-Ποιός θυμάται την Καταρίνα Μπλουμ;

Συνηγορία στον Γιώργο Κόκκινο

η ελευθερία της σκέψης είναι η ζωή της ψυχής!

Βολταίρος

Η άκριτη βία κατά προσώπων για τις απόψεις τους δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο. Η προσπάθεια διασυρμού και περιθωριοποίησης παράγεται συνήθως από κέντρα και κύκλους που έχουν άδηλα συμφέροντα και νοιώθουν να θίγονται και να αποκαλύπτονται οι επιδιώξεις τους. Η προσπάθεια να σιωπήσουν όσοι σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο βασίζεται εν πολλοίς στην απειλή  του διασυρμού και της συκοφαντίας. Έτσι διασπείρουν το φόβο στους kokk_05_july_09πολίτες. Ο γράφων έχει υποστεί παλαιότερα την πολιτική αυτή, τόσο από τον «Ιό» της «Ελευθεροτυπίας», όσο και από την Ομάδα Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη [κάποια στιγμή θα παρουσιαστούν αναλυτικά οι συγκεκριμένες επιθέσεις και οι οδυνηρές συνέπειές τους].

Τέτοιου τύπου συμπεριφορές υπέστη πρόσφατα ο  ιστορικός Γιώργος Κόκκινος από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα«, όταν δέχτηκε μια απρόκλητη επίθεση, η οποία τον δαιμονοποιούσε. Χωρίς να δώσουν στον ίδιο τον Γιώργο Κόκκινο το δικαίωμα  ισότιμης απάντησης, χωρίς να δημοσιεύσουν τις επιστολές που τους εστάλησαν, συνέχισαν για δύο συνεχείς Κυριακές ((5-6-09 και 12-6-09) το ηθικό λυντσάρισμα.

Η επίθεση αυτή είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη γιατί συνδυάζεται με την ανάδυση μιας φιλομεταξικής ολοκληρωτικής ιδεολογίας, που μορφοποιείται στο πρόσωπο της σύγχρονης ελλαδικής ακροδεξιάς. Η νέα αυτή ακροδεξιά ενδύεται τη λεοντή του «πατριώτη», κωδικοποιεί τις κατηγορίες κατά προσώπων και δημιουργεί τις νέες «μαύρες λίστες».

Αυτή η κατάσταση μας απειλεί όλους! Τόσο ως φυσικά πρόσωπα, όσο και ως φορείς απόψεων και κριτικής που ασκούμε κατά των διαφορετικών ιδεολογικά από μας. Γιατί, μπορεί να οικειοποιηθούν την κριτική μας  οι μαύρες αυτές δυνάμεις για να χρησιμοποιήσουν επιλεκτικά τα στοιχεία που τους συμφέρουν ως άλλοθι στις σκοτεινές επιδιώξεις τους. Γι αυτό η εμφάνιση τέτοιων φαινομένων, δημιουργεί επι πλέον καθήκοντα στήριξης των θιγόμενων από τους δημοκρατικούς πολίτες αυτού του τόπου…

Με αφορμή αυτή την επίθεση συνέταξα ένα κείμενο που απέστειλα στο «Πρώτο Θέμα», χωρίς όμως οι υπεύθυνοι να τη δημοσιεύσουν. Το κείμενο εστάλη στην εφημερίδα με προσωπική επιστολή προς τον ιδιοκτήτη της. Στη συνέχεια παρατίθενται α) η Επιστολή, β) το Κείμενο :

α) Η Επιστολή

Ως ένας από τους ελάχιστους ιστορικούς,  που εξέφρασαν το ρεύμα της «μικρασιατικής ιστοριογραφίας», συγκρούστηκαν με το αναθεωρητικό εγχείρημα της κ. Ρεπούση και προσπαθούν με κάθε τρόπο να συμβάλλουν στην ενσωμάτωση της ιστορίας του ελληνισμού της Ανατολής στη νεοελληνική ιστορική αφήγηση, τολμώ να σου πω ότι στην περίπτωση Γιώργου Κόκκινου, ο αρθρογράφος σου υπέπεσε σε «μέγα φάουλ».

Ο κ. Κόκκινος, παρ’ όλες τις  ιδιαίτερες –και ενοχλητικές πολλές φορές- αναλύσεις του, δεν ανήκει στους υποστηρικτές της κ. Ρεπούση. Το αντίθετο! Επί πλέον ήταν ο μόνος ελλαδίτης ιστορικός που παρακολούθησε στις 10 Μαϊου τις εργασίες του επιστημονικού συμποσίου που έγινε στην Παλαιά Βουλή για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής και έχει σχετικές ευαισθησίες.

Νομίζω ότι ο αρθρογράφος σου βασίστηκε σε καταγγελίες των εσωπανεπιστημιακών αντιπάλων του κ. Κόκκινου και έχοντας μια προφανή αδυναμία να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στην αναθεωρητική ιστοριογραφία της κ. Ρεπούση, που παραβίαζε τις οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και στην ελεύθερη επιστημονική ανάλυση ενός πανεπιστημιακού δάσκαλου, που έχει τη στοιχειώδη ελευθερία να διατυπώνει ευθαρσώς την άποψή του, όσο αιρετική κι αν είναι αυτή…

Γι αυτό, έγραψα μια επιστολή που θα σε παρακαλούσα να τη δημοσιεύσεις

β) Το Κείμενο

Να σταματήσει επιτέλους το «κυνήγι μαγισσών»

Διαβάζοντας την καταγγελτική σελίδα της εφημερίδας (5-6-09, σελ. 44) κατά του ιστορικού κ. Γιώργου Κόκκινου, ένοιωσα την ανάγκη να επισημάνω τα προφανή.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αναθεωρητική ιστοριογραφία της κ. Ρεπούση -η οποία παραβίασε τις οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και αγνόησε τις ιστοριογραφικές κατακτήσεις της δεκαετίας του ’90-  και στην ανάλυση που δικαιούται και μπορεί να  κάνει ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος.

Σχηματικά μπορούμε να πούμε ότι στη σύγκρουση για το βιβλίο ιστορίας της Στ’ δημοτικού  συνέκλιναν τέσσερα διαφορετικά ρεύματα ιδεών:

α) το παραδοσιακό εθνικόφρον, που συμβολικά επικέντρωσε την κριτική του στο «Κρυφό Σχολειό»,

β) το προσφυγικό που αναδείκνυε τη σημασία της Μνήμης και τόνιζε τις κρυμμένες πλευρές της τουρκικής εθνογένεσης που συνδυάστηκαν με τις Γενοκτονίες των χριστιανικών κοινοτήτων,

γ) της κομμουνιστικής Αριστεράς, που επισήμαινε την υποβάθμιση ιστορικών γεγονότων, όπως η Οκτωβριανή Επανάσταση και ο Δεκέμβρης του ‘44 και

δ) το «αντι-εθνικιστικό», που θεωρούσε ότι το πόνημα δεν αμφισβητούσε την εθνικιστική μυθολογία.

Υπήρξαν σαφώς και ενδιάμεσες κατηγορίες, με σημαντικότερες αυτές των συνθέσεων, κυρίως της δεύτερης με την τρίτη κατηγορία. Εμφανίστηκε ακόμα και σύνθεση μιας προσφυγικής τάσης με την τέταρτη κατηγορία, στη βάση της τοποθέτησης του έργου της κ. Ρεπούση στο πλαίσιο της απολογητικής του έθνους-κράτους και  του εθνικισμού, ο οποίος κυρίως παρήγαγε τις Γενοκτονίες στην Ανατολή.

Φυσικά, κάθε μια απ’ τις παραπάνω κατηγορίες διατύπωνε την κριτική της με βάση τη δική της ιδιαίτερη θεώρηση  της ιστορίας, αλλά και των ιδεολογικών σχημάτων που πίστευε ότι θα έπρεπε να διακρίνουν ένα σχολικό εγχειρίδιο.

Η ύπαρξη μιας τέτοιας ευρείας συναίνεσης στην καταγγελία της βιβλιογραφικής απόπειρας της κ. Ρεπούση, ήταν αυτή που ανέτρεψε τους σχεδιασμούς και απέτρεψε την εισαγωγή του βιβλίου στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ο ιδεολογικός πλούτος που παρήχθη από εκείνη την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα συζήτηση δεν έχει μελετηθεί σε βάθος. Ούτε καν έχει συνειδητοποιηθεί η πολυπλοκότητά της.  Και αυτό γίνεται εμφανές και στο άρθρο του κ. Μπελεγρή, όπου μ’ έναν αήθη έως αστείο τρόπο για τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ, παραλληλίζεται ο κ. Κόκκινος με την κ. Ρεπούση.

Νομίζω ότι ο αρθρογράφος του αδίκως ισοπεδωτικού και αρνητικού άρθρου βασίστηκε σε καταγγελίες των εσωπανεπιστημιακών αντιπάλων του κ. Κόκκινου. Έχοντας μια προφανή αδυναμία να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στην αναθεωρητική ιστοριογραφία τη κ. Ρεπούση -που παραβίαζε τις οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου- και στην ελεύθερη επιστημονική ανάλυση ενός πανεπιστημιακού δάσκαλου -που έχει την κατακτημένη με αγώνες ελευθερία να διατυπώνει ευθαρσώς την άποψή του, όσο αιρετική κι αν είναι αυτή- διέπραξε το ατόπημα της καταγγελίας και στοχοποίησης του κ. Κόκκινου…

Επίσης, είναι προσβλητική για τον προσφυγικό ελληνισμό, η χρήση μιας φωτογραφίας από τη σφαγή στην Ιωνία για να συνοδεύσει το επίμαχο κείμενο.

Καλό θα είναι εφεξής, να μην εμπλέκεται η δημοσιογραφία στις εσω-πανεπιστημιακές ραδιουργίες, ούτε να προσεγγίζει τα φαινόμενα με τόσο επιφανειακό και καταγγελτικό τρόπο, στοχοποιώντας πανεπιστημιακούς δασκάλους.

Εκτός εάν μας ελκύει το τραγικό μοντέλο μιας κοινωνίας, όπου ο φόβος επιβάλλει την ομοφωνία.

Βλάσης Αγτζίδης, ιστορικός

Quotes-2

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=478849

——————————————————————————————————————————-

«Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ»

[«Πώς γεννιέται η βία και πού μπορεί να οδηγήσει»…]

Ένα έργο-σχόλιο για το ρόλο που παίζουν τα media, το οποίο αποδεικνύεται ιδιαίτερα επίκαιρο στις μέρες μας.

Το μικρό αυτό αριστούργημα του Χάινριχ Μπελ, περιγράφει με χιούμορ, ειρωνεία αλλά και τρυφερότητα, μια heinrich-boll-4σύγχρονη εκδοχή «ατίμωσης», που όμως δεν γίνεται παθητικά δεκτή, όπως σε άλλες εποχές, αλλά αντιμετωπίζεται δυναμικά από το θύμα.

Η Κατερίνα Μπλουμ, μια νεαρή και ωραία οικιακή βοηθός, που έπειτα από σκληρή δουλειά έχει καταφέρει ν’ αποκτήσει διαμερισματάκι και μεταχειρισμένο Φολκσβάγκεν, γίνεται αθελά της «πρόσωπο της ημέρας»: σ’ ένα αποκριάτικο πάρτυ, γνωρίζει και ερωτεύεται κάποιον καταζητούμενο από την αστυνομία για διάφορα «εγκλήματα». Έτσι η Κατερίνα βρίσκεται άξαφνα στο στόχαστρο του κίτρινου Τύπου -που εκπροσωπείται από την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ- και απελπισμένη από το διασυρμό της, καταφεύγει στη μόνη άμυνα που της απομένει: δολοφονεί τον διεφθαρμένο δημοσιογράφο.

Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1974, στη Γερμανία, πολύ πριν τα ΜΜΕ λάβουν τη μορφή που έχουν σήμερα. Περιγράφει ένα κόσμο ζοφερό, σκοτεινό, όπου ο ένας εκμηδενίζεται, γίνεται έρμαιο στη βούληση, του συστήματος και αυτών που το εκμεταλλεύονται. Δυστυχώς παραμένει ακόμη και σήμερα επίκαιρο, αλλάζουν τα ονόματα, αλλάζουν οι αφορμές, αλλάζουν τα συστήματα και οι πρακτικές. Το πρόβλημα παραμένει. Ο ένας παραμένει ακόμη απροστάτευτος απέναντι στις κάθε είδους εξουσίες, νόμιμες ή παράνομες.

«Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» γράφτηκε το 1974 και το 1975 γυρίστηκε στον κινηματογράφο από τον Volker Schlondorff σε συνεργασία με την Margarhete von Trotta, ενώ γνωστή είναι και η κινηματογραφική μεταφορά του έργου από τον Rainer Werner Fassbinder.

Ο Heinrich Boll (1917-1985) είναι ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς συγγραφείς . Συγκλονισμένος από την εποχή που έζησε και από όσα η γενιά του είδε άκουσε και βίωσε αποτέλεσε τον πιο εύστοχο σχολιαστή της Γερμανικής ιστορίας κατά το μέσο του αιώνα Το 1972 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.

9 comments so far

  1. omadeon on

    Αγαπητέ κ. Αγτζίδη,

    Η λάσπη ειναι η μεγαλύτερη πολιτική λαίλαπα της χώρας μας.

    Ακόμη και η κ. Ρεπούση, ΕΧΕΙ γράψει αξιόλογα κείμενα και άρθρα, δεν είναι πάντα και σε όλα απορριπτέα, σε όσους έχουν ανοιχτό μυαλό. Εξάλλου, το βιβλίο της ηττήθηκε 100% και… κανονικά μάλιστα θάπρεπε όχι μόνο να ξεχαστεί αλλά και να υπάρξει κριτική που να επικεντρώνεται σε άλλα σχολικά βιβλία, μερικά με εντελώς αντίθετη μεροληπτική φόρτιση…
    Το να συνεχίζει κανείς επιθέσεις στο βιβλίο της Ρεπούση είναι σαν να «δέρνει νεκρό άλογο» (παροιμία αγγλική).

    Αλλά η πραγματική αναδυόμενη λειτουργικότητα του βιβλίου της Ρεπούση δεν ήταν τόσο πολύ τα θετικά που επισημάνατε, όσο το ακριβώς αντίθετο και επικινδυνότερο – νομίζω:
    – Μια πρωτοφανής σε έκταση διάβρωση της Ιδεόσφαιρας από θεμελιωδώς ακροδεξιές ή και νεο-ναζιστικές (φαιοκόκκινες) ιδέες, που θυμίζουν περισσότερο τους Σταλινικούς neonazi NazBol (National Bolsheviks) παρά ο,τιδήποτε άλλο.

    Επιπλέον εσείς ο ίδιος, σε εποικοδομητικές και σωστές κριτικής κατά του ξαναγραψίματος της Ιστορίας από οπαδούς του… Στάλιν (αυτή τη φορά) πρέπει να διαπιστώσατε ότι η γενική ιδεολογική τύφλωση δεν περιορίζεται σε έναν μόνο χώρο, μία μόνο περίπτωση, ένα μόνο σχολικό ή άλλο βιβλίο.

    Εν κατακλείδι, αν δεν μάθουμε να κριτικάρουμε ΙΔΕΕΣ πολύ περισσότερο από ανθρώπους (και υπολήψεις) όλοι μας, σαν χώρα και σαν συλλογική κουλτούρα…
    …στο τέλος ακόμη και σωστές κριτικές θα απωλέσουν την όποια αξιοπιστία τους, μετατρεπόμενες σε κάρβουνο για τον Κλίβανο όπου καίγεται η Ανοιχτή Σκέψη, σήμερα στην Ελλάδα.

    Εδώ φτάσανε κάποιοι να συκοφαντήσουν ακόμη κι εσάς σαν… «πράκτορα των Ιών» (ή κάτι ανάλογο). Θα κολώσουν στην λάσπη κατά του κ. Κόκκινου (κάποιοι άλλοι)? Τι λέμε τώρα…

    Με εκτίμηση, καλή σας μέρα

  2. Νοσφεράτος on

    εμενα πάντως η χαμενη τιμή μου θυμιζει την υποθεση της Βογιατζη επι Μητσοτακη που (στις αρχες της δεκαετιας του 90 ) προφυλακισθηκε , διαπομπευτηκε ,λοιδωρηθηκε,γεννησε παιδι που μεγαλωσε στ φυλακη κι οταν τελικα αποδειχτηκε αθώα ουτε μια συγνωμη απο την τοτε κυβερνωσα Μητσοτακικη δεξια ..

    Και νομιζω οτι οταν χρησιμοποιουμε τετοια παραδειγματα καλό ειναι να θυμομαστε καπως και τις αναλογιες ..
    (καποιος θα μπορουσε να ισχυριστει δηλαδή οτι και η Ρεπουση υπεστη οτι η Καταρινα ..και να βρει χιλιαδες επιχειρηματα απο την οντως αισχρη επιθεση με απίστευτες και Βρωμερες συκοφαντιες που υπέστη η ομάδα της Ρεπουση , ο Λιακος και αλλοι ιστορικοι απο διαφορους κυριως της ακροδεξιας αλλά οχι μόνο ..
    εγώ βεβαια δεν το ισχυριζομαι ..)

    Αλλά καπου δεν πρεπει να κραταμε και το μετρο των πραγματων ..;Πόσο θα εμμενουμε ακομα στις προσωπικές εμμονες των ιστορι΄κών οταν κυριολεκτικά το σπιτι μας (η Δημοκρατια) καιγεται;
    ειδικά σημερα που η επιθεση εναντια στα δικαιωματα των αποκληρων ειναι τοσο γενικευμένη;

  3. διαμαρτυρία on

    Ας ακουστεί και η άλλη πλευρά

    [ κείμενο – επιστολή συμπαράστασης στον κ. Κόκκινο, που υπογράφεται από παλιούς και νέους φοιτητές και συνεργάτες του]

    «Στο κυριακάτικο φύλλο του Πρώτου Θέματος εξαπολύονται μύδροι κατά του αναπληρωτή καθηγητή του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Γιώργου Κόκκινου. Κατηγορείται για ‘ανθελληνικό παραλήρημα’ και ότι ‘απεργάζεται απόψεις με αντικείμενο την άνευ όρων παράδοση της ελληνικής Ιστορίας σε μία παγκοσμιοποιημένη και πιο ‘στρογγυλή’ -χωρίς αιχμές- εκδοχή των γεγονότων».

    Φαίνεται, λοιπόν, ότι το νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, φέρνοντας πολιτισμούς όλο και εγγύτερα, εξάπτει φόβους και πάθη για την αλλοίωση την ταυτότητας, εθνικής, τοπικής, συλλογικής. Ιδωμένη μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν ξενίζει η επίθεση κατά του κ. Κόκκινου. Ίσως, τελικά, να σιγοκαίνε ακόμη σπίθες από την πρόσφατη διαμάχη – συμβολικό πόλεμο για το σχολικό βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού. Ίσως οι σπίθες ξαναγίνουν φλόγες.

    Σε κάθε περίπτωση, και μέσα στο πλαίσιο της πολυφωνίας και της ελευθερίας της γνώμης, αξίζει να ακουσθεί και η άλλη πλευρά. Ο Γιώργος Κόκκινος επί σειρά ετών διδάσκει με ευσυνειδησία και ζήλο στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, χωρίς μικρότητες και σκοπιμότητες· χωρίς στρογγυλεύσεις και μισόλογα. Αποτελεί διαμεσολαβητή αλλά και συντελεστή των νέων τάσεων της ευρωπαϊκής ιστοριογραφίας. Επιπλέον, όποτε χρειαζόμαστε την βοήθεια, τις συμβουλές και την άποψή του για την πρόοδο της ερευνητικής μας δουλειάς, πάντα βρίσκεται στη θέση του και μας κατευθύνει με την έμπειρη και οξυδερκή ματιά του. Σε καμία περίπτωση δεν νιώθουμε ότι υποκινείται από αντεθνικές σκοπιμότητες, αλλά απλώς ψύχραιμα και νηφάλια, χωρίς παρωπίδες, δεξιώνεται με πνεύμα επιστημονικό τις τάσεις και αντιλήψεις της σύγχρονης ιστοριογραφίας.

    Η εικόνα που μεταφέρει το Πρώτο Θέμα εξάπτει τα πάθη και πολώνει επικίνδυνα την ατμόσφαιρα. Το να δαιμονοποιούμε όποιον διαφωνεί μαζί μας δεν κατοχυρώνει την ελευθερία της γνώμης και την ακαδημαϊκή ελευθερία, στοιχεία που ίσως αποτελούν ακόμη ζητούμενα στην ελληνική κοινωνία, αλλά χωρίς τα οποία είναι αδύνατον να εμπεδωθεί το δημοκρατικό και επιστημονικό ήθος.

    Ως εν ενεργεία αλλά και παλαιότεροι προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές, φοιτήτριες και συνεργάτες του κ. Κόκκινου νιώθουμε την ανάγκη να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας στην επίθεση που δέχεται. Ευχόμαστε το δημοσίευμα να μην εξαντληθεί στο επίπεδο του λιβελογραφήματος χωρίς «αντίλογο» αλλά να αποτελέσει αφορμή για να ανοίξει μία επί της ουσίας συζήτηση για τη σχέση δημόσιας και ακαδημαϊκής ιστορίας.

    Αθανασοπούλου Αφροδίτη

    Αναστοπούλου Ευτυχία

    Γεωργίου Λαμπρινή

    Δρακόπουλος Βαγγέλης

    Κυπριώτης Δημήτρης

    Μαξούρης Δημήτριος

    Παπαγεωργίου Γιάννης

    Παπανδρέου Ζέτα

    Σταυρίδης Άγης

  4. διαμαρτυρία on

    Ο ιστορικός κ. Γ. Κόκκινος και η αλήθεια

    Θα θέλαμε να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας για τα όσα δημοσιεύτηκαν στο φύλλο της Εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» της Κυριακής 5ης Ιουλίου 2009 -και αναδημοσιεύτηκαν στη Ροδιακή Εφημερίδα «Γνώμη» της Δευτέρας 6ης Ιουλίου 2009- και αναφέρονται στο επιστημονικό έργο του Αναπληρωτή Καθηγητή της Ιστορίας και Διδακτικής της Ιστορίας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης (Π.Τ.Δ.Ε.) του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Γ. Κόκκινου.

    Τα δημοσίευμα αντλώντας υλικό από την ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου, αλλά και επικαλούμενο πληροφορίες από παράδοση μαθήματος στους φοιτητές στην αίθουσα διδασκαλίας, κάνει λόγο για «άνευ προηγουμένου ανθελληνικό παραλήρημα» του κ. Κόκκινου με αφορμή τις επιστημονικές του απόψεις για το αποσυρθέν -πλέον- βιβλίο της Στ΄ Τάξης του Δημοτικού- κατηγορώντας τον ότι υποστηρίζει, ανάμεσα σε άλλα, πως «η διαμόρφωση εθνικής ταυτότητας στους μαθητές είναι βλαπτική και απευκταία…»

    Οι χαρακτηρισμοί του δημοσιεύματος αυτού μάς προκαλούν έκπληξη, καθώς στο πλαίσιο της άσκησης του επιμορφωτικού έργου μας δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να συνεργαστούμε τόσο με το Εργαστήρι Ιστορίας και Κοινωνικών Επιστημών του Π.Τ.Δ.Ε., όσο και με τον ίδιο τον Καθηγητή. Στις επιμορφωτικές, επιστημονικές ημερίδες που οργανώθηκαν κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους και απευθύνονταν σε δασκάλους και νηπιαγωγούς με εισηγητή τον ιστορικό κ. Κόκκινο και συνεργάτες του, αναπτύχθηκε πλούσιος προβληματισμός για τις νέες επιστημονικές τάσεις στη διδακτική της Ιστορίας στη Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Στο πλαίσιο του διαλόγου αυτού εκφράστηκαν και διαφορετικές απόψεις καθώς – με αφορμή και το αποσυρθέν βιβλίο- έχει ανοίξει ένας ουσιαστικός, θεωρούμε, διάλογος για θέματα τα οποία αφορούν την ιστορική εκπαίδευση και την εξέλιξη της ιστοριογραφίας όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς και αποτελούν τα τελευταία χρόνια αντικείμενο επιστημονικής μελέτης και έρευνας.

    Διαβεβαιώνουμε κατηγορηματικά, πως σε καμία περίπτωση, δεν προέκυψε κανενός είδους «ανθελληνικό παραλήρημα» ή οτιδήποτε άλλο το οποίο θα μπορούσε να υπονομεύσει την καλλιέργεια εθνικής και πατριωτικής συνείδησης στους μαθητές του σχολείου. Είναι για μας σίγουρο, πως το συγκεκριμένο δημοσίευμα, δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια και αδικεί κατάφωρα το συγκεκριμένο επιστήμονα ο οποίος κατέχει μια ζηλευτή θέση στον πανεπιστημιακό χώρο με πλούσιο συγγραφικό και επιστημονικό έργο αναγνωρισμένο τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, ότι συγγραφικό έργο του κ. Κόκκινου που αναφέρεται σε θέματα εθνικής Ιστορίας συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των Εκδόσεων της Βουλής των Ελλήνων.

    Ταυτόχρονα, με τον τρόπο που τα δημοσιεύματα αυτά παρουσιάζονται, μπορεί να δημιουργήσουν κινδύνους για την ελεύθερη έκφραση των επιστημονικών απόψεων και να θέσουν σοβαρά εμπόδια στην ανάπτυξη ενός γόνιμου διαλόγου και στοχασμού στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής κοινότητας.

    Θεωρούμε τέλος, ότι η δημοσιογραφική έρευνα σε θέματα που αφορούν την εκπαίδευση και το σχολείο, για να είναι έγκυρη και αντικειμενική δεν πρέπει να είναι μονομερής, αλλά προϋποθέτει και απαιτεί επαρκή τεκμηρίωση και αξιόπιστες πηγές.

    Ματθαίου Σεβαστή, Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής Ν. Δωδεκανήσου

    Σπανός Πέτρος, Σχολικός Σύμβουλος 1ης Περιφέρειας Α/θμιας Εκπαίδευσης Ν. Δωδεκανήσου.

    Ράπτης Νικόλαος, Σχολικός Σύμβουλος 2ης Περιφέρειας Α/θμιας Εκπαίδευσης Ν. Δωδεκανήσου.

    Καβαλιέρου Μαρία, Σχολική Σύμβουλος 3ης Περιφέρειας Α/θμιας Εκπαίδευσης Ν. Δωδεκανήσου.

  5. διαμαρτυρία on

    «Ο Γιώργος Κόκκινος και η διαμόρφωση εθνικής συνείδησης».

    Συμπαράσταση στον πανεπιστημιακό που εγκαλείται για την πολύπλευρη κριτική του σκέψη.
    Σχετικά:

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_15/07/2009_322198, 2009-07-15

    http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/ank14_7_9_1054.php, 2009-7-14

    http://www.rodiaki.gr/v3/index.asp?archive=548&page=14, 2009-7-12

    http://www.rodiaki.gr/v3/index.asp?archive=546&page=12, 2009-7-10

    http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/ank09_7_9_0320.php, 2009-7-8

    Οι ιδέες του Γ. Κόκκινου για την Ιστορία και την Διδακτική της σε καμμία περίπτωση δεν στρέφονται ενάντια στη διαμόρφωση εθνικής συνείδησης, όπως εσφαλμένα υποστηρίχθηκε.

    Επικρίνουν, μεν, και συχνά με αυστηρότητα, τις εθνικιστικές (και όχι μόνο) μονομέρειες και υπερβολές, υποστηρίζουν όμως, σθεναρά, την ανάπτυξη μιας εθνικής συνείδησης ανοιχτής και ευαίσθητης στις γνώμες των Άλλων (των άλλων λαών και πολιτισμών, των άλλων εθνοτήτων), όπως αρμόζει στην παγκόσμια, πολυφωνική κοινωνία της εποχής μας, για την οποία καίριας σημασίας μέλημα αποτελεί η εξεύρεση τρόπων ειρηνικής συνύπαρξης δια μέσου της αλληλοκατανόησης.
    Μία τέτοια, περιεκτική-συμπεριληπτική, μορφή εθνικής συνείδησης προάγει τον αμοιβαίο σεβασμό των πολιτών και των πολιτισμών, την κουλτούρα του ισότιμου διαλόγου, την ενσωμάτωση των διαφορετικών στοιχείων στο ίδιο κοινωνικό σύνολο. Αντίθετα, αποστρέφεται τους κάθε είδους αποκλεισμούς και δαιμονοποιήσεις που κατά το παρελθόν συνετέλεσαν στο να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε μαζικά εγκλήματα, εθνικές τραγωδίες, γενοκτονίες ή άλλες καταστροφές.

    Με τις πολυδιάστατες-πολυμερείς, μερικές φορές αιχμηρές, αλλά και διεξοδικά τεκμηριωμένες κριτικές του τοποθετήσεις ο καθηγητής –όπως οφείλει να κάνει, επιδιώκοντας την αντικειμενικότητα– στην πραγματικότητα εμβαθύνει και διευρύνει την αντίληψη περί εθνικής συνείδησης, αφενός, επειδή την συναρτά με ζητήματα ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και εκπαιδευτικά, αφετέρου, επειδή αξιολογεί μεθοδικά κάθε άποψη, αποτιμώντας τα εκάστοτε υπέρ και κατά.
    Κατά συνέπεια, η πολυπρισματική ιστορική κριτική του Γ. Κόκκινου, συνυπολογίζοντας κοινούς τόπους της Παιδαγωγικής της Ειρήνης και της Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης, συμβάλλει ουσιαστικά στη συγκρότηση μιας υγιούς εθνικής συνείδησης, ικανής να αποφύγει τις στρεβλώσεις του παρελθόντος, να ανασυντάξει δημιουργικά το δυναμικό της ισορροπώντας μεταξύ συνέχειας και αλλαγής, αλλά και να αντιληφθεί η ίδια τις ιστορικές προϋποθέσεις της δημιουργίας της.
    Και είναι κρίμα –αλλά δυστυχώς ευεξήγητο– που η πληθωρική κριτική σκέψη ενός διεθνώς καταξιωμένου επιστήμονα, ενώ στον πανεπιστημιακό χώρο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών –στον οποίο ανήκει– λογίζεται ως εφόδιο και τον έχει οδηγήσει στην κατάκτηση μιας ήδη αξιοζήλευτης θέσης, αντίθετα, από ένα μέρος του ελληνικού δημόσιου χώρου διαβάζεται αποσπασματικά, παρανοείται, εκλαμβάνεται ως στοιχείο ανατρεπτικό και καταγγέλλεται.

    Παναγιώτης Γατσωτής, εκπαιδευτικός
    Αγαθοκλής Αζέλης, ιστορικός
    Γαβρίλης Λαμπάτος, ιστορικός

  6. […] Αλλά, για όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς πρόσωπα και πράγματα, καταρρακώνεται πλήρως από τον κ. Βλάση Αγτζίδη, έναν από εκείνους που πρωτοστάτησαν στον αγώνα κατά της κ. Ρεπούση και του βιβλίου της! https://kars1918.wordpress.com/2009/07/13/13-7-2009/ […]

  7. Ανακοίνωση των «Εκπαιδευτικών για τη σχολική ιστορία»

    «Ο κ. Κόκκινος αποτελεί άλλη μια περίπτωση καθη-
    γητή που με ιδιαίτερο ζήλο απεργάζεται απόψεις με
    αντικείμενο την άνευ όρων παράδοση της ελληνικής
    Ιστορίας σε μια παγκοσμιοποιημένη και πιο «στρογγυ-
    λή» -χωρίς αιχμές- εκδοχή των γεγονότων.» ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ ΚΥΡΙΑΚH 5 IOYΛIOY 2009

    Ο καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου Γιώργος Κόκκινος
    υφίσταται αυτές τις μέρες πραγματικό διωγμό από το ΛΑΟΣ δια του βουλευτή του Άδωνη Γεωργιάδη και από την εφημερίδα και του Θέμου Αναστασιάδη «Πρώτο Θέμα». Μάλιστα, ζητούν την απόλυσή του για όσα ανέφερε ή «ανέφερε» σε φοιτητές του εν ώρα παραδόσεως!

    Ποιος είναι ο καθηγητής Ιστορίας Γιώργος Κόκκινος;

    Θυμάται κανείς το βιβλίο Ιστορίας της Γ Λυκείου του 2002 που δεν έφτασε ποτέ στα σχολεία και τελικά πολτοποιήθηκε; Mέλος της συγγραφικής ομάδας αυτού του βιβλίου ήταν και ο Γιώργος Κόκκινος.
    Ας θυμηθούμε αποσπάσματα του βιβλίου αλλά και ποιοι αντέδρασαν εντονότερα:

    Στη σελίδα 225 το βιβλίο αναφέρει: «Την εποχή που ο Τρίτος Κόσμος συγκλονιζόταν από ριζοσπαστικά αντιαποικιακά κινήματα, που έδιναν προτεραιότητα όχι μόνο στην εθνική απελευθέρωση αλλά και στην κοινωνική πρόοδο, στην Κύπρο η ΕΟΚΑ του στρατηγού Γρίβα πρόβαλε έναν κοινωνικά υπερσυντηρητικό εθνικισμό».

    Την επανεξέταση του περιεχομένου του βιβλίου της Νεότερης Παγκόσμιας Ιστορίας, έκδοσης του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας, ζήτησε ο υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού, Ουράνιος Ιωαννίδης επειδή «έχει μια προσέγγιση για το Κυπριακό που είναι διαφορετική από εκείνη που μέχρι τώρα είχαν τα ελληνικά βιβλία». (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/04/2002)
    και λίγο παρακάτω: » Απαράδεκτες, εμπαθείς και ανιστόρητες χαρακτηρίζει σε ανακοίνωσή του ο ΔΗΣΥ τις αναφορές όχι μόνο στην εθνική απελευθέρωση, αλλά και στην κοινωνική πρόοδο, «η ΕΟΚΑ του στρατηγού Γρίβα πρόβαλε έναν κοινωνικά υπερσυντηρητικό εθνικισμό». Ενώ και η Κίνηση Καθηγητών «Αλλαγή» εκφράζει την αγανάκτησή της «για τις ανιστόρητες, προσβλητικές και απαράδεκτες αναφορές του βιβλίου αυτού για τον εθνικοαπελευθερωτικό και αντιαποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959».»

    Και ο μη ο εξαιρετέος βουλευτής της Ν.Δ. Αλέξανδρος Λυκουρέζος απεύθυνε ερώτηση προς τους υπουργούς Παιδείας και Εξωτερικών. Αφού τονίζει ότι «είναι σοβαρό ατόπημα και αποτελεί προκλητική κακοποίηση της ιστορικής αλήθειας η αναφορά στον πρώτο ένοπλο αντιαποικιακό απελευθερωτικό αγώνα», ερωτά αν υπάρχει πρόθεση να διορθωθεί το περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο τελικά ουδέποτε έφθασε στην Κύπρο, δεν διδάχτηκε στην Ελλάδα και τελικά ανακυκλώθηκε πριν επτά χρόνια το 2002.

    Συνεχίζεται

    (Αναρτήθηκε στο http://teachershistorybook.blogspot.com )

    Ανακοίνωση από την Πλατφόρμα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων Εκπαιδευτικών ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟΣ

    Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

    Να αντιδράσουμε στο διωγμό πανεπιστημιακών δασκάλων

    Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στην Τουρκία, πάντοτε επηρέαζαν και επηρεάζουν τις προοπτικές επανένωσης της Κύπρου. Την ίδια στιγμή επηρεάζουν και το κλίμα αποδοχής, διαλόγου και ανεκτικότητας στη διαφορετική άποψη, στο εσωτερικό των δύο κοινοτήτων.

    Ως Πλατφόρμα εκφράζουμε την έντονη ανησυχία και δυσαρέσκειά μας, για το γεγονός ότι ταυτόχρονα στην Τουρκία και στην Ελλάδα, ξεκίνησε τελευταία μια νέα επίθεση εναντίον πανεπιστημιακών δασκάλων για τις απόψεις τους. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι στο στόχαστρο βρίσκονται και στις δύο χώρες καθηγητές Ιστορίας. Κατηγορούνται για το επιστημονικό τους έργο, τη στιγμή που αυτό δεν αμφισβητείται επιστημονικά, αφού πρόκειται για καταξιωμένους διεθνώς πανεπιστημιακούς. Κατά κανόνα οι επικρίσεις είναι γενικόλογες και δαιμονοποιημένες, επισείοντας τον κίνδυνο απώλειας της «εθνικής καθαρότητας».

    Τις τελευταίες μέρες, μέσα από έντυπα και δημόσιες παρεμβάσεις, ακραία και φανατικά στοιχεία έχουν στοχοποιήσει τον καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Γιώργο Κόκκινο. Έχει τεθεί από τηλεοράσεως μέχρι και θέμα απόλυσής του, για επιστημονικές θέσεις του που δημοσιεύθηκαν, και που με σκόπιμο τρόπο διαστρεβλώθηκαν βάναυσα. Πέραν του γεγονότος ότι ο καθηγητής δεν ανέφερε οτιδήποτε που θα μπορούσε να θεωρηθεί εκτός του επιστημονικού λόγου, η ουσία στην προκειμένη περίπτωση είναι το κλίμα πνευματικής τρομοκρατίας: Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να αφεθεί να δημιουργηθεί κλίμα ελέγχου της ελευθερίας σκέψης και έκφρασης. Και είναι ακόμη πιο επικίνδυνο να ελέγχεται – με την απειλή μάλιστα της απόλυσης – ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος, για όσα διατυπώνει στο πλαίσιο της επιστημονικής του δουλειάς.

    Η Πλατφόρμα εκφράζει τη συμπαράστασή της στον καθηγητή Γιώργο Κόκκινο, και καλεί την πνευματική και πανεπιστημιακή κοινότητα της Κύπρου να εκφράσει με έντονο τρόπο τη δική της συμπαράστασή και την αντίθεσή της σε φαινόμενα ολοκληρωτισμού. Η σιωπή μπροστά σε τέτοια φαινόμενα εκτρέφει το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία, βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τους λαούς, δημιουργεί συνθήκες οργουελικού φασισμού στην καθημερινότητα όλων μας. Εξάλλου, ενόσω οι φωνασκίες εθνικιστικού χαρακτήρα μένουν αναπάντητες, κινδυνεύει να δημιουργηθεί ένα εξαιρετικά στενό πλαίσιο για το τι είναι «εθνικά ορθόν». Ένα πλαίσιο-κώδικας, που θα απαγορεύει να εκφραστεί οτιδήποτε δε συνοδεύεται από πιστοποιητικό εθνικών φρονημάτων.

    Κατά τον ίδιο τρόπο η Πλατφόρμα εκφράζει τη συμπαράστασή της προς τους Τούρκους πανεπιστημιακούς, καλώντας όλους να αντιδράσουν εξίσου. Γιατί, όπως ο φανατισμός απλώνεται πέραν των συνόρων και δια μέσου των εθνών, έτσι και η αλληλεγγύη δεν πρέπει να αναγνωρίζει σύνορα.

    (Αναρτήθηκε στο http://platformaenomenikipros.blogspot.com/ )

    —————————

    Επίσης:

    http://teachershistorybook.blogspot.com/

  8. Βλάσης Αγτζίδης on

    ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
    ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ Γ.ΚΟΚΚΙΝΟ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

    Κατά της προκλητικής προσπάθειας να φιμωθούν οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και να σπιλωθούν η προσωπικότητα και το ήθος του πανεπιστημιακού καθηγητή Γ. Κόκκινου

    Ύστερα από τα δύο συνεχόμενα δημοσιεύματα της κυριακάτικης εφημερίδας Το Πρώτο Θέμα στις 5 και 12 Ιουλίου 2009, που στρέφονται με απαράδεκτο και υβριστικό τρόπο κατά του κ. Γ. Κόκκινου, αναπληρωτή καθηγητή Ιστορίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου, οι υπογράφοντες, φίλοι, συνεργάτες, συνάδελφοι, φοιτητές, εκπαιδευτικοί και πολίτες με δημοκρατικές ευαισθησίες που υπερασπίζονται την ελευθερία της έκφρασης, αισθανόμαστε την ανάγκη να διαμαρτυρηθούμε και να εκφράσουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας προς τον κ. Γ. Κόκκινο.
    Γιʼ αυτό το λόγο δηλώνουμε τα εξής:
    Α) Θεωρούμε αυτονόητη υποχρέωσή μας την υπεράσπιση της ελευθερίας έκφρασης, που είναι κατοχυρωμένη δημοκρατική κι επιστημονική αξία από το Σύνταγμα, τις Διεθνείς Συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη νομολογία όλων των Δικαστηρίων.
    Β) Πιστεύουμε ότι οι επιστημονικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις βρίσκουν την έκφρασή τους μέσα από το διάλογο και τη γόνιμη αντιπαράθεση και όχι μέσα από λιβελλογραφήματα, ψευδείς κατασκευές περί εθνικών συνωμοσιών και απόπειρες εκφοβισμού που θυμίζουν άλλες εποχές.
    Γ) Κατακρίνουμε ως απαράδεκτη την πρακτική της παραποίησης των απόψεων του κ. Γ. Κόκκινου και την παρουσίαση της προσωπικής άποψης και ερμηνείας του δημοσιογράφου ως αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας. Πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα από τα δημοσιεύματα της εφημερίδας, όπως: «οι παραχαράκτες της ιστορίας», «το ανθελληνικό παραλήρημα του καθηγητή Γ. Κόκκινου», ο Γ. Κόκκινος «κατηγορεί τη συγγραφέα του ανιστόρητου βιβλίου της Στ Δημοτικού ως υπερβολικά εθνικίστρια» κ.ά. αποτελούν χαρακτηρισμούς που δεν προκύπτουν από τα παραθέματα που ο ίδιος ο δημοσιογράφος παραθέτει(!) και που υποτίθεται ότι είπε ή έγραψε ο κ. Γ. Κόκκινος.
    Δ) Καταδικάζουμε την εμπλοκή πολιτικών παραγόντων σε ζητήματα πανεπιστημιακής έρευνας, που εκδηλώθηκε με ερώτηση βουλευτή του ΛΑΟΣ στη Βουλή μετά το δημοσίευμα του «Θέματος» και με απειλητικές δηλώσεις άλλου βουλευτή του ίδιου πολιτικού χώρου σε τηλεοπτικούς σταθμούς για ποινές απόλυσης (και άλλα φαιδρά που θύμιζαν ʽιδιώνυμοʼ, αλλά αυτή τη φορά ʽόχι ως τραγωδία αλλά ως φαρσοκωμωδίαʼ). Θεωρούμε την κομματική αυτή ανάμειξη ως προσπάθεια λαϊκιστικού αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης με ψηφοθηρικούς στόχους που συντηρούν το ιδεολόγημα του «εθνικού κινδύνου». Σε αυτό το στόχο τους οι συγκεκριμένοι πολιτικοί βρίσκουν συμμάχους δημοσιογράφους, γιατί το θέμα αυτό δυστυχώς «πουλάει». Όμως, η ψηφοθηρική πολιτική και οι δημοσιογραφικές σκοπιμότητες καμία σχέση δεν έχουν με τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και την επιστημονική έρευνα.
    E) Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν θέλουμε να αποτελέσουν αντικείμενο παρανόησης ή παραποίησης οι θέσεις μας και να πιστέψει κάποιος ότι δεν έχει το δικαίωμα άποψης ο μη ειδικός σε θέματα Ιστορίας. Αντίθετα, δηλώνουμε ότι για επίμαχα θέματα θα πρέπει να ανοίξει πλατύς διάλογος από όλες τις πλευρές, με όλες τις αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις, όπου θα έχουν δικαίωμα έκφρασης όλοι, χωρίς κοινωνικούς ή μορφωτικούς αποκλεισμούς. Θεωρούμε πολύ εποικοδομητικό αυτό το διάλογο για δύο λόγους :
    αφενός μεν θα επαναπροσδιοριστεί τι είναι εθνικό και τι δεν είναι (αλήθεια, έχει αναρωτηθεί ο αρθρογράφος που έκανε το ʽρεπορτάζʼ στο «Πρώτο Θέμα» ποιος καθορίζει κάθε φορά τι είναι εθνικό και τι αντεθνικό;), εφόσον έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί οι χαλεποί καιροί των εθνοκάπηλων και η χώρα μας αποτελεί ευνομούμενο ευρωπαϊκό κράτος, και
    αφετέρου θα αξιοποιήσουμε ως διαρκές εθνικό παρόν και ζωντανή ελληνική παράδοση τον αγωνιστικό συνταγματισμό για ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες και όχι το παρελθόν του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και της «συμμόρφωσης προς τας υποδείξεις»
    Στ) Εκφράζουμε τη συμπαράσταση και την υποστήριξή μας προς τον κ. Γ. Κόκκινο, όπως και προς κάθε πολίτη που υφίσταται ψυχολογική βία, επειδή διατυπώνει προφορικά ή γραπτά τις απόψεις του, ιδιαίτερα όταν αυτές είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες και ʽκοινός τόποςʼ για την πανεπιστημιακή κοινότητα. Αν αυτές δεν είναι αρεστές σε κάποιους, αυτοί, βεβαίως, έχουν κάθε δικαίωμα να αντιπαραθέσουν τις δικές τους. Νομίζουμε, όμως, ότι είναι ανέντιμο να υποκαθίστανται τα επιχειρήματα από κατασκευασμένα ψεύδη, σπίλωση του εκπαιδευτικού έργου και του ήθους του κ. Γ. Κόκκινου και αφελείς αλλά εξοργιστικές απειλές.
    Ζ) Καλούμε κάθε πολίτη με δημοκρατικές ευαισθησίες να αντιταχθεί σε τέτοιες μεθοδεύσεις και να υπογράψει τη διαμαρτυρία μας. Ιδιαίτερη έκκληση κάνουμε σε επώνυμους πνευματικούς ανθρώπους, των οποίων η φωνή έχει μεγαλύτερη εμβέλεια από τη δική μας, να αντιδράσουν, με όποιο τρόπο θεωρούν πρόσφορο, στην απόπειρα κατασκευής ανθελληνικής υστερίας, εκφοβισμού και φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης.
    Πιστεύουμε ότι το πρόβλημα αυτό δεν αφορά μεμονωμένα πρόσωπα, αφορά όλους μας. Και γιʼ αυτό η απουσία παρέμβασης σημαίνει έλλειψη συλλογικότητας και η έλλειψη συλλογικότητας έλλειμμα Δημοκρατίας.

    Αθήνα 18/7/2009

    http://www.petitiononline.com/KOKKINOS/petition.html

  9. Βλάσης Αγτζίδης on

    ———————————————————–
    ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗΝ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». [ΔΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ]
    ———————————————————–

    Ποιος θυμάται την Καταρίνα Μπλουμ

    [Να σταματήσει επιτέλους το «κυνήγι μαγισσών»]

    Του Βλάση Αγτζίδη (*)

    Η άκριτη βία κατά προσώπων για τις απόψεις τους δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο. Η προσπάθεια διασυρμού και περιθωριοποίησης παράγεται συνήθως από κέντρα και κύκλους που έχουν άδηλα συμφέροντα και νοιώθουν να θίγονται και να αποκαλύπτονται οι επιδιώξεις τους. Η προσπάθεια να σιωπήσουν όσοι σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο βασίζεται εν πολλοίς στην απειλή διασυρμού και της συκοφαντίας.
    Τέτοιου τύπου συμπεριφορές υπέστη πρόσφατα ο ιστορικός Γιώργος Κόκκινος όταν δέχτηκε μια απρόκλητη επίθεση από τις σελίδες της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», η οποία τον δαιμονοποιούσε. Για δύο συνεχείς Κυριακές συνέχισαν το ηθικό λυντσάρισμα. Η επίθεση αυτή είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη γιατί συνδυάζεται με την ανάδυση μιας φιλομεταξικής ολοκληρωτικής ιδεολογίας, που μορφοποιείται στο πρόσωπο της σύγχρονης ελλαδικής ακροδεξιάς. Η νέα αυτή ακροδεξιά κωδικοποιεί τις κατηγορίες κατά προσώπων και δημιουργεί τις νέες “μαύρες λίστες”.

    Η μεθοδολογία της συλλογικής ενοχοποίησης για ιδεολογικούς λόγους και της δημιουργίας «λιστών ανεπιθύμητων» -ως μέθοδος ηθικής εξόντωσης των θεωρούμενων ιδεολογικών αντιπάλων- απέκτησε κυρίαρχο ρόλο στον πολιτικό «διάλογο» πριν από δέκα περίπου χρόνια. Τότε, μετά την υπόθεση Οτσαλάν, εμφανίστηκαν οι πρώτες «λίστες Βασιλάκη», όπου ένοχοι και αθώοι, αντιστασιακοί και χουντικοί, δεξιοί κι αριστεροί στοιβάζονταν σε μια κόλλα χαρτί με την κατηγορία του «εθνικιστή». Την ίδια μέθοδο ακολούθησαν και οι δημοσιογράφοι του «Ιού» της «Ε». Έτσι, βαθμιαία, πραγματωνόταν η κατασκευή του φαντασιακού εσωτερικού εχθρού και δημιουργούνταν ένα πλαστό ρήγμα που χώριζε χωρίς έλεος τους «εθνικιστές» από τους «αντιεθνικιστές».

    Σημείο καμπής στην αντιπαράθεση αυτή υπήρξε το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ δημοτικού της κ. Ρεπούση. Στο σχολικό αυτό βιβλίο η συγγραφική ομάδα παραβίαζε τις οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και αγνοούσε τις ιστοριογραφικές κατακτήσεις της δεκαετίας του ’90. Οι κύριοι φορείς της «αντιεθνικιστικής σταυροφορίας» θα συνταχθούν και θα υπερασπίσουν μέχρις εσχάτων το αμφιλεγόμενο αυτό βιβλίο. Όμως τελικά οι κριτικοί του εγχειρήματος θα είναι πολλοί και διαφορετικοί.

    Σχηματικά μπορούμε να πούμε ότι στη σύγκρουση για το βιβλίο ιστορίας της Στ’ δημοτικού συνέκλιναν τέσσερα διαφορετικά ρεύματα ιδεών:
    α) το παραδοσιακό εθνικόφρον, που συμβολικά επικέντρωσε την κριτική του στο «Κρυφό Σχολειό»,
    β) το προσφυγικό που αναδείκνυε τη σημασία της Μνήμης και τόνιζε τις κρυμμένες πλευρές της τουρκικής εθνογένεσης που συνδυάστηκαν με τις Γενοκτονίες των χριστιανικών κοινοτήτων,
    γ) της κομμουνιστικής Αριστεράς, που επισήμαινε την υποβάθμιση ιστορικών γεγονότων, όπως η Οκτωβριανή Επανάσταση και ο Δεκέμβρης του ‘44 και
    δ) το «αντι-εθνικιστικό», που θεωρούσε ότι το πόνημα δεν αμφισβητούσε την εθνικιστική μυθολογία.

    Η ύπαρξη μιας τέτοιας ευρείας συναίνεσης στην καταγγελία της βιβλιογραφικής απόπειρας της κ. Ρεπούση, ήταν αυτή που ανέτρεψε τους σχεδιασμούς και απέτρεψε την εισαγωγή του βιβλίου στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ο ιδεολογικός πλούτος που παρήχθη από εκείνη την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα συζήτηση δεν έχει μελετηθεί σε βάθος. Ούτε καν έχει συνειδητοποιηθεί η πολυπλοκότητά της.

    Όμως με το τέλος της σύγκρουσης άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Οι παλιοί διώκτες μετατράπηκαν σε διωκόμενους και μαζί τους όλοι όσοι είχαν μια διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων από την παραδοσιακή εθνικόφρονα. Την αλλαγή αυτή των συνθηκών εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο οι απόγονοι της παλιάς ακροδεξιάς και της χούντας για να αρχίσουν το δικό τους «κυνήγι μαγισσών» και μέσα απ’ αυτό να αναδειχθούν ως οι υπερασπιστές των εθνικών συμφερόντων. Και ακριβώς στο πλαίσιο αυτού του κυνηγιού μαγισσών εντάσσεται και η επίθεση που δέχτηκε ο κ. Γ. Κόκκινος. Γι’ αυτό η εμφάνιση τέτοιων φαινόμενων, δημιουργεί επί πλέον καθήκοντα στήριξης των θιγόμενων από τους δημοκρατικούς πολίτες αυτού του τόπου…

    ———————————————————-


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: