Έλληνες και Ρωμαίοι: Ο μύθος του 146 π.χ.
Παρακολουθώντας έναν διαδικτυακό διάλογο σε κάποιο εξειδικευμένο φόρουμ διάβασα το εξής: “Και αυτο ειναι η απωλεια ισχυος σαν εθνος, ειτε αυτο ειναι σαν απορροια της υποδουλωσης στους Ρωμαιους το 146 π.Χ. ……….“
Η άποψη ότι το τέλος της ανεξάρτητης ελληνικής πολιτικής ύπαρξης ήρθε το 146 π.χ. είναι πολύ διαδεδομένη, και όχι μόνο στην δημόσια ή τη σχολική ιστορία. Φαίνεται ότι στις ιδεολογικές προϋποθέσεις για την επικράτηση αυτού του μύθου οφείλεται στη θεώρηση ότι διαχρονικά υπάρχει ταύτιση απόλυτη των Ελλήνων με τα γεωγραφικά όρια της κλασικής Ελλάδας. Κάτι που διαμορφώθηκε από το δυτικό νεοκλασικισμό και κωδικοποιήθηκε, κατά πά πιθανότητα, την περίοδο που διαμορφωνόταν η νέα κρατική ιδεολογία μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους στο νοτιότατο άκρο της Βαλκανικής. Πάντως μια βιαστική ματιά στην Ιστορία του Κ. Παπαρηγόπουλου απέδειξε ότι δεν είναι αυτός ο εισηγητής του μύθου. Ο Παπαρηγόπουλος παρουσιάζει στον 2ο τόμο του και υπό τις επικεφαλίδες “Τελευταίαι τύχαι των εν Ανατολή Ελληνικών επικρατειών” και “Γενικαί σκέψεις περί του ανατολικού Ελληνισμού” την πολυμορφία του ελληνικού κόσμου και τις διαφορετικές πορείες που διέτρεξαν τα διάφορα τμήματά του.
Ποιά είναι η αλήθεια;
Η χρονολογία της ολοκληρωτικής υποδούλωσης των Ελλήνων στους Ρωμαίους δεν είναι βεβαίως το 146 π.χ. όπως έχει καθιερωθεί ως απόρροια της απλοϊκής ελλαδοκεντρικής θεώρησης του ελληνισμού, αλλά πολύ αργότερα.
Η κατάληψη της Μικράς Ασίας από τους Ρωμαίους θα ξεκινήσειτο 133-129 π.χ. με την υπαγωγή του Βασιλείου της Περγάμου στον έλεγχο της Ρώμης και τη δημιουργία της “επαρχίας της Ασίας”.





