θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Για την πρόθεση του Μπουτάρη (Έλληνα χριστιανού ορθόδοξου, νεοφιλελεύθερου όσον αφορά την πολιτική του ταυτότητα και αστού όσον αφορά την ταξική) να δημιουργήσει μνημείο για τους Νεότουρκους αναρωτιέται: «παρεπιπτόντως, αναρωτιέμαι αν στην Τουρκία υπάρχει κάποιο μνημείο για τους Έλληνες ήρωες της Επαναστάσεως του 21, αλλά αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα.»

    Επίσης προστατεύει τη μνήμη των ομοθρήσκων του από την ταύτιση την οποία προκαλεί, χωρίς να το κατανοεί, ο Μπουτάρης με τις επικίνδυνες ισοπεδωτικές του εκφράσεις.

    Όσον αφορά τα υπόλοιπα ζητήματα που θέτετε, θεωρώ ότι οδηγεί σε πολύ ολισθηρούς δρόμους η προσπάθεια να δούμε στερεοτυπικά μια πληθυσμιακή ομάδα και να της προβάλλουμε τα αρνητικά χαρακτηριστικά. Επειδή στις εποχές που ζούμε είναι εύκολο να επιλέξουμε ένα «μαύρο πρόβατο» για να του φορτώσουμε τις δικές μας αμαρτίες, φοβάμαι ότι κάποιοι κύκλοι επιλέγουν να στοχοποιήσουν τους Εβραίους, ξεχνώντας ή αποκρύπτοντας ότι για τις δύο μεγάλες εθνικές καταστροφές των Ελλήνων -Μικρασιατική Καταστροφή και Κυπριακή Τραγωδία- έφταιγαν απολύτως οι Έλληνες. Αυτό το μοντέλο το είδαμε και παλιότερα, όταν οι τσαρικοί στην απολυταρχική Ρωσία πλαστογραφούσαν ένα μοιραίο βιβλίο με τίτλο «Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» και διοχέτευαν την οργή του αμαθούς πλήθους ενάντια στους Εβραίους. ένα καλό κείεμνο που διαπραγματεύεται το θέμα μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

    Γι αυτό είχα και μια αμηχανία να απαντήσω στα ερωτήματά σας! Τέτοιους δρόμους διάβηκαν οι Νεότουρκοι μετά το 1908 και οργάνωσαν τις γενοκτονίες των χριστιανικών εθνών. Να πως περιέγραφε τους «εχθρούς» ο Μπεχαεντίν Σακίρ: «Τα έθνη που απομείναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας.”

    Οι Εβραίοι, καθ’ όλη τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αντιμετωπίστηκαν κι αυτοί ως ραγιάδες και γκιαούρηδες και βρέθηκαν στο στόχαστρο της ισλαμικής εξουσίας για οικονομική απομύζηση.. Φυσικά ήταν μια διαφορετική θρησκευτικοπολιτισμική οντότητα, από τις γηγενείς των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας, που δεν είχε συναίσθηση εντοπιότητας και κατά συνέπεια δεν διακδικούσε πολιτικά την απόσχιση. Αυτή η διαφορετική της θέση, διαμόρφωσε και τους τρόπους που έβλεπε την επιβιωσή της κατά την περίοδο των κοσμοϊστορικών αλλαγών με την έλευση των εθνών-κρατών.

    Πάντως όσον αφορά την αντιμετώπιση των Εβραίων από τους Οθωμανούς και τους Τούρκους, χαρακτηριστική είναι η αναφορά της κωσταντινουπολίτικης εφημερίδας «Λαός» (του Νίκου Γιαννιού)στο Κεντρικό άρθρο στις 30-11-1908: «“Όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν ίσοι αναμεταξύ τους. Όλοι μπορούσαν να γίνουν πασάδες ή στρατηγοί. Μα δεν παραδέχονταν για ίσους με τον εαυτό τους τους χριστιανούς και τους εβραίους παρά τους ονομάζανε γκιαούρηδες. Τους απογόνους των παλαιών κατοίκων τους μεταχειρίζονταν σαν ξένους. Δεν τους επέτρεπαν να γίνουν αξιωματικοί ή υπάλληλοι. Δεν τους δέχονταν για μάρτυρες στα τουρκικά δικαστήρια. Η τουρκική κυβέρνηση τους ανέχονταν μόνο, βάζοντάς τους να πληρώνουν ένα χωριστό φόρο, το χαράτσι. Τους ονόμαζαν ραγιάδες (κοπάδια) και δεν τους ήθελαν για άλλο τίποτα παρά για να τρέφουν το μουσουλμανικό λαό….»

    Αλλά και τη σύγχρονη εποχή, στη Δημοκρατία της Τουρκίας, οι Εβραίοι υπέστησαν τις διώξεις -μαζί με τους Έλληνες και τους Αρμένιους- που εξαπέλυσαν εναντίον των «ραγιάδων» οι αρχές, όπως το Βαρλίκ Βεργκισί (1942) και τα Σεπτεμβριανά (1955).

    Η σύγχυση των Ντονμέδων με τους Εβραίους δημιουργεί πλείστες όσες παρανοήσεις. Οι Ντονμέδες, κρατώντας την ταυτότητά τους, συμμετείχαν στη διαδικασία τουρκικής εθνογένεσης και της δημιουργίας κράτους, όπως ακριβώς συμμμετείχαν και οι μουσουλμάνοι ελληνόφωνοι, αρμενόφωνοι, σλαβόφωνοι ή αλβανόφωνοι. Οι πραγματικές πηγές για τον Μουσταφά Κεμάλ πασά μας παραδίσουν το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν Αλβανός και η μητέρα του τουρκομακεδόνισσα. Εάν υπήρχε έστω και μια περίπτωση να έχει καταγωγή εκ ντονμέδων, να είστε σίγουρος ότι από δεκαετίες θα ήταν παγκοίνως γνωστό και θα το χρησιμοποιούσε με κάθε τρόπο η κοινότητα των ντονμέδων της σύγχρονης Τουρκίας για να εδραίωσει ακόμα περισσότετο το κοινωνικό της κύρος.

    Ενδιαφέρον ζήτημα αποτελεί η επώαση των εθνικών ιδεολογικών και των διαφόρων σχετικών κινημάτων στις Τεκτονικές Στοές, οι οποίες εκείνο τον καιρό εξέφραζαν τα νεά αστικά στρώματα.

    Χωρίς να έχω μελετήσει το ζήτημα της σχέσης του τουρκικού εθνικιστικού κινήματος με τον τεκτονισμό, θεωρώ σίγουρη το συσχετισμό μαζί του. Ειδικά την πρώτη περίοδο που κυριαρχήθηκε -τελείως επιφανειακά όπως αποδείχθηκε- από φιλελεύθερη και αντιαπολυταρχική φρασεολογία.

  7. ΓΙΩΡΓΟΣ on

    Τι να πω, πάρα πολλές συμπτώσεις υπήρξαν στις αρχές του 20ου αιώνα, και σε όλες αυτές υπάρχει αυτό το φάντασμα των μυστικιστικών οργανώσεων,τεκτόνων, σιωνιστών… δεν ξέρω , εγω ερωτήσεις κάνω.
    Η επανάσταση των μπολσεβίκων στην Ρωσία ήταν έργο εβραίων( φοβάμαι πλέων να πω την λέξη, όπου να ναι θα μου προσάψουν το «αντισημήτης) μυστικό δεν είναι. Τρότσκι(όχι το πραγματικό του βεβαίως), Μόλοτοφ, Ζντάνοφ (ο Λένιν Ρώσος δεν ήταν σίγουρα, μόνο φυσιογνωμικά να τον δεί κανείς, εξάλλου Λένιν Στάλιν, αυτά ήταν ψευδώνυμα.Σταλ=ατσάλι =steel Stalin=ατσαλένιος) Καγκανόβιτς ήταν εβραϊκής καταγωγής. Όλη η κεντρική επιτροπή του ΚΚΣΕ αποτελούνταν απο Εβραίους στην πλειοψηφία της.Αυτοί λοιπόν οι Μπολσεβίκοι(πρίν απο τον Στάλιν) θανάτωσαν 12 εκατομμύρια ανθρώπους με εκτελέσεις,εξορίες πείνα.Αλλά και μετέπειτα πολλοί διοικητές των στρατοπέδων συγκέντρωσης-Γκουλάγκ,πάλι Εβραίοι ήταν,(Καγκανόβιτς απο το Κογκάν, αρχαία εβραϊκή κάστα ραββίνων)
    Αυτοί ενίσχυσαν τους Νεότουρκους με 1000000χρυσά ρούβλια, στρατιώτες και πολεμοφόδια, με την τραγική κατάληξη για εμάς τους Ελληνες, Αρμενίους, Ασσυρίους.Τους Νεοτούρκους, που όπως λέγεται ήταν Ντονμέδες.Πάλι δηλαδή υπάρχει η σχέση με τον Ιουδαϊσμό.
    Πάρα πολλές συμπτώσεις…..

  8. Βλάσης Αγτζίδης on

    Γιώργο, πίσω από κάθε ιστορικό γεγονός υπάρχει ένα τεράστιο ιστορικό βάθος και πολλές παράμετροι. Γι αυτό είναι επικίνδυνη η προσέγγιση αυτή.

    Ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Κεμάλ ή ο Βενιζέλος δεν είχαν καμιά σχέση με Εβραίους, παρότι τελευταία η φιλολογία που αναζητά «ενόχους» έξω από την ίδια τη ζωή και απενοχοποιεί τις κοινωνικές αντιθέσεις, προσπαθεί να τους «εβραιοποιήσει», ώστε να ερμηνεύσει έτσι τις δυσάρεστες στιγμές. Φυσικά δεν είναι έτσι!

    Κατ’ αρχάς οι Εβραίοι που έγιναν κομμουνιστές και εντάχθηκαν στους μπολσεβίκους έπαψαν να είναι Εβραίοι με τη στενή εθνική έννοια του όρου και βεβαίως αποκόπηκαν από την εβραϊκή θρησκευτική παράδοση που ήταν εκείνες τις εποχές η κύρια συνεκτική ιδεολογία σ’ αυτούς τους πληθυσμούς που αποκαλούμε εβραϊκούς. Ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι γιατί το ποσοστό των Εβραίων στο κομμουνιστικό κίνημα ήταν πολύ υψηλό, σχεδόν όσο και των Ρώσων. Η απάντηση είναι προφανής. Η κοινωνική θέση των Εβραίων λόγω της διασποράς, η κοινοτική αλληλεγγύη που τους διέκρινε, η εξειδίκευση σε οικονομικούς τομείς υψηλής απόδοσης καθώς και το υψηλό ποσοστό μορφωμένων, τους συνέδεε με τα σύγχρονα ρεύματα σκέψης. Τη ριζοσπαστικοποίηση των πλέον ανήσυχων πνευμάτων των εβραϊκών κοινοτήτων ευνοούσε και η καταπίεση που δέχονταν από τα διάφορα κράτη και ειδικά από το τσαρικό καθεστώς.

    Πάντως η επιτυχία των μπολσεβίκων έγκειται περισσότερο στη συγκυρία που δημιούργησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και όχι στις «εβραϊκές ραδιουργίες». Πάντως με την επικράτηση των μπολσεβίκων τα πράγματα δεν κίνησαν τόσο ομαλά όσο σήμερα φαίνονται. Και δεν σχετίζονται καθόλου με την εθνοτική καταγωγή των πρωταγωνιστών. Για παράδειγμα η άποψη του (Εβραίου) Τρότσκι για διαρκή επανάσταση και μετατροπή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε επαναστατικό έλυνε θετικά όλες τις αντιθέσεις εκείνης της εποχής και οδηγούσε στην ήττα τόσο των Γερμανών όσο και των νεότουρκων. Αντίθετα, η άποψη του Λένιν για ειρήνευση με τις Κεντρικές Δυνάμεις πάσει θυσία, ήταν αυτή που ευνόησε τη νίκη των συντηρητικών δυνάμεων στην Ευρώπη και την Εγγύς Ανατολή.

    Ο Λένιν επέβαλε σχεδόν πραξικοπηματικά την άποψη του και οδήγησε στη μοιραία Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Μοιραία, τόσο για το ευρωπαϊκό επανασταστικό κίνημα όσο και για τους Λαούς της Ανατολής. Η αντίθεση εκείνη του (εβραίου) Τρότσκι στον (μη εβραίο) Λένιν θα του είναι ένα από τα επιχειρήματα του (μη εβραίου Στάλιν) για να δολοφονήσει τον Τρότσκι…

    Όσον αφορά την ήττα των Ελλήνων στη Μικρά Ασία φταίει αποκλειστικά η διαχείριση του πολέμου που έκανε το Λαϊκό Κόμμα και ο μονάρχης από τον Νοέμβριο του 1920 έως και τον Αύγουστο του 1922. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του Douglaς Dakin : «…Ακόμα και σήμερα δεν έχει σιγάσει η διαμάχη γύρω από το ζήτημα γιατί οι ελληνικές δυνάμεις που υπερτερούσαν αριθμητικά και δεν ήταν πολύ χειρότερα εξοπλισμένες από τα στρατεύματα του Κεμάλ, οδηγήθηκαν σ’ αυτή την καταστρoφική ήττα.»

    Διάβασε ένα σχετικό κείμενό μου:
    https://kars1918.wordpress.com/2010/03/04/svolopoulos-2/

    Γιώργο, ελπίζω να διαβάζεις αυτά που σου προτείνω, ώστε να προστίθεται και νέα γνώση για να εξελίσσεται ομαλά η συζήτηση!!

  9. ΓΙΩΡΓΟΣ on

    Διαβάζω το βιβλίο του Σολζενίτσιν «200 χρόνια μαζί» σε δυο τόμους,όπου μιλάει για την ιστορία των Εβραίων στην Ρωσία,τόσο πριν την Οκτωβριανή επανάσταση(1ος τόμος) οσο και μετά(2ος).Αναφέρει λοιπόν πως η κατάσταση άλλαξε ριζικά υπέρ των Εβραίων μετα το 1917, και ουσιαστικά οι δομές του νέου κράτους στελεχώθηκαν αποκλειστικά σχέδον απο Εβραίους.
    Στο σημείο που λέτε πως «Ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Κεμάλ ή ο Βενιζέλος δεν είχαν καμιά σχέση με Εβραίους, » επιτρέψτε μου να διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου,όχι απο πείσμα ή ρατσισμό αλλά γιατί δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ουτε να κατηγορήσουμε ως αντισημήτη τον ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ.Εγώ πάντως διαβάζω τα αρθρα σας.
    Αν έχετε διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε τα συμπεράσματα σας, ευχαριστώ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: