Archive for 20 Νοεμβρίου 2010|Daily archive page

Κάνε κράτει μπάρμπα Γιάννη

Τίποτα δεν φαίνεται να κρατάει τον Γιάννη Μπουτάρη μετά την εκλογή του στο δημαρχιακό θώκο. Ξαφνικά ο Κεμάλ Ατατούρκ, οι Νεότουρκοι, οι μουσουλμάνοι και τα  τζαμιά τους γίνονται τα κύρια  θέματα στη μετά τον Παπαγεωργόπουλο Θεσσαλονίκη.

Κάποιος που βλέπει όλα αυτά από απόσταση δεν μπορεί παρά να μειδιάσει και να σκεφτεί ότι το πρόβλημα της Θεσσαλονίκης δεν είναι μόνο ο εθνολαϊκισμός και τα οικονομικά σκάνδαλα της προηγούμενης διοίκησης του δήμου, αλλά η βαθύτατη αλλοτρίωση και η εκπληκτική ημιμάθεια των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής της πόλης. Χαρακτηριστική περίπτωση ο Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος με τις μετεκλογικές του δηλώσεις δείχνει να παρερμηνεύει  βασικές ιστορικές αλήθειες και να παραγνωρίζει τη βασική αρχή ό,τι πρωτίστως πόλη είναι οι πολίτες της . Δείχνει επίσης να αγνοεί τη φύση και την ταυτότητα των κατοίκων της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι κατά πλειονότητα είναι απόγονοι προσφύγων, είτε από τα Βαλκάνια (Ανατολική Ρωμυλία, Βόρεια Μακεδονία) είτε από τους πληθυσμούς που υπέστησαν τη βία των Νεότουρκων και του Μουσταφά Κεμάλ πασά, του επωνομασθέντος Ατατούρκ (Μικρασιάτες, Πόντιοι, Ανατολικοθρακιώτες). Ειδικά η δεύτερη κατηγορία πληθυσμού υπέστη γενοκτονία, η αναγνώριση της οποίας προβλήθηκε ως πετυχημένο πολιτικό αίτημα κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 από την Αριστερά – εξωκοινοβουλευτική και αριστερά του Πασόκ. ΄Ένα αίτημα στο οποίο τότε είχε αντιδράσει η φιλονατοϊκή δεξιά και μια γενοκτονία που  αναγνωρίστηκε ως μια από τις μεγάλες γενοκτονίες του 20ου αιώνα  –εκτός απ’ τη Βουλή των Ελλήνων-από τον καθ’ ύλη αρμόδιο ακαδημαϊκό φορέα, την  International Association of Genocide Scholars (IAGS).

Ας ξεκινήσουμε πρώτα απ’ τον Μουσταφά Κεμάλ πασά.

Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: